II SO/Wr 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewody Dolnośląskiego o wymierzenie Radzie Gminy Stoszowice grzywny za nieterminowe przekazanie skargi postanawia wymierzyć Radzie Gminy Stoszowice grzywnę w kwocie 1000 zł (jeden tysiąc) złotych. Wojewoda Dolnośląski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Radzie Gminy Stoszowice grzywny za nieprzekazanie skargi oraz odpowiedzi na skargę do sądu. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, iż od momentu doręczenia stronie przeciwnej skargi na uchwałę Rady Gminy Stoszowice z dnia 18 listopada 2009 r. (Nr VIII/51/2009) podjętą w przedmiocie ustalenia górnej granicy stawki opłat za usługi w zakresie usuwania, wywozu i unieszkodliwiania stałych odpadów komunalnych, tj. od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia podjęcia samej tylko uchwały w sprawie wniesienia odpowiedzi na skargę, tj. 15 lipca 2010 r. upłynęło ponad 5 miesięcy. Tymczasem, zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei przepis z art. 54 § 2 powyższej ustawy stanowi, że organ, o którym mowa w § 1 przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie zaś niezastosowania się do obowiązków, o których mowa powyżej Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 55 § 1 powyższej ustawy). W odpowiedzi na złożony wniosek Rada Gminy Stoszowice wskazała, iż jest on uzasadniony w zakresie formalnym, tj. w zakresie wskazania istnienia opóźnienia, o którym stanowi przepis art. 54 § 2 powyższej ustawy. Jednakże organ podniósł również, iż wnioskodawca pominął to, iż okoliczność nieprzekazania Sądowi odpowiedzi na skargę nie jest wynikiem zamierzonego zaniechania Rady Gminy Stoszowice, a samo opóźnienie w przekazaniu przedmiotowej odpowiedzi miało charakter jednorazowego incydentu, który nie powinien nigdy się powtórzyć. Organ wyjaśnił także, iż Wojewoda Dolnośląski nie wziął pod uwagę, że zawsze w wypadku podmiotów zatrudniających znaczną ilość pracowników, w tym takich, którzy dopiero nabywają niezbędne doświadczenie biurowe, mogą zdarzyć się uchybienia, których charakter nie pozwala na uznanie ich za działania bądź zaniechania zawinione. Rada Gminy Stoszowice wskazała nadto, iż orzeczenie grzywny nie jest w niniejszej sprawie obligatoryjne, a podejmując decyzję w tym zakresie Sąd może wziąć pod uwagę fakt niezawinionego naruszenia przez organ uchwałodawczy obowiązku, o którym stanowi przepis art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a nadto fakt, iż Przewodniczący Rady Gminy Stoszowice po otrzymaniu pisma Wojewody Dolnośląskiego z dnia 6 lipca 2010 r. niezwłocznie udzielił wyczerpujących wyjaśnień oraz zwołał w trybie nadzwyczajnym sesję Rady Gminy Stoszowice celem nadania skardze Wojewody właściwego biegu. Gdyby jednak Sąd nie uznał za wystarczające powołanych wyżej argumentów i nie odstąpił od wymierzenia grzywny, organ wniósł o wymierzenie grzywny jedynie w wysokości symbolicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W myśli art. 54 § 2 powyższej ustawy organ obowiązany jest do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Wymierzając organowi grzywnę Sąd wziął pod uwagę, to iż od chwili gdy skarga wpłynęła do organu do momentu przekazania dokumentacji, o której mowa w art. 54 ustawy do Sądu, upłynęło niemal 5 miesięcy. W niniejszej sprawie bezsporne jest bowiem, to iż skarga Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Stoszowice z dnia 18 listopada 2009 r. (Nr VIII/51/2009) w przedmiocie ustalenia górnej granicy stawki opłat za usługi w zakresie usuwania, wywozu i unieszkodliwiania stałych odpadów komunalnych została doręczona do Urzędu Gminy w Stoszowicach w dniu 1 lutego 2010 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została zaś przekazana przez organ w dniu 19 lipca 2010 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w przepisie z art. 55 § 1 powyższej ustawy. We wskazanym powyżej czasie, zdaniem Sądu, nie nastąpiły żadne wydarzenia, które mogłyby w jakikolwiek sposób usprawiedliwić zwłokę organu. Za okoliczność usprawiedliwiającą – wbrew twierdzeniom organu – nie można uznać braku należytej staranności ze strony pracownika urzędu. Także samo dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., lecz z uchybieniem terminu przez organ, nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Wymierzenie grzywny nie ma na celu jedynie dyscyplinowania organu do terminowego wykonywania obowiązków, ale stanowi również sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przekroczenie terminu wiąże się bowiem z funkcją represyjną, niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy też nie. W obu przypadkach spotyka go represja za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie, a różnica sprowadza się do tego, że w pierwszym przypadku funkcja represyjna występuje obok funkcji dyscyplinującej, w drugim zaś już nie. Z tego też względu sąd, który wymierza grzywnę mimo dopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed posiedzeniem sądu, ale z uchybieniem terminu, wymierza ją wyłącznie za uchybienie terminu (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). W kwestii zaś wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie okolicznością przemawiającą na korzyść organu, a więc znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, że przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. wypełnił. Mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego oraz postanowienia art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.