II SO/Wr 7/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy z wniosku I. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 1300 zł (tysiąc trzysta złotych). Pismem z dnia 3 lutego 2022 r. wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Jednocześnie zawnioskowano o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podano, że skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako: "organ") została nadana w dniu 4 marca 2021 r. na dowód czego dołączono potwierdzenie nadania przesyłki. Jednak pomimo upływu 30 dni, organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Pismem z dnia 10 maja 2022 r. Sąd wezwał organ o ustosunkowanie się do złożonego wniosku. Do dnia rozpatrzenia wniosku o wymierzenie grzywny organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność organu wpłynęła do tut. Sądu 30 maja 2022 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 873/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako: "ppsa") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ppsa). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 ppsa), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. W okolicznościach sprawy skarga na bezczynność organu została nadana w dniu 4 marca 2021 r. i wpłynęła do organu 11 marca 2021 r., co potwierdza załączona do wniosku kserokopia dowodu nadania z pieczęcią pocztową, zweryfikowana przez Sąd w internetowym systemie śledzenia przesyłek pocztowych. Organ powinien był więc przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej w dniu 12 kwietnia 2021 r., czego jednak nie uczynił. Co więcej do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1300 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 ppsa wymierzył grzywnę orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia. Nie orzeczono o zasądzeniu na rzecz wnioskodawczyni (reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika) zwrotu kosztów postępowania, z uwagi na brak wniosku w tym zakresie.