III SA/Wr 1012/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi K.N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]września 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. Wraz ze skargą wniesiono o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji przez podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej przytaczaną jako "p.p.s.a.". We wniosku skarżący wniósł także o ewentualne przychylenie się do niego przez Sąd, poprzez zastosowanie art. 61 § 3 tej samej ustawy. Uzasadniając wniosek skarżący przytoczył okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności zaś fakt braku jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu pierwszej instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie, w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Wskazano również na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P.. Zwrócono również uwagę na postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w P., G.W., B. i L. w tożsamych przedmiotowo sprawach, cytując wybrane fragmenty uzasadnień z tych orzeczeń. Przytoczono też sygnatury akt, w których Wojewódzkie Sądy Administracyjne: w B., w P. i w O. przyjęły tożsame (do wskazanych wcześniej) stanowisko tj. wstrzymały wykonanie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu wniosku wspomnianego w osnowie niniejszego postanowienia stwierdzono – ogólnikowo – że "ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości przez Sąd Administracyjny". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd stanowiący, że podstawową przesłanką wstrzymania (zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a.) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który – wskutek swych właściwości – nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Ponadto, to z wniosku strony skarżącej mają wynikać przesłanki wstrzymania. Sąd rozstrzyga zaś dopiero po dokonaniu oceny konkretnego wniosku w sprawie (por. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04) Zauważyć również trzeba, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek przytoczenia argumentów odnoszących się do okoliczności konkretnej sprawy oraz wykazania związku między tymi argumentami a ziszczeniem się przesłanek z art. 63 § 3 p.p.s.a. Samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Powinnością Sądu, jest zaś wszechstronna i wnikliwa ocena argumentacji wnioskodawcy. Jeśli strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/ 13). Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie podniósł w uzasadnieniu wniosku argumentów odnoszących się do tej konkretnej sprawy. Poprzestał jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że przesłanki z art. 63 § 3 p.p.s.a. ziściły się. Wobec braku argumentów odnoszących się do wspomnianej sprawy, a także braku dokumentów źródłowych mogących przybliżyć sytuacje skarżącego wniosek strony skarżącej w przedmiocie wstrzymania wykonania wspomnianej w osnowie postanowienia decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do licznych przytoczonych orzeczeń Sądów Administracyjnych zauważyć należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach. Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.