III SA/Wr 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi B. W., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uznania za zasadną skargi na czynność egzekucyjną, postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał za zasadną skargę B. W. (zwanego dalej skarżącym), złożoną na czynność egzekucyjną Dyrektora Izby Celnej we W. i polegającą na zajęciu rachunku bankowego w Banku [...] oddział K. G. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W zarzutach skargi wskazał na naruszenie art. 56 § 1 oraz 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zwanej dalej u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na fakt, że nie został wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z powodu nieskorzystania przez skarżącego ze służącego mu w postępowaniu administracyjnym, wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a, stanowiącego, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie – zarówno z akt administracyjnych, jak i z treści odpowiedzi na skargę. – wynika jednoznacznie, że skarga wniesiona została bez wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazać tu jeszcze należy, że dopuszczalność zaskarżenia orzeczeń w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, poprzez odesłanie z art. 18 u.p.e.a. do Kodeksu postępowania administracyjnego, ograniczone jest jedynie do przypadków wskazanych w poszczególnych przepisach (art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Zgodnie natomiast z art. 54 § 5 u.p.e.a. zażalenie na postanowienie wydane przez organ nadzoru w przedmiocie skargi, przysługuje jedynie w razie jej oddalenia. Dla skutecznego wniesienia skargi należało ją zatem poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Skoro zatem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków ochrony jego praw i w ten sposób nie spełnił jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako przedwczesna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.