III SA/Wr 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaksięgowania długu celnego oddala skargę. Na podstawie wpisu do rejestru procedury uproszczonej Nr [...] z dnia [...] listo-pada 2011 r. na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A., we W. (dalej w skrócie: "strona skarżąca", "skarżąca spółka"), procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu objęte zostały przywiezione z Malezji towary w postaci siatki z włókna szklanego, białej, o wymiarach 145x50 – 106.200 m2. Towary te zaklasyfikowano według kodu TARIC 7019 59 00 11. W dniu [...] listopada 2011 r. strona skarżąca złożyła zgłoszenie celne uzupełniające, do którego dołączyła fakturę Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz świadectwo pochodzenia FORM A z dnia [...] sierpnia 2011 r., potwierdzające malezyjskie pochodzenie towaru. Naczelnik Urzędu Celnego we W. wszczął postępowanie celne w sprawie określenia i zaksięgowania cła antydumpingowego, w odniesieniu do towaru objętego wspomnianym już zgłoszeniem celnym z dnia [...] listopada 2011 r., a następnie, w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję, w której orzekł o zaksięgowaniu kwoty długu celnego stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego. Dyrektor Izby Celnej (IC) – po rozpatrzeniu odwołania strony – utrzymał w mocy pierwszoinstrancyjne rozstrzygnięcie, decyzją opisaną w sentencji niniejszego wyroku. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej "WKC") wymagane zgodnie z prawem należności, w przypadku powstania długu celnego, określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która obejmuje – między innymi, w myśl art. 20 ust. 3 lit. "g" WKC – inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi. Zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. "c" oraz ust. 3 WKC, organy celne mogą zezwolić aby zgłoszenie towarów do danej procedury zostało dokonane przez ich wpisanie do ewidencji. Wpis taki musi wskazywać datę jego dokonania. Zgłoszenie uzupełniające stanowi natomiast (wraz ze zgłoszeniami uproszczonymi) jeden, niepodzielny akt, stosownie do ust. 1 lit. "a", "b" lub "c". Nabierają one mocy prawnej z dniem przyjęcia zgłoszenia uproszczonego. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. "c", wpisanie do ewidencji ma tę sama moc prawną co przyjęcie zgłoszenia określonego w art. 62 WKC. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego, co wymaga zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, a także zastosowania opłat prawnie należnych (art. 79 WKC). Dyrektor IC wyjaśnił również, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwe-go obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddającego ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L z 2011 Nr 292), na podstawie art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) Nr 1225/2009 nakazano organom celnym podjęcie kroków w celu rejestrowania przywozu do Unii Europejskiej tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, objętych kodami TARIC 7019 51 00 11 i 7019 59 00 11. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. Od tej więc daty, każdy przywóz na terytorium UE takiego towaru podlega rejestracji. Organ wyższego stopnia zwrócił dalej uwagę, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) Nr 791/2011 na wymienione wcześniej towary pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, ostateczne cło antydumpingowe zostało rozszerzone także na takie same towary wysyłane z Malezji, zgłoszone lub niezgłoszone jako pochodzące z Malezji, objęte kodami TARIC 7019 51 00 11 i 7019 59 00 11. Od przywozu tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji pobiera się cło rozszerzone, bez względu na to, czy towar został zgłoszony jako pochodzący z Malezji. W uzasadnieniu decyzji poddanej kontroli Sądu w niniejszej sprawie stwierdzono w konsekwencji, iż – zgodnie z powołanymi aktami prawnymi – stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem, "dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw" wynosi 62,9 %. Organ drugiej instancji stwierdził dalej, że w niniejszej sprawie przedmiotem importu był towar opisany w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z dnia [...] grudnia 2011 r. jako "siatka z włókna szklanego biała 145x50 – 106200 m2", którego krajem pochodzenia jest Malezja, i który został prawidłowo zaklasyfikowany do kodu TARIC 7019 59 00 11. Towar ten objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej, na podstawie wpisów do rejestru. Z uwagi na fakt, iż objęcie towaru zgłoszeniem poprzez wpisy do rejestru procedury uproszczonej przypadało w okresie obowiązywania rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1135/2011, to na podstawie art. 2 tego rozporządzenia, towar objęty zgłoszeniem uzupełniającym z dnia [...] grudnia 2011 r. został ujęty w rejestrach prowadzonych przez organy celne. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Celnej wywodził, że polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom, założeniach, obejmujących również stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną nie sięgającą jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Ma to na celu ochronę rynku wspólnotowego przed szkodami związanymi z przywożeniem towarów po cenach dumpingowych, już w okresie trwania dochodzenia. Istota postępowania antydumpingowego polega przede wszystkim na ochronie rynku wspólnotowego przed agresywną polityką gospodarczą prowadzoną przez państwa, w których zasady gospodarki rynkowej nie są przestrzegane. W tym celu stosuje się cła tymczasowe oraz rejestrację towarów, jak w rozpoznawanej sprawie. Organ wyjaśnił, że w dacie dokonania przez stronę przedmiotowych wpisów do rejestru procedury uproszczonej kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 343 ze zm.). Punkt 22 tego aktu stanowi, iż "niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki." W ocenie organu odwoławczego, przywołane unormowania nie pozostawiają wątpliwości, że rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na przywiezione towary w przyszłości ceł antydumpingowych, jeśli dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Przedsiębiorca, wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym, powinien zatem zdawać sobie sprawę, że rejestracja takiego towaru łączy się z możliwością zastosowania w przyszłości podwyższonego cła Ponadto, jak wywodzono w uzasadnieniu odwoławczego rozstrzygnięcia, przepisy rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1135/2011 nie nakładają na organy celne obowiązku informowania importera o zarejestrowaniu przywozu. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w toku prowadzonego w pierwszej instancji postępowania zostało bezsprzecznie wykazane, że towar zaklasyfikowany według kodu TARIC 7019 59 00 11, objęty został procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej, na podstawie wpisów do rejestru, a także to, że posiadał on malezyjskie pochodzenie. Dlatego, działając zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r., w rejestrach prowadzonych przez organy celne dokonano rejestracji przywozu towaru zgodnie z datą objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu. Organ drugiej instancji podniósł również w tym kontekście, że fakt ustanowienia swoistego środka (w postaci rejestracji) jest podawany do wiadomości publicznej poprzez publikację stosownego rozporządzenia. Niezależnie od tego, informacja ta dostępna jest również w przeglądarkach taryfowych. Do obowiązków importera, w szczególności dokonującego obrotu towarowego z krajami trzecimi, należy dołożenie należytej staranności i zaznajomienie się z tekstem prawa wspólnotowego, opublikowanym w oficjalnym wydawnictwie promulgacyjnym. Organ celny wyjaśnił, iż bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że strona złożyła zamówienie na wyroby we wrześniu 2011 r. i nie miała szans na wycofanie się z zawartych transakcji, celem uniknięcia rejestracji, albowiem rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1135/2011 nie zawiera żadnych postanowień szczególnych, dotyczących odstąpienia od stosowania przyjętych tam rozwiązań, na przykład ze względu na datę zawarcia transakcji handlowej. Importer, decydując się na handel tego rodzaju, winien zawsze oceniać stopień ryzyka handlowego takich transakcji, mając świadomość konsekwencji podjęcia tego ryzyka. Między innymi dlatego, Komisja Europejska podaje do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania, które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji opisanej w sentencji niniejszego wyroku, zarzucając, iż została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: • art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP – poprzez oparcie rozstrzygnięcia na art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r.; • art. 121, art. 122 oraz art.187 § 1 Ordynacji podatkowej – co miałoby polegać na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie dowodu z dokumentu, potwierdzającego datę nadania kontenera z Malezji do Polski i nieustalenie, czy w dniu wejścia w życie rozporządzenia Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. spółka była w stanie cofnąć zamówienie i importowany towar. W uzasadnieniu skargi przywołano konstytucyjne zasady funkcjonowania Rzeczypospolitej Polskiej (demokratycznego państwa prawnego, legalności oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej). Powołując się na przytoczone zasady konstytucyjne, skarżąca spółka wyjaśniła, że w czasie składania zamówienia, to znaczy we wrześniu 2011 r., nie wiedziała i nie mogła wiedzieć o możliwości objęcia zamawianych towarów cłem antydumpingowym. Strona podniosła, że wejście w życie aktu przewidującego rozszerzenie obostrzonego cła na sprowadzany towar, nastąpiło w dniu 11 listopada 2011 r., kiedy zamówiony przez spółkę towar znajdował się na pełnym morzu. Sprowadzenie go bowiem do Polski miało miejsce w dniu [...] listopada 2011 r. W ocenie strony skarżącej, cło antydumpingowe nie było przewidziane na towar sprowadzany z Malezji ani w czasie składania zamówienia, ani w czasie jego realizacji. Spółka nie mogła zatem posłużyć się tą wiedzą w czasie rozmów transakcyjnych poprzedzających zamówienie towaru, ani późniejszej możliwości rezygnacji z zawartej już transakcji. Powinno to mieć wpływ na ocenę dopuszczalności zastosowania wobec niej antydumpingowej stawki cła. Decyzje organów celnych nieuwzględniające podniesionych okoliczności naruszają zatem wymienione przepisy prawa polskiego, w tym o randze konstytucyjnej, i pozostają w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym również na decyzje organów celnych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, w razie ujawnienia co najmniej jednego z uchybień, o których mowa w art. 145 § p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, skarga podlega oddalenie, jeśli skontrolowana decyzja odpowiada prawu, zgodnie z dyspozycją art. 151 tej samej ustawy. W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie wynika, że strona skarżąca zgłosiła w dniu [...] listopada 2011 r. do procedury dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty, sprowadzony z Malezji towar, określony jako "siatka z włókna szklanego biała 145x50 - 106200 m2". Do zgłoszenia celnego dołączone zostały dokumenty potwierdzające malezyjskie pochodzenie towaru. Zgłoszenie to stało się przedmiotem postępowania weryfikacyjnego, wszczętego z urzędu przez organy celne. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisami rozporządzenia Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. nałożono ostateczne cło anydumpingowe na przywóz towarów siatkowych z Chińskiej Republiki Ludowej. W związku ze zgłoszonymi do Komisji – przez czterech producentów europejskich siatek – informacji na temat obchodzenia postanowień rozporządzenia Nr 791/2011 (głównie w postaci rzekomego przeładunku towarów pochodzących z ChRL na terenie Malezji), rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczęto dochodzenie dotyczące obchodzenia ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Nr 791/2011. Akt ten wprowadzał jako środek zabezpieczający mogące zostać ustalone, ostateczne cała antydumpingowe, obowiązek rejestracji przywozu tkanin siatkowych z Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. Po przeprowadzeniu dochodzenia, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) z dnia 16 lipca 2012 r., Nr 672/2012, rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Nr 791/2011, na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. W rozpoznawanej sprawie, strona dokonała zgłoszenia celnego tkanin siatkowych przywiezionych z Malezji w dniu [...] listopada 2011 r., Organ celny dokonał zatem prawidłowo rejestracji zgłoszonego przywozu, wedle przytoczonego wcześniej rozporządzenia Nr 1135/2011. Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia (Nr 1135/2011), rejestracja obowiązuje maksymalnie przez 9 miesięcy. Gdyby w tym czasie nie został uchwalony akt wspólnotowy nakładający ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowane towary, rejestracja straciłaby moc, a cło antydumpingowe nie mogłoby zostać nałożone. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, już w dniu 16 lipca 2012 r. (a więc przed upływem dziewięciomiesięcznego terminu, o którym była mowa) wydane zostało rozporządzenie Nr 672/2012. W konsekwencji obowiązującego jeszcze okresu dokonanej rejestracji, organy celne były więc uprawnione (a wręcz obowiązane) do naliczenia ostatecznego cła antydumpingowego na zgłoszone przez skarżącą spółkę i podlegające rejestracji towary. Dlatego też decyzja o nałożenia tego obciążenia na stronę skarżącą jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi regulacjami. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń reguł postępowania celnego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik przeprowadzonego postępowania. Strona skarżąca nie kwestionuje zresztą w swej skardze obowiązywania opisanych wcześniej aktów prawodawstwa europejskiego. Wywodzi jednak, że nie powinny one znaleźć zastosowania w sprawie, z uwagi na fakt, że zamówiła zgłoszony towar przed wejściem w życie nowych przepisów. Nie wiedziała zatem o możliwości objęcia zamówionych towarów podwyższoną stawką celną. W ocenie strony, konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawa jakim jest Rzeczpospolita Polska, nie pozwalają na akceptację takich zachowań normatywnych, godzą bowiem w zaufanie obywateli do państwa i podważają bezpieczeństwo obrotu gospodarczego. Takie zarzuty skarżącej spółki nie zasługują na akceptację. Przede wszystkim, zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, w przypadku kolizji aktów prawodawstwa unijnego z ustawami, pierwszeństwo stosowania przysługuje rozporządzeniom europejskim. Dlatego za prawidłowe należało uznać stosowanie przez organy celne w rozpoznawanej sprawie aktów europejskich, regulujących szczegółowo postępowanie i stawki opłat w sprawach przywozu towaru, którego importu dokonała skarżąca spółka. Stosownie do przywołanego rozwiązania konstytucyjnego, akty te znajdowały bowiem bez wątpienia pierwszeństwo przed przepisami krajowymi. W odniesieniu do zarzutu niewiedzy o planowanych obciążeniach sprowadzonego towaru podwyższonym cłem, trafnie podniósł Dyrektor Izby Celnej, że zasady naliczania takich opłat reguluje rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC). Stosownie do art. 201 WKC, dług celny powstaje z chwilą zgłoszenia celnego. Do procedur celnych powinny być zatem stosowane wszelkie przepisy materialne z daty zgłoszenia celnego. Ani przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ani przywoływane akty regulujące antydumpingowe cło na podtynkowe siatki, nie przewidują wyjątków w tym zakresie, które pozwalałyby na zastosowanie stawek (czy też przepisów) z daty zamówienia towaru. Co więcej, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że celem wszelkich regulacji antydumpingowych jest szybkie reagowanie na możliwe obejścia przepisów godzących w rynek wspólnotowy, zarówno przez zapobieganie takim naruszeniem na przyszłość, jak i ukrócenie takich praktyk już istniejących. Strona skarżąca podnosi, iż nie mogła przewidzieć, że przywóz określonych towarów z Malezji będzie podlegał rejestracji, a w konsekwencji wyższym stawkom celnym. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie mógł podzielić takiej argumentacji, z następujących powodów. Jak wynika z akt administracyjnych, w szczególności z protokołów kontroli przeprowadzonych w siedzibie przedsiębiorcy, przed nałożeniem cła antydumpingowego na siatki sprowadzane z Chińskiej Republiki Ludowej, skarżąca spółka dokonywała importu takich samych towarów od chińskich eksporterów. Po wejściu w życie rozporządzenia Nr 791/2011, chińscy eksporterzy, dotychczasowi kontrahenci skarżącej spółki, przenieśli siedziby swych przedsiębiorstw, bądź utworzyli filie (oddziały), na terenie Malezji. Skarżąca również rozpoczęła import spornego towaru z Malezji. Chodziło jednak o tych samych, co wcześniej, producentów. Całość korespondencji, w tym ofertowej i transakcyjnej, prowadzona była z tymi samymi osobami, bez względu na to, czy umowa zawierana była z przedsiębiorstwem chińskim czy malezyjskim. Przyjąć w konsekwencji trzeba, że strona skarżąca, kontynuując współpracę z chińskimi producentami siatek, pomimo zmiany siedziby ich przedsiębiorstw, miała świadomość, że zawiera transakcje oceniane negatywnie przez organy europejskie i kupuje towar, którego ceny uznane zostały przez Komisję Europejską za dumpingowe. Zdaniem Sądu, jako wieloletni i doświadczony przedsiębiorca i importer towaru stanowiącego przedmiot sporu w rozpoznawanym przypadku, strona skarżąca mogła się więc spodziewać, że import malezyjski stanie się także – prędzej czy później – przedmiotem zainteresowania Komisji. Mimo to nie zaprzestała sprowadzania siatki podtynkowej, podejmując ryzyko ewentualnego wystąpienia negatywnych dla siebie konsekwencji celnych. Zdaniem składu orzekającego, postępowanie celne w sprawie prowadzone było z zachowaniem reguł przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej (w tym zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej). Organy postępowały starannie i w sposób w pełni uzasadniony merytorycznie. Skutkiem tego, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, co – niesłusznie – zarzucano w skardze. Z wszystkich przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono zatem, jak w sentencji.