II SO/Wr 3/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego A. W. z dnia [...] r. o wymierzenie grzywny Spółce A Oddziałowi Gospodarowania Nieruchomościami we W. za nieprzekazanie skargi na bezczynność Spółki A Oddział Gospodarowania Nieruchomościami we W do Sądu. p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o wymierzenie grzywny Pismem z dnia [...] r. A. W. wniósł o wymierzenie grzywny Spółce A Oddział Gospodarowania Nieruchomościami we W. W uzasadnieniu wniosku A. W. wskazał, iż pismem z dnia [...]r. wniósł on skargę na bezczynność Spółki A Oddział Gospodarowania Nieruchomościami we W lecz skarga ta nie została przekazana Sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni - zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak podnosi w swoim wniosku A.W., w oparciu o wymieniony wyżej przepis – Spółka A Oddział Gospodarowania Nieruchomościami powinna przekazać skargę Sądowi wraz z aktami sprawy najpóźniej do [...] r. czego jak dotąd nie uczyniła. W tej sytuacji A. W. wniósł o wymierzenie stronie przeciwnej grzywny w wysokości określonej w art. 54 § 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach ( art. 3 § 3 u.p.p.s.a). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1) u.p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.s.a.). W myśl zaś art. 64 § 3 u.p.p.s.a. do wniosku (w tym i do wniosku o wymierzenie grzywny wszczynającego postępowanie sądowe) stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie A.W. złożył do tutejszego Sądu wniosek o wymierzenie grzywny Spółce A z powodu nieprzekazania skargi na bezczynność w zakresie odmowy wydania zaświadczenia o ewentualnie przysługującej skarżącemu zniżce 95 % na wykup mieszkania wynikającej z okresu najmu i pracy na A, stosowanej wobec uprawnionych na podstawie art. 42 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A". Ustosunkowując się do powyższego wniosku A.W., stwierdzić należy, iż wskazane przez niego zaniechania Spółki A – nie mieszczą się w katalogu spraw podlegających kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która określają wymienione na wstępie przepisy art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym kontekście za chybione uznać należy w szczególności te twierdzenia wnioskodawcy, w których opiera on obowiązek wydania przez spółkę A żądanego przez niego zaświadczenia w przedmiocie 95 % zniżki na treści przepisu z art. 217 kpa. Powołany przepis definiuje bowiem wyraźnie sytuacje wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej, zaś spółka A nie jest organem administracji publicznej a tym samym adresatem tej regulacji. Okoliczność ta wyklucza jednocześnie możliwość zastosowania przy badaniu dopuszczalności wniosku A.W. przepisu art. 3 § 2 pkt.4 u.p.p.s.a, który stanowi wprawdzie, iż kontroli sądu administracyjnego podlegają inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jednakże aby akty te lub czynności mogły zostać poddane kontroli sądu administracyjnego muszą być objęte działalnością z zakresu administracji publicznej. Jednocześnie podkreślić też trzeba, że właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu do merytorycznego ustosunkowania się do wniosku A.W. o wymierzenie grzywny z tytułu nieprzekazania skargi na bezczynność spółki A - nie wynika również z innego aktu - ustawy szczególnej (niż ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), który przewidywałby taką sądową kontrolę w odniesieniu do kwestii podnoszonych przez wnioskodawcę w jego piśmie z dnia 28 czerwca 2007 r. W szczególności przywołany przez A.W. przepis art. 42 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego A, jak też inne przepisy tej ustawy nie przewidują obowiązku podjęcia ze strony spółki A określonych działań z zakresu administracji publicznej a w konsekwencji kontroli ich legalności przez sąd administracyjny. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) i § 3 u.p.p.s.a. i art. 64 § 3 u.p.p.s.a odrzucił wniosek A. W. o wymierzenie grzywny jako niedopuszczalny z mocy ustawy. Marginalnie nadmienić tylko należy, iż zawarty w piśmie z dnia 28 sierpnia 2007 r. wniosek pełnomocnika spółki A o zasądzenie kosztów postępowania od wnioskodawcy na rzecz strony przeciwnej którą reprezentuje, w tym kosztów zastępstwa prawnego nie zasługuje na uwzględnienie jako oczywiście bezzasadny. W postępowaniu przed wojewódzkimi sadami administracyjnymi, stanowiącymi sądy I instancji, utrzymana bowiem została zasada, która do końca 2003 r. obowiązywała w orzekającym w jednej instancji Naczelnym Sądzie Administracyjnym / vide: art. 55 ust.1 nieobowiazującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm. /, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji gdy skarga została uwzględniona /odstępstwa od tej zasady zawiera tylko art. 201 u.p.s.a /. Nie jest więc możliwe w świetle literalnego brzmienia art. 200 u.p.s.a zasądzanie przez wojewódzkie sady administracyjne kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi od skarżącego, gdy skarga zostanie oddalona, bądź też, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie przez odpowiednie stosowanie przepisów o skardze - gdy wniosek został odrzucony z powodu jego niedopuszczalności. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje więc pełna zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, która wprowadzono w postępowaniu cywilnym ( art. 98 § 1 k.p.c ).