III SA/Wr 1042/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2016 r., [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami z tytułu wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem udzielonej w 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. R. (dalej jako: skarżący) składając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2016 r., [...], w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami z tytułu wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem udzielonej w 2012 r., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na dzień złożenia skargi na mocy zaskarżonej decyzji kwota dotacji udzielonej na prowadzenie niepublicznego przedszkola wyniosła wraz z odsetkami [...] zł. Przedszkole otrzymuje zaś miesięczną dotację w kwocie [...] zł. Ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem trudny do odwrócenia skutek w postaci niemożności regulowania bieżących należności przedszkola, a zwłaszcza wynagrodzeń pracowniczych oraz kosztów z nimi związanych - co w konsekwencji doprowadzi do zaprzestania działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przechodząc do oceny wniosku skarżącego, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie wykazał on, aby groziła jego osobie (prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej) znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawił bowiem dokumentacji, która mogłaby zobrazować jego aktualną sytuację faktyczną i prawną. Jednocześnie samo uzasadnienie wniosku jest ogólnikowe. W tym stanie rzeczy nie było możliwe dokonanie analizy, czy spełnione zostają przesłanki udzielenia osobie skarżącego ochrony tymczasowej, wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego na podstawie przywołanego przepisu należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy jednak zauważyć, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie podkreśla się, że egzekucja środków pieniężnych, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, jest co do zasady odwracalna. Zwłaszcza, że art. 64 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity z 2016 r., poz. 1870 ze zm.) przewiduje możliwość udzielenia zobowiązanemu szeregu różnych ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, w tym dotacji budżetowych. Ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) ustanawia między innymi zasadę stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Wszystko to skłania do konstatacji, że byt prowadzonej przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej nie musi być zagrożony ewentualnym wykonanie skarżonej decyzji.