II SO/Wr 4/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w B. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Marszałkiem Województwa D. a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jako sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy. A. sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Marszałkiem Województwa D. a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku przedsiębiorstwa o udzielenie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zlokalizowanej w K., gmina Ś., powiat ś.. Z uzasadnienia wniosku i dołączonych do niego dokumentów wynika, że przedsiębiorstwo pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. wystąpiło do Marszałka Województwa D. o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Marszałek Województwa D. pismem z dnia [...] r. nr [...] przekazał wniosek Staroście Powiatu Ś.. W ocenie Marszalka organem właściwym do udzielenia pozwolenia jest starosta, a to z uwagi na treść art. 181 ust. 1 pkt 1, art. 201 ust. 1 i art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 41 ust. 2 i 3 pkt 1 lit. c oraz 45 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W odpowiedzi Starosta Powiatu Ś. pismem z dnia [...] r. nr [...] wskazał, że w jego ocenie organem właściwym pozostaje Marszałek Województwa D., ponieważ instalacja zlokalizowana w miejscowości K. ma status regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, co wydaje się wystarczającą przesłanką do prowadzenia sprawy przez marszałka województwa. Zdaniem starosty pogląd taki wynika z treści art. 41 ust. 2 i ust. 3 lit. c ustawy o odpadach. Starosta uznał, że w tej sytuacji dalsze prowadzenie sprawy przez niego może doprowadzić do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek w niniejszej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia sporu o właściwość, który polega na tym, że zarówno Marszałek Województwa D., jak i Starosta Powiatu Ś., uważają się za organy niewłaściwe do załatwienia sprawy wniosku przedsiębiorstwa o udzielenie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Stwierdzić zatem należy, że oba organy pozostające w sporze są niewątpliwie organami jednostek samorządu terytorialnego, a zatem zastosowanie w pierwszej kolejności znajdzie przepis art. 22 § 1 pkt 1 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 i z 2014 r. poz. 183; dalej: k.p.a.). W myśl tego przepisu spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny. Zbadać zatem należało w pierwszej kolejności, czy pozostające w sporze organy mają wspólny dla nich organ wyższego stopnia. Zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Wspólnym dla obu organów pozostających w sporze kolegium odwoławczym byłoby Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., jednak należało rozważyć również, czy ustawy szczególne nie wyłączają właściwości kolegium w sprawie stanowiącej źródło sporu o właściwość. I tak, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, organem właściwym jest marszałek województwa dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1 lit. a) oraz dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg (pkt 1 lit. b), a także dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (pkt 1 lit. c). W pozostałych przypadkach właściwym organem jest starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy). Wypada zauważyć, że w sytuacji, gdy decyzję jako organ I instancji wydaje marszałek województwa, to w myśl art. 169 ustawy o odpadach, organem wyższego stopnia w stosunku do niego jest minister właściwy do spraw środowiska. Natomiast, jeżeli decyzję wydaje starosta, to zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a., organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze. Przechodząc dalej, trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 181 ust. 1 pkt 1 i art. 183 ust. 1 w związku z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego jest starosta (organ I instancji). Wówczas zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a., organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze. Jednak, gdyby zastosowanie znalazł art. 378 ust. 2a ustawy (przedsięwzięcie na terenie zakładu, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko), to wówczas organem I instancji byłby marszałek województwa, a organem wyższego stopnia z mocy art. 377a Prawa ochrony środowiska byłby minister właściwy do spraw środowiska. Uwzględniając brzmienie cytowanych przepisów sąd doszedł do przekonania, że skoro w niniejszej sprawie Starosta Powiatu Ś. i Marszałek Województwa D. pozostają w sporze co do zastosowania powyższych przepisów prawa materialnego, a zastosowanie tych przepisów skutkowałoby odmiennym wskazaniem organu wyższego stopnia, to nie można przyjąć, że w powyższej sprawie istnieje wspólny dla nich organ wyższego stopnia, który mógłby rozpoznać zaistniały spór o właściwość. Wobec tego za właściwy do rozstrzygnięcia sporu o właściwość między Marszałkiem Województwa D. a Starostą Powiatu Ś. należało uznać sąd administracyjny. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak należy powiedzieć, że w myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., do rozstrzygania sporów o właściwość, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego, zastosować należało przepis art. 59 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.