III SA/Wr 103/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj, Tomasz Świetlikowski, , Protokolant starszy specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1,3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm. – dalej u.t.d.), art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm. – dalej p.r.d.), § 15 ust. 1 oraz § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2022, ze zm., dalej: rozp. MI z 2002 r.) oraz lp. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na "A" sp. z o.o. (dalej: strona, skarżąca, spółka) w wysokości [...] zł. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy dnia [...] września 2018 r. podczas kontroli stanu technicznego autobusu marki [...], przewożącego uczniów, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili niesprawność układu hamulcowego. Po zwolnieniu hamulca pomocniczego i naciśnięciu hamulca roboczego -zasadniczego przy wyłączonym silniku słychać było wypływ powietrza z układu pneumatycznego. Kontrola wykazała także wyciek płynów eksploatacyjnych z silnika. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli. Celem zweryfikowania ustaleń pojazd poddano kontroli w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów gdzie stwierdzono następujące usterki: słyszalny ubytek powietrza z układu hamulcowego z zaworu ABS i skuteczność działania hamulców mniejszą niż wartości zawarte w rozporządzeniu MI z 2002 r. o warunkach technicznych, ponieważ stwierdzono 32% a wymagana wartość wynosi 43%. Diagnosta stwierdził także wyciek płynów eksploatacyjnych z silnika. Uprawniony diagnosta ocenił stwierdzone usterki jako stwarzające zagrożenie w rozumieniu § 2 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.). Kontrolujący ocenili zatem, że autobus posiada usterki, które zakwalifikowali jako niebezpieczne w rozumieniu lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z dnia [...] października 2018 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł tytułem naruszenia lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. W odwołaniu od decyzji spółka zarzuciła, że usterka układu hamulcowego powstała na skutek nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli, według strony to kontrolujący zbyt mocno wcisnął pedał hamulca, co spowodowało uszkodzenie zaworu ABS, a zatem podczas wykonywania przewozu usterka nie istniała, lecz powstała na skutek kontroli. Ponadto zarzuciła strona, że nieznaczny wyciek płynu nie mógł być uznany za usterkę stwarzająca zagrożenie, ponieważ wyciek spowodowało poluzowanie opaski uciskowej na końcu przewodu, którą wystarczyło dokręcić. Wskazała także strona na nieprawidłowe przeprowadzenia badania na stacji diagnostycznej oraz, że stwierdzona usterka – wyciek płynu nie spełnia wymogów do zakwalifikowania jako stanowiąca zagrożenie zgodnie z pkt 8.3.1 zał. nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołując niesporną treść art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wskazał, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak utrzymany aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu. W myśl § 15 ust. 1 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych – hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. A według § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia skuteczność hamowania określa się wskaźnikiem, który jest stosunkiem siły hamowania do siły wynikającej z dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a dla naczepy do sumy dopuszczalnych nacisków na hamowane osie lub stosunkiem opóźnienia hamowania (uzyskanego na drodze poziomej o nawierzchni twardej, suchej i czystej) do przyspieszenia ziemskiego. Wskaźnik skuteczności hamowania nie może być mniejszy niż podany w tabelach nr 1 i 2 "Wskaźniki skuteczności hamowania", określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia (ust. 2). Stwierdzenie wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterki układu hamulcowego zaklasyfikowane jako niebezpieczne skutkuje nałożeniem kary w wysokości [...] zł (lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d). Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone w czasie kontroli autobusu usterki należało uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Potwierdzeniem prawidłowości ustaleń dokonanych przez kotrolujących organoleptycznie był wynik badania przeprowadzonego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów. Prawidłowość ustaleń potwierdził kierowca, który podpisał protokół kontroli bez wniesienia do niego zastrzeżeń. W ocenie organu brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że samochód w chwili kontroli był sprawny, a usterki powstały podczas kontroli czy badania technicznego. Organ stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt u.t.d. Natomiast braku zastosowania art. 189f K.p.a. organ upatruje w normie kolizyjnej określonej w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, wskazuje na naruszenie: - art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Z 2017 r., poz. 1257 dalej K.p.a.) poprzez wskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji bardzo ogólnie, że kontrola został przeprowadzona w sposób prawidłowy bez odniesienia się szczegółowo do zarzutów dotyczących uszkodzenia układu hamulcowego na skutek za mocnego wciśnięcia pedału hamulca, co w istocie stanowi pominięcie przyczyn z powodu których organ odmówił wiarygodności twierdzenia skarżącej; -art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów czyniąc ją dowolną albowiem: organ nie zbadał czy usterki powstały podczas nieprawidłowego przeprowadzania kontroli, organ nie zbadał czy do usterki ABS mogło dojść na skutek mocnego wciśnięcia pedału hamulca, opierając się jedynie na protokole kontroli w sytuacji, gdy kierowca nie jest osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącej i składania w jej imieniu jakichkolwiek oświadczeń oraz nie posiada niezbędnej wiedzy do oceny prawidłowości przeprowadzenia badania. Organ nie odniósł się do faktu, że w przypadku usterki zaworu ABS do której doszło z powodu za mocnego wciśnięcia hamulca podczas dokonywania kontroli skuteczność działania hamulców zawsze będzie niższa niż w przypadku sprawnego zaworu ABS. Organ bezpodstawnie zakwalifikował wyciek płynów eksploatacyjnych z silnika do usterek stwarzających zagrożenie w sytuacji, gdy wyciek spowodowany był poluzowaniem opaski zaciskowej i wystarczył dokręcić opaskę, nie można więc klasyfikować wycieku jako nadmierny i zagrażający środowisku lub bezpieczeństwu innych użytkowników drogi. Organ pominął, że pojazd jest wyposażony w czujnik ubytku płynu w układzie, który w momencie kontroli nie wskazywał ubytku, więc nie był usterka stwarzającą zagrożenie. - naruszenie załącznika nr II do Dyrektywy nr 2014/47/UE i rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 ani w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., załącznika nr 1a rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez zakwalifikowanie wycieku płynu jako usterki stwarzającej zagrożenie, podczas gdy wyciek był spowodowany poluzowaniem opaski uciskowej; - art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary za słyszalny ubytek powietrza z układu hamulcowego z zaworu ABS oraz skuteczność działania hamulców mniejszą niż wartości minimalne zawarte w rozporządzeniu o warunkach technicznych, w sytuacji gdy do uszkodzenia doszło na skutek nieprawidłowej kontroli; - pkt 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. przez nałożenie kary podczas gdy w momencie wykonywania przewozu pojazd był sprawny, a do usterek doszło z powodu nieprawidłowej kontroli, a ponadto wyciek płynu nie był usterką stwarzającą zagrożenie. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii z dnia [...] stycznia 2019 r. rzeczoznawcy techniki samochodowej na okoliczność sprawności kontrolowanego pojazdu w momencie wykonywania przewozu, uszkodzenia pojazdu podczas przeprowadzania badania oraz błędnego zakwalifikowania wycieku płynu jako usterki stwarzającej zagrożenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te zostały wydane bez naruszenia prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dał podstawę do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opisaną w poz. lp. 9.2 zał.nr 3 do ustawy u.t.d. Zgodnie z lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy pojazd. W ocenie organów, stwierdzone - podczas przeprowadzonej w dniu 6 września 2018 r. kontroli drogowej oraz na stacji diagnostycznej przedmiotowego autobusu - usterki w postaci słyszalnego ubytku powietrza z układu hamulcowego z zaworu ABS i skuteczności działania hamulców mniejszej niż wartości zawarte w rozporządzeniu MI z 2002 r. o warunkach technicznych, ponieważ stwierdzono 32% a wymagana wartość wynosi 43% oraz wycieku płynów eksploatacyjnych z silnika - należało zakwalifikować jako niebezpieczne. Z tym stanowiskiem organów nie zgodziła się strona, która w toku postępowania, a następnie w skardze, konsekwentnie wskazywała, że organ z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego oraz pkt 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterki układu hamulcowego zakwalifikowane jako niebezpieczne w sytuacji, gdy w momencie wykonywania przewozu pojazd był w pełni sprawny a do uszkodzenia doszło na skutek nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli – zbyt mocnego wciśnięcia pedału hamulca, a wyciek płynu eksploatacyjnego z silnika był nieznaczny i spowodowany poluzowaniem opaski zaciskowej i nie stanowią one usterek kwalifikowalnych jako powodujące niezadawalający stan techniczny pojazdu. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. w pozycji "Nr grupy naruszeń oraz waga naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia 2016/403" w przypadku przypisanego stronie skarżącej naruszenia wskazano NN, gdzie NN oznacza najpoważniejsze naruszenie. Stosownie zaś do załącznika nr 1 pkt 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403, dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE Dz.U.UE.L.2014.127.134 z dnia 2014.04.29 zawiera w swoim załączniku II szczegółową klasyfikację usterek technicznych wraz ze wskazaniem ich wagi, w podziale na usterki drobne, poważne i niebezpieczne. Zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt c tej dyrektywy usterki niebezpieczne to takie, które stanowią bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziałujące na środowisko. Odnotowania również wymaga, że podobna regulacją zawarta jest w § 6 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. nr 132, poz.841) , zgodnie z którym usterki niebezpieczne to usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Regulacja zawarta w lp. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy nie zawiera szczegółowego opisu usterek. Ich kwalifikacji należy dokonać na podstawie przepisów rozporządzenia z 2008 r. W załączniku nr 1a do rozporządzenia określono sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania. Odnośnie stwierdzonej przez organ usterki układu hamulcowego w postaci nieszczelnego układu pneumatycznego (stwierdzony wypływ powietrza z układu hamulcowego) i skuteczności działania hamulców mniejszej niż wartości minimalne zawarte w rozporządzeniu o warunkach technicznych (w sprawie wartość wynosiła 32% a wymagane jest 43% oraz wycieku płynów eksploatacyjnych, należy wskazać, że zostały one opisane m.in. w pozycji 1.1.7 lit.a Zawory hamulcowe – zawór uszkodzony lub nadmierny wypływ powietrza jeżeli wpływa na funkcjonalność kwalifikowany jest jako usterka poważna lub niebezpieczna, oraz l.p.1.2.2. skuteczność – skuteczność mniejsza niż wartości minimalne określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia – usterka poważna lub niebezpieczna. Również na podstawie § 6 ust. 8 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego należało zakwalifikować stwierdzone usterki układu hamulcowego jako usterkę niebezpieczną, co skutkowało na podstawie § 6 ust.6 pkt 3 niedopuszczeniem pojazdu do dalszego użytkowania. Okoliczności te zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, podczas której stwierdzono niesprawność układu hamulcowego. Po zwolnieniu hamulca pomocniczego i naciśnięciu hamulca roboczego - zasadniczego przy wyłączonym silniku słychać było wypływ powietrza z układu pneumatycznego. Kontrola wykazała także wyciek płynów eksploatacyjnych z silnika. Potwierdzeniem nieprawidłowości ustaleń dokonanych przez kontrolujących organoleptycznie był wynik badania przeprowadzonego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów gdzie stwierdzono następujące usterki układu hamulcowego: słyszalny ubytek powietrza z układu hamulcowego z zaworu ABS i skuteczność działania hamulców mniejszą niż wartości zawarte w rozporządzeniu MI z 2002 r. o warunkach technicznych, ponieważ stwierdzono 32% a wymagana wartość wynosi 43%. Diagnosta stwierdził także wyciek płynów eksploatacyjnych z silnika. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że usterki powstały podczas dokonywania kontroli. Co więcej już organoleptyczna ocena stanu technicznego autobusu przewożącego dzieci wykazała zaistnienie usterki układu hamulcowego, a badanie na Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów te ustalenia potwierdziło. Kontrolujący ocenili, że autobus posiada usterki, które zakwalifikowali jako niebezpieczne w rozumieniu lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto, jak słusznie wskazał organ w sprawnie działającym układzie hamulcowym kwestia "zbyt mocnego" naciśnięcia hamulca nie może być w ogóle brana pod uwagę, jako przyczyna uszkodzenia elementów układu hamulcowego, ponieważ do nagłego, mocnego naciśnięcia hamulca może dojść w każdej chwili podczas ruchu drogowego, w wyniku reakcji na nagłe zdarzenie drogowe. Należy zaznaczyć, że stwierdzenie tylko jednej z usterek o charakterze niebezpiecznym uzasadnia nałożenie kary z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem zgodnie z § 6 ust.8 rozporządzenia z 2008 r. w przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej kilku usterek w tych samych obszarach kontroli, o których mowa w ust. 2, wynik badania pojazdu może być zaklasyfikowany na podstawie poważniejszej kategorii usterek, jeżeli ich skumulowany wpływ skutkuje wzrostem zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stwarzanego przez pojazd. W rozstrzyganej sprawie organ I instancji, a stanowisko to podzielił organ odwoławczy wykazał, że stwierdzone usterki układu hamulcowego: słyszalny ubytek powietrza z układu hamulcowego z zaworu ABS i skuteczność działania hamulców mniejsza niż wartości zawarte w rozporządzeniu MI z 2002 r. o warunkach technicznych, ponieważ stwierdzono 32% a wymagana wartość wynosi 43% były usterkami niebezpiecznymi. To one zdecydowały, że wynik badania pojazdu został zaklasyfikowany na podstawie poważniejszej kategorii usterek. Rozważanie – tak jak tego domaga się skarżący - do jakiej kategorii usterek zakwalifikować wyciek płynu w świetle § 6 ust. 8 rozporządzenia z 2008 r. pozostaje w istocie bez wpływu na wynik sprawy. W tym miejscu zauważenia wymaga, że nieprawidłowość ustaleń potwierdził także kierowca, który podpisał protokół kontroli bez wniesienia zastrzeżeń. Protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wbrew twierdzeniom skargi kierowca pełni podczas kontroli rolę jej przedstawiciela. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. W ocenie Sądu, dokonując analizy przytoczonych przepisów w kontekście zarzutów skargi, zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji zaprezentowanej w ocenianych rozstrzygnięciach, zgodzić należy się z organem o zaktualizowaniu się przesłanek pozwalających na przypisanie stronie skarżącej naruszenia opisanego w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tut. Sąd za celowe uznał wskazanie, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). W badanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania, wskazanych w skardze. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności dokonano zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. prawidłowych czynności procesowych, służących dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób staranny i wnikliwy, w szczególności oparły się na treści protokołu kontroli drogowej, który jest dokumentem urzędowym, korzystający z wiarygodności zawartych w nim ustaleń i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół ów obrazuje stan faktyczny, który stwierdzono w trakcie kontroli. Jak wyżej wskazano sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że stronie zapewniono czynny udział w niniejszym postępowaniu. Zapewniono jej prawo do wypowiedzenia się i ustosunkowania, co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawo zgłaszania żądań, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tym samym organy wypełniły także zapisy wynikające z art. 10 K.p.a. W świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budzi wątpliwości, ocena organów, co do konieczności nałożenia kary pieniężnej nie była dowolna. Dokonując analizy stanu faktycznego nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z prawem. Uzasadnienie decyzji organu I i II instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Decyzje obu organów sporządzone są w formie czytelnej i zawierają precyzyjne opisy ustalonych naruszeń, dokładną podstawę prawną i wyczerpujące uzasadnienie, umożliwiające stronie, odniesienie się do ustalonych naruszeń. Uwzględniając zatem wszystkie okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie czynności zabronionych, czego konsekwencją jest przyjęcie, że takie działania mieszczą się w hipotezie wskazanych przypadków lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. i uzasadnione było nałożeniem na stronę skarżącą kary pieniężnej w łącznej kwocie [...] zł. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z opinii biegłego, po pierwsze z tego powodu , że jest to dokument wytworzony po wydaniu zaskarżonej decyzji, a po drugie z uwagi na okoliczność, że dowód z opinii biegłego nie należy do kategorii dowodów uzupełniających (dokumentów), które można przeprowadzić przed sądem administracyjnym w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji, naruszeń przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.