II SO/Wr 6/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek, , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia 15 czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu 4 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął datowany na dzień 7 września 2015 r. wniosek A. B. (dalej powoływana również jako: "wnioskodawczyni") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję o odmowie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Wnioskodawczyni podała, że przez okres wakacyjny przebywała poza miejscem zamieszkania. W tym czasie miała również zawieszoną działalność gospodarczą. Wskazała, że wyjazd był powodowany przede wszystkim koniecznością wypoczynku i terapii chorej córki. Do wniosku A. B. załączyła dokumentację obrazującą stan zdrowia córki (orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 9 października 2012 r., orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia 25 czerwca 2015 r.) oraz swój wniosek w sprawie zawieszenia działalności gospodarczej z dnia 24 czerwca 2015 r., a także wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że działalność gospodarczą wznowiła 1 września 2015 r. W piśmie z dnia 22 października 2015 r. Wojewoda D. poinformował o wydaniu decyzji nr [...] z dnia 15 czerwca 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję Burmistrza L. z dnia 10 kwietnia 2015 r. orzekającą o odmowie wymeldowania A. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. W. [...] w L.. Podał, że w dniu 15 lipca 2015 r. z powodu braku możliwości doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia 15 czerwca 2015 r. A. B., ani też pełnoletniemu domowników, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjąłby się oddania przesyłki adresatowi, pozostawiono ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w L.. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, wyżej opisanej przesyłki awizowano ją powtórnie w dniu 23 lipca 2015 r. Następnie zwrócono do nadawcy w dniu 30 lipca 2015 r, gdyż adresat nie odebrał awizowanej przesyłki. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki "fikcji doręczenia". W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 18 grudnia 2015 r., którym wezwano wnioskodawczynię – celem uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu - do przedłożenia dokumentów potwierdzających przebywanie poza miejscem zamieszkania związanego z terapią chorej córki, przy piśmie z dnia 9 stycznia 2016 r. A. B. poinformowała, że poza miejscem zamieszkania przebywała wraz z córką we własnym zakresie, korzystając z uprzejmości przyjaciół, którzy zaprosili ich do siebie. Wskazała, że nie stać jej na jakikolwiek wyjazd na swój koszt. Dodała również, że lekarz prowadzący zalecił czasową zmianę klimatu dla zdrowia dziecka. Z opisanym wyjazdem zwiesiła działalność gospodarczą. Ponadto wskazała, że poza już przedłożonymi dokumentami nie jest w stanie inaczej uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminu strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a. to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Zdaniem Sądu, A. B. nie uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Po pierwsze, fakt przebywania na wakacjach, także gdy wyjazd był podyktowany względami zdrowotnymi dziecka, nie zwalniał strony od podejmowania czynności w postępowaniu sądowym. Nie stanowi on bowiem sytuacji nadzwyczajnej uzasadniającej uchybienie terminu. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podnoszona przez wnioskodawczynię okoliczność wakacyjnego wyjazdu poza miejsce zamieszkania nie stanowi skutecznej przesłanki do przywrócenia terminu, bowiem nie jest to przeszkoda obiektywnie uniemożliwiająca odbiór korespondencji, mimo dochowania przez stronę należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12). W przypadku wakacyjnego wyjazdu należyta dbałość o własne interesy, która mogłaby uchronić stronę od negatywnych następstw nieobecności poza miejscem zamieszkania, wymagała, aby przed wyjazdem wnioskodawczyni podjęła odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów, w tym przede wszystkim informując o tym fakcie Wojewodę D., do którego przecież osobiście zaskarżyła niekorzystną dla siebie decyzję Burmistrza L.. Niewykluczone było również upoważnienie osoby trzeciej do odbioru korespondencji, np. w formie pełnomocnictwa pocztowego. Przypuszczać należy, że zapobiegliwość jaką wnioskodawczyni wykazała zawieszając działalność gospodarczą, w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego mogłaby umożliwić jej dochowanie terminu do wniesienia skargi. Wnioskodawczyni przed wyjazdem nie podjęła natomiast odpowiednich działań, które uchroniłyby ją od negatywnych konsekwencji ponad dwumiesięcznej nieobecności poza miejscem zamieszkania. Należy mieć jednocześnie na uwadze, że pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Do takich zdarzeń w sposób oczywisty nie można zaliczyć wakacyjnego wyjazdu wypoczynkowego, tym bardziej, że był on przez stronę – jak sama wskazuje – zalecany przez lekarza, a więc należy przyjmować, że wcześniej zaplanowany. Nie budzi wątpliwości, że ustanawiając instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej ustawodawca pod pojęciem "bez swojej winy" miał na myśli przyczyny uchybienia terminom niezależne od strony czy też zależne od niej, ale powodowane wyższym interesem, usprawiedliwiającym zaniedbanie względem terminów procesowych. Dodać również należy, że wyjazd skarżącej nie miał charakteru nagłego, niespodziewanego, nie dającego się przewidzieć (skarżącą zdołała złożyć wniosek o zwieszenie działalności gospodarczej). W związku z powyższym, fakt pobytu w okresie wakacyjnym poza miejscem zamieszkania, także podyktowany zdrowiem dziecka, nie może stanowić okoliczności uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.