II SO/Wr 34/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy z wniosku Y. K. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi w terminie postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 150 (słownie: sto pięćdziesiąt 00/100) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Y. K. kwotę 100 (słownie: sto 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Y. K. (dalej jako: skarżący) wnioskiem z dnia 3 listopada 2021 r. (data wpływu pisma do sądu) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o: wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej jako: organ, Wojewoda) kary grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy 00/100) złotych oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że w dniu 25 września 2021 r. wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Następnie pismem z dnia 28 września 2021 r. wrocławski sąd administracyjny przekazał skargę Wojewodzie Dolnośląskiemu celem nadania sprawie właściwego biegu. Wpłynęło ono do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu 30 września 2021 r. Tym samym zakreślony ustawą 30 - dniowy termin na przekazanie sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na nią upłynął w dniu 30 października 2021 r. Wojewoda dopiero pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. (data wpływu do WSA to 15 grudnia 2021 r.) uczynił zadość wezwaniu i przesłał akta sprawy administracyjnej. Zwłoka w dokonaniu czynności wyniosła zatem półtora miesiąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: p.p.s.a., stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wyłączną przesłanką wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w przewidzianym terminie. Jest zatem uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. W realiach niniejszej sprawy te przesłanki zostały spełnione. Bezspornie bowiem organ nie przekazał w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co też aktualizowało uprawnienie wnioskodawcy do wystąpienia do sądu z niniejszym wnioskiem. W przedstawionych okolicznościach sąd nie miał wątpliwości, iż w sprawie wystąpiły podstawy do wymierzenia, określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny, której celem jest pełnienie funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej. Wymierzenie grzywny nie ma bowiem wyłącznie na celu dyscyplinowania organu do terminowego wykonywania obowiązków, ale również stanowi sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przekroczenie terminu wiąże się bowiem z funkcją represyjną, niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy też nie. W obu przypadkach spotyka go represja za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie, a różnica sprowadza się do tego, że w pierwszym przypadku funkcja represyjna występuje obok funkcji dyscyplinującej, w drugim zaś już nie (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Natomiast w kwestii wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania sądu pozostawił ustalenie jej kwoty pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż w przepisanym ustawą terminie nie przesłano sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Termin nie został przekroczony w sposób rażący, jednakże takie sytuacje w ogóle nie powinny mieć miejsca. Wymierzając grzywnę sąd miał na względzie także to, iż skarga została wniesiona w przedmiocie bezczynności, która to ma na celu zdyscyplinowanie organu by działał w sprawie wnikliwie i szybko. Można jeszcze dodać, że organ administracyjny w pełni ponosi odpowiedzialność za poprawne funkcjonowanie urzędu, w tym także za terminowość wykonania zadań oraz bezpieczeństwo przekazywanych do urzędu dokumentów. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego oraz brzmienie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w pkt II postanowienia.