III SA/Wr 1050/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w S., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nakładającą karę pieniężną w tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w wysokości [...] zł. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a także może stać się realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego. Podniesiono, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożono na Spółkę karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Spółka wskazała, że do wniosku dołączono obszerną dokumentację źródłową obejmującą m.in. deklarację podatkową CIT-8 za rok 2012, CIT-8 za rok 2013, CIT-8 za rok 2014, deklarację podatkową VAT-7 za miesiące od lipca 2014 roku do lipca 2015 r., bilans na dzień 31 grudnia 2014 r., zestawienia dotyczące zaciągniętych kredytów i ciążących na spółce zobowiązań, rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 31 grudnia 2014 r. oraz dokumenty stanowiące informacje o stanie kont Spółki. Wymierzenie i tym samym wyegzekwowanie wymierzonej stronie kary pieniężnej może zatem przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podniesiono, że prowadzenie powyższego postępowania wobec spółki, w oczywisty sposób zwiększa możliwość przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie strony już jednostkowa kara może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla jej funkcjonowania. Dodano, że skarżona decyzja jest już na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a więc decyzja wymierzająca karę pieniężną jest już ostateczna, a tym samym wykonalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika strony skarżącej jest niewystarczająca, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nawet pobieżnie nie została opisana aktualna sytuacja finansowa skarżącej spółki prowadzącej działalność gospodarczą. W szczególności brak jest określenia, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedłożone natomiast dokumenty odnoszące się do stanu finansowego i majątkowego strony skarżącej wskazują, że spółka (na podstawie deklaracji CIT-8) osiągnęła dochód w wysokości: [...] zł (za rok 2012), [...] zł (za rok 2013) oraz [...] zł (za rok 2014). Z przedstawionych kopi deklaracji VAT-7 wynika, że w podstawa opodatkowania z tytułu dostawy towarów i usług świadczonych przez spółkę wyniosła w lipcu 2014 r. – [...] zł, w sierpniu – [...] zł, we wrześniu – [...] zł, w październiku – [...] zł, w listopadzie – [...] zł i w październiku – [...] zł. W styczniu 2015 r. podstawa opodatkowania wyniosła [...] zł, w lutym – [...] zł, w marcu – [...] zł, w kwietniu – [...] zł, w maju – [...] zł, w czerwcu – [...] zł i w lipcu – [...] zł. Ponadto z załączonego bilansu oraz rachunku zysków i strat (stan na dzień 31 grudnia 2014 r.) wynika, że prowadzona przez spółkę działalność przynosi zysk, który na dzień 31 grudnia 2013 r. wyniósł [...] zł, natomiast na dzień 31 grudnia 2014 r. wyniósł [...] zł. Z powołanych dokumentów wynika zatem, że spółka prowadzi działalność gospodarczą, osiąga przychody oraz spłaca zobowiązania, co świadczy niewątpliwe o dobrej sytuacji finansowej. Podkreślić ponadto należy, że sam fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary sam w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skutki spełnienia świadczeń pieniężnych są bowiem odwracalne. Dlatego też w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca nie poniesie szkody albowiem w przypadku zapłacenia wyżej wymienionej kwoty, nastąpi jej zwrot. Skoro zatem przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zostały przez stronę skarżącą wykazane, należało odmówić uwzględnienia wniosku, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.