II SO/Wr 28/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. za nieprzekazanie skargi i akt sprawy w terminie postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych); II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz D. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. M. (dalej jako: wnioskodawca), pismem z dnia [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie D. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę D. jej skargi i akt sprawy na bezczynność i przewlekłość organu w sprawie rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Starosty S. z dnia [...] nr [...] wraz z wnioskami skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wyjaśnił, że skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia [...]. Jako przyczynę nieprzekazania skargi w terminie określonym przepisami p.p.s.a. wskazał omyłkowe przypięcie do dokumentacji odwoławczej, przypuszczalnie z uwagi na tożsamość inwestycji oraz zbieżność strony postępowania w sprawie dot. odwołania od decyzji Starosty S. z dnia [...] stwierdzającej wydanie decyzji Starosty S. z dnia [...] nr [...]. Ponadto, Wojewoda D. powołał się na negatywne skutki braków kadrowych w Urzędzie Wojewódzkim jako przyczynę powyższej omyłki. Z kolei w piśmie z dnia [...] organ oświadczył, że akta sprawy zostały przekazane do tut. Sądu wraz z pismem z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] sygnatura akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył Wojewodzie D. grzywnę za nieprzekazanie skargi i akt w terminie w wysokości 100 zł, uznając, że opóźnienie w przekazaniu skargi akt sprawy wynosiło [...] dni. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem D. M. wywiodła zażalenie na opisane postanowienie, a Naczelny Sąd Administracyjny po jego rozpoznaniu, postanowieniem z dnia [...], sygnatura akt [...], uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozstrzygając o wniosku skarżącej, Sąd I instancji wadliwie ustalił stan faktyczny, ustalając, że do przekazania Sądowi skargi doszło z [...] dniowym opóźnieniem, tj. w dniu [...]. Tymczasem, skarga w istocie przekazana została Sądowi Wojewódzkiemu w dniu [...], dodatkowo bez akt administracyjnych sprawy. W związku z faktem, że pomimo wezwań, organ administracji przekazywał do Sądu w dniu [...] akta sprawy dotyczące decyzji Starosty S. z [...] Nr [...] na wezwanie Sądu z [...] akta te były niewłaściwe do sprawy [...] bowiem dotyczyły decyzji Starosty S. z tej daty ale Nr [...], podczas gdy skarga dotyczyła decyzji Nr [...]. Wojewoda przesłał akta administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z [...] Nr [...] (a więc właściwe w sprawie) do Sądu Wojewódzkiego dopiero przy piśmie z [...]. Wobec powyższego załatwienie sprawy ze skargi skarżącej z [...] wniesionej na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty S. z [...] Nr [...] w sprawie [...] było możliwe po przekazaniu właściwych w tej sprawie akt administracyjnych organu i skargi co nastąpiło odpowiednio [...]. Naczelny Sąd nakazał w uzasadnieniu uwzględnić powyższe ustalenia przy ponownym orzekaniu odnośnie do wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie skargi i akt sprawy w terminie na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. i ocenić jakiej wysokości grzywna będzie adekwatna do uchybienia terminowi wynikającemu z przedstawionych wyżej okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Oceniając ponownie wniosek skarżącej, z uwzględnieniem ustaleń i wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w wysokości 1000 złotych za nieprzekazanie Sądowi skargi i akt sprawy w terminie, spełnia opisane funkcje represyjno – dyscyplinujące. Organ z całą pewnością naruszył wszystkie przedstawione terminy i zasady postępowania w sprawie. Samą skargę skarżącej organ przekazał do Sądu w dniu [...] (nadano ją w dniu [...]), podczas gdy termin na jej przekazanie upływał [...]. Nie może stanowić tu usprawiedliwienia organu mylne podłączenie skargi do akt postępowania odwoławczego. Świadczy to o niedbałym stosunku pracownika organu do wpływającej korespondencji, co nie może usprawiedliwiać naruszenia ustawowych obowiązków. Nadto, nie tylko skarga została przekazana do Sadu z opóźnieniem, ale została przekazana już po złożenia wniosku o ukaranie grzywną, po złożeniu odpowiedzi przez organ na ten wniosek oraz bez właściwych akt administracyjnych, co uniemożliwiało rozpoznanie sprawy. Złożenie niewłaściwych akt administracyjnych na wezwanie Sądu świadczy po raz kolejny o niedbałości organu. Całe opóźnienie organu w przekazaniu Sądowi dokumentacji pozwalającej na rozpoznanie sprawy skarżącej wynosiło [...] miesięcy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania), a także brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy. Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę Dolnośląskiego grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania złożyły się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od wniosku.