III SA/Wr 1084/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości niewykorzystanej dotacji oraz określenia terminu naliczania odsetek oddala skargę w całości. I Decyzją z dnia (...). r. (Nr (...).), działający z upoważnienia Burmistrza P - Inspektor ds. Kultury i Oświaty, orzekł o: ustaleniu B C (dalej: strona, skarżąca) - jako organowi prowadzącemu (...). " w P wysokość niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji przekazanej w roku (...). tytułem wyrównania dotacji należnej za rok (...). podlegającej do zwrotu do budżetu Gminy P, w kwocie ogółem (...). zł, określeniu terminu naliczania odsetek należnych od kwoty z pkt 1, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia (...). r. do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie, ustaleniu stronie - jako organowi prowadzącemu (...). " w P wysokość niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji przekazanej w roku (...). tytułem wyrównania dotacji należnej za rok (...). podlegającej do zwrotu do budżetu Gminy P, w kwocie ogółem (...). zł, \ określeniu terminu naliczania odsetek należnych od kwoty z pkt 3, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia (...). r. do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie. W uzasadnieniu wskazano, że prowadzony przez stronę (...). I" otrzymała z budżetu Gminy P dotację w (...). r. w kwocie (...). zł, natomiast w (...). r. w kwocie (...). zł, które w myśl art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, przeznaczone były na realizację zadań placówek w zakresie kształcenia wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogły być przeznaczone wyłącznie na pokrycie jej wydatków bieżących. Dalej podniesiono w uzasadnieniu, że strona w l (...). r., skierowała do Sądu Okręgowego w L pozew o zapłatę dotacji należnej za (...). r. z tytułu prowadzenia niepublicznych placówek oświatowych, tj. (...). " oraz (...). Wyrokami, Sądu Okręgowego w L z dnia (...). r. (sygn. akt (...).) oraz Sądu Apelacyjnego we W z dnia (...). r. (sygn. akt (...). ), stwierdzono, że do podstawy naliczania dotacji dla niepublicznych placówek wychowania przedszkolnego nie należy wliczać wydatków i uczniów w publicznych oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz w punktach przedszkolnych. Sąd Apelacyjny przyjął sposób wyliczania dotacji za (...). r. i określił jednocześnie wysokość należnego stronie wyrównania dotacji na kwot (...). zł dla obu placówek. Tym samym, kwota dotacji na jedno dziecko w (...). r. winna była wynieść (...). zł. Wobec prawomocności wyroku przyjęto, że kwota dotacji dla prowadzącej (...). I", przy uwzględnieniu liczby wychowanków ((...). dzieci), powinna wynieść (...). zł. Ta kwota – jako wyrównanie dotacji za (...). r. - dla oby placówek, została przekazana na rachunek bankowy funkcjonującego A (...) " (w związku z zakończeniem funkcjonowania (...). w (...). r. Uwzględniając sposób obliczenia dotacji wskazany w wyrokach sądów dotyczących dotacji za (...). r., oraz postanowienia obowiązujących przepisów ustawy o systemie oświaty, organ I instancji dokonał analogicznego przeliczenia dotacji należnej za (...). r. Ustalił, że dla (...). należna dotacja winna wynieść (...). zł, przekazana została natomiast kwota (...). zł. Tytułem wyrównania dotacji za (...). r. wypłacono więc w dniu (...). r. kwotę w wysokości (...). zł. Wskazano w uzasadnieniu, że pismem z dnia (...). r. organ I instancji poinformował stroną, że przekazana tytułem wyrównania dotacja winna być przeznaczona na dofinansowanie zadań wskazanych w art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r .o systemie oświaty Dz. U. 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.; dalej też: ustawa; u.s.o.) i podlega rozliczeniu na zasadach określonych obowiązującą uchwałą Nr (...). Rady Miejskiej w P z dnia (...). r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji dla niepublicznych szkół, przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego na terenie Gminy P prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne inne niż jednostka samorządu terytorialnego (dalej tez: uchwała Nr (...).; uchwała Nr (...). z dnia (...). r.). Poinformował zarazem, że rozliczeniu podlegają wydatki bieżące punktu przedszkolnego z roku wypłacenia wyrównania dotacji albo wydatki bieżące placówki z roku, którego dotacja dotyczy, pod warunkiem, że wydatki te nie były przedmiotem rozliczenia dotacji tamtego roku i nie zostały ujęte w rozliczeniu dotacji za rok (...). przedłożonym do organu, co wynika z § 7 ust. 1 uchwały (...).. Ponadto, pismem (Nr (...).) z dnia (...). r, organ I instancji poinformował stronę o konieczności złożenia rozliczenia wyrównania dotacji, pod rygorem wszczęciem postępowania administracyjnego w tym zakresie. Pismem z (...). r. stwierdził, że nie zostało dokonane rozliczenie dotacji. Ponownie zwrócił się do strony o rozliczenie tych dotacji za ten okres dla każdej placówek, zgodnie z załącznikiem do wskazanej uchwały Rady Miejskiej w P, wskazując, że w przypadku niedopełnienia tego obowiązku zostanie wszczęte postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony, w piśmie z dnia (...). r., uznając kwotę wypłaconą jako wyrównanie dotacji za odszkodowanie od Gminy, stwierdził, iż nie podlega ono rozliczeniu w takim samym trybie jak dotacje bieżące udzielane z zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty. Na skutek takiego stanowiska strony, organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia stronie, jako organowi prowadzącemu (...). ", wysokości podlegającej zwrotowi do budżetu Gminy P dotacji, w zakresie wyrównania dotacji należnej za (...).. i (...).., przekazanych w roku (...). Postępowanie zostało zakończone wskazaną wcześniej decyzją. Organ pierwszej instancji podniósł, z powołaniem na pisma z dnia (...). oraz z dnia (...). r, że strona, pomimo ciążącego na niej obowiązku rozliczenia wypłaconych tytułem wyrównania za rok (...). i za rok (...). dotacji nie przedłożyła wymaganego przepisami prawa miejscowego formularza określonego w § 7 ust. 4 uchwały Nr (...).. Tym samym, zdaniem organu I instancji, dotacja przekazana tytułem wyrównania za (...). r. I (...)., nie zostały wykorzystane do końca roku budżetowego, w którym zostały przekazane, tj. do końca (...). r. Brak udokumentowania wydatku, pozwala na przyjęcie, że dotacja nie została wykorzystana, co skutkuje jej zwrotem. Organ pierwszej instancji wskazał w tym zakresie, że Rada Miejska w P, uchwałą Nr (...)., określiła, w § 7 ust. 1, obowiązek pisemnego rozliczenia dotacji sposobu wykorzystania dotacji w roku poprzednim, do dnia 15 stycznia następującego po roku, za który udzielono dotacji. Natomiast z § 8 ust. 1 powołanej uchwały wynika obowiązek wykorzystania dotacji do dnia 31 grudnia roku kalendarzowego, w którym jej udzielono, a także obowiązek zwrotu dotacji nie wykorzystanych w terminie. Dalej wskazał, powołując przepis art. 251 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.; dalej też: u.f.p.), że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki, a w myśl art. 251 ust. 5 powołanej ustawy, od kwot dotacji zwróconych po terminach nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Podkreślił, że z niewykorzystaniem dotacji, (a taka sytuacja wystąpiła w okolicznościach faktycznych sprawy,) mamy więc do czynienia, gdy beneficjent, któremu dotacja została udzielona nie udowodnił, że ją wykorzystał, czyli, że nastąpiła faktyczna zapłata za zadania albo za realizację wskazanych w przepisach celów, na które dotacja została udzielona. II W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 90 ust. 3c i 3d ustawy o systemie oświaty oraz przepisów art. 126, art. 131, art. 211 i art. 251 ustawy o finansach publicznych oraz przepisów postępowania, określonych w art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż strona prowadziła w P od roku (...). dwa niepubliczne punkty przedszkolne: (...). wpisany do ewidencji w dniu (...). r.; (...). ", wpisany do ewidencji w dniu (...). r. (...). prowadzony był do dnia (...)., a od dnia (...). r. strona prowadzi (...). oraz kontynuuje prowadzenie (...). Następnie podniesiono w uzasadnieniu, że transfer należności z tytułu dotacji po upływie roku budżetowego, czy to w wyniku prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego, potwierdzającego wysokość nie przyznanej, lub nie wypłaconej a przysługującej należności, względnie zaniżonej dotacji, czy też wskutek dobrowolnego działania organu jednostki samorządu terytorialnego podjętego na skutek wydanego orzeczenia sądowego, "czystą" dotacją nie jest. Taka wypłata jest spełnieniem należności, które należą się z tytułu dotacji, która nie została udzielona, przyznana lub wypłacona w należytej wysokości. Należność z tytułu nie wypłaconej w terminie (chodzi tu o rok, w których dotacja powinna być wypłacona i rozliczona) dotacji przypomina de facto instytucję refundacji, a w sensie cywilnoprawnym, jest odszkodowaniem. Takie "uzupełnienie" dotacji, dotacją nie jest i nie może tym samym podlegać rygorom stawianym instytucji dotacji, w tym jej rozliczeniu. Nie może ono podlegać rozliczeniu ani za rok, w którym należna dotacja przysługiwałaby - gdyż wówczas jej nie wypłacono, ani tym bardziej za rok, w którym należność została wypłacona jako uzupełnienie dotacji za lata poprzednie, co z kolei wynika z podmiotowego charakteru dotacji, o której mowa w art. 90 ustawy o systemie oświaty i ilości uczniów w danym roku jako podstawy udzielenia dotacji. Skoro bowiem dotacji nie udzielono w roku, w którym powinna była ona zostać udzielona, to mimo realizacji zadań publicznych nie można dotacji było wykorzystać i w konsekwencji rozliczyć za rok, za który przysługiwała. W konsekwencji także, nie można od podmiotu, który mimo braku dotacji w roku, w którym podmiot ten powinien był ją otrzymać, oczekiwać i wymagać, by dokonał rozliczenia wydatków, które zmuszony był ponieść z własnych, poza dotacyjnych środków. III Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lnie podzielając argumentacji odwołania rozstrzygnięciem z dnia (...). r. (Nr (...).) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że istotna kwestią w sprawie jest ustalenie, czy organ administracyjny, który przekazał w (...). r. tytułem wyrównania kwotę dotacji za (...). r. i (...). r, posiada uprawnienie do rozliczenia, wykorzystania przekazanej kwoty dotacji. Podniesiono w tym zakresie, że zgodnie z art. 126 ustawy o finansach publicznych, dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Ta ustawowa definicja dotacji kładzie akcent na trzy elementy: szczególne zasady rozliczania tego wydatku, podstawę prawną (dotacje mogą być udzielane na podstawie ustawy o finansach publicznych, ustaw odrębnych lub umów międzynarodowych), przeznaczenie (dotacje mogą być przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych). Podkreślono, że cechą dotacji jest szczególny sposób rozliczania środków z nich pochodzących. Pojęciem "rozliczenia" dotacji posługują się liczne przepisy, zarówno ustawy o finansach publicznych, jak również ustaw odrębnych. Szczególne zasady rozliczania dotacji polegają również na obowiązku ich zwrotu, wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, w razie nie wykorzystania jej przez beneficjenta, wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania dotacji bezpodstawnie lub w nadmiernej wysokości Wskazano, że przekazanie, udzielenie, wydatkowanie i rozliczenie dotacji należy także do znamion naruszeń dyscypliny finansów publicznych. Po stronie beneficjenta naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest m.in. wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem określonym przez udzielającego dotację (art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 168). Po stronie dotującego naruszeniem jest m.in. przekazanie lub udzielenie dotacji z naruszeniem zasad lub trybu przekazywania lub udzielania dotacji (art. 8 pkt 1 wymienionej ustawy). Dalej podniesiono, że analiza przepisu art. 90 ustawy o systemie oświaty, wskazuje na zróżnicowanie w zakresie elementów przesądzających o przyznaniu dotacji oraz o jej późniejszym wykorzystaniu. Przyznanie bowiem dotacji m.in. dla niepublicznych przedszkoli (punktów), ma niewątpliwie charakter podmiotowy, pozostaje bowiem w ścisłym związku z liczbą uczniów, którzy będą uczęszczać do przedszkola. Dodatkowo przyznanie dotacji jest ograniczone terminem udzielenia informacji o planowanej liczbie uczniów przez podmiot prowadzący przedszkole. Z kolei wydatkowanie tych udzielonych dotacji jest ograniczone poprzez wskazanie celów, którym ma ona służyć. Zgodnie ust. 3d art. 90 ustawy, dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje te mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek. Tak więc dotacji której udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na cel ogólnego dofinansowania ich bieżącej działalności statutowej mają charakter mieszany, podmiotowo-celowy. Wskazano w uzasadnieniu, że w art. 90 ust. 3e ustawy o systemie oświaty, zagwarantowano organom jednostek samorządu terytorialnego możliwość kontrolowania prawidłowości wykorzystania dotacji. Należy przez to rozumieć, że organy są uprawnione do badania tego, czy beneficjenci dotacji wykorzystują otrzymane środki w sposób prawidłowy, tj. zgodnie z celami określonymi w art. 90 ust. 3d powołanej ustawy. Rozwinięciem tej regulacji jest zawarcie ustawowej delegacji dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do szczegółowego określenia procedury kontroli oraz zakresu, elementów poddanych kontroli, przy zastosowaniu kryterium prawidłowości wykorzystania środków, a więc zgodności z celami, którymi udzielone dotacje mają służyć W odniesieniu do środków publicznych muszą bowiem obowiązywać szczególne zasady weryfikacji ich wydatkowania przez podmioty nie wchodzące w skład sektora finansów publicznych. Cele te w odniesieniu do dotacji oświatowych, są realizowane właśnie poprzez stanowienie aktów prawa miejscowego określających szczegółowo reguły, procedury rozliczania i kontroli, a w konsekwencji zapewnia celowość i przejrzystość wydatkowanych publicznych. Zatem przyjmując, że dotacje, o których mowa w art. 90 ustawy o systemie oświaty, mają mieszany charakter, tj. podmiotowo-celowy, organ może żądać wykazania, że dotacja została wydana przez szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę w tym roku, na który została udzielona, na finansowanie wydatków bieżących oraz, że wydatki te mieszczą się w ramach działalności statutowej. Natomiast dotację należy rozliczyć w sposób przewidziany w uchwale podjętej przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Zakres danych niezbędnych do prawidłowego rozliczenia tej dotacji obejmuje rzeczywistą liczbę uczniów dotowanej jednostki oraz poziom jej wydatków "bieżących" na działalność statutową dydaktyczną, opiekuńczą i wychowawczą. Na tym tle odniesiono się w uzasadnieniu do charakteru przekazanych stronie środków, czy są dotacją, a w związku z tym, czy podlegają regułom wykorzystania zgodnie z ustawą o systemie oświaty, czy mogą być rozliczone wydatkami poniesionymi w roku, za który dotacja przysługuje, czy też mogą być rozliczone wydatkami roku, w którym wyrównanie zostało przekazane. Podniesiono w tym zakresie, że roszczenie o wypłatę dotacji w należnej wysokości wynika bezpośrednio z przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o systemie oświaty. Roszczenie to ma zatem charakter roszczenia o zapłatę dotacji (należnej, lecz zaniżonej lub niewypłaconej), której wysokość jest ukształtowana wyrokiem sądu powszechnego. Podobnie wyrównanie dotacji, dokonane na podstawie ponownych obliczeń organu, nie skutkują utratą przez te środki charakteru dotacji. Kwota stanowiąca wyrównanie kwoty należnej dotacji, nie przestaje być dotacją zważywszy także na fakt co stanowi podstawę jej wyliczenia (faktyczna liczba uczniów, wychowanków) a także na jaki cel ma być wydatkowana. W konsekwencji jako takie należności, przekazane w ramach wyrównania dotacji środki podlegają regułom wykorzystania i rozliczeniu zgodnie z ustawą o systemie oświaty. Nie może bowiem dojść do sytuacji, aby beneficjent miał otrzymywać dotacje bez żadnych obowiązków po jego stronie, a w szczególności w zakresie wykazania faktu wydatkowania dotacji zgodnie z jej celami. Samo przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Wskazano, że obowiązek złożenia rozliczenia dotacji, w tym kwot przekazanych tytułem wyrównania dotacji udzielonej dla niepublicznych przedszkoli, wynika zarówno z § 6 uchwały Nr (...). z dnia (...). r. jak i § 5 ust. 7 uchwały Nr (...) z dnia 21 sierpnia 2013 r. Rady Miejskiej w P zmienionej uchwałą z dnia (...). r. Nr (...). (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z 2014 r., poz. 4939). Ponadto, dotację przekazaną tytułem wyrównania za rok poprzedni należy rozliczyć wydatkami na zadania, o których mowa w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, z roku jej wypłacenia. Podkreślono w tym miejscu, że organ I instancji stosownymi pismami poinformował stronę, że przekazane tytułem wyrównania dotacje winny być przeznaczone na dofinansowanie zadań wskazanych w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty i podlega rozliczeniu na zasadach określonych obowiązującą uchwałą Nr (...). Rady Miejskiej w P. Tymczasem w sprawie strona nie przedstawiła wymaganego przepisami prawa miejscowego formularza określonego § 7 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej Nr (...)., ani w żaden inny sposób nie zliczyła się z wykorzystania przekazanych kwot wyrównania dotacji. Co więcej, strona nie uwiarygodniła poniesienia wydatków przekazanej jej tytułem wyrównania raty dotacji, ani wydatkami poniesionymi w (...). i (...). roku, a nieujętymi do rozliczenia dotacji za rok (...). i (...). ani też wydatkami poniesionymi w roku przekazania wyrównania dotacji tj. (...). Odnośnie możliwości zastosowania w sprawie przepisów uchwały z dnia (...). r. nr (...). zmienionej uchwałą z dnia (...).. nr (...). Rady Miejskiej w P w zakresie rozliczenia udzielanych dotacji. Stwierdzono w uzasadnieniu, że przepisy uchwały zmieniającej weszły z życie z dniem (...). r. i nie obowiązywały w dniu wypłacania dotacji, jednakże obowiązywały w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym, podlegająca do zwrotu dotacja, której wypłata nastąpiła w związku z wyrównaniem min. w dniu (...). r., podlega takim samym rygorom rozliczenia jak środki finansowe przekazane w danym roku budżetowym, ponieważ bez wątpienia wyrównana dotacja powinna zostać wykorzystana na cele określone w ustawie o systemie oświaty. Skoro zatem sposób wykorzystania dotacji (wyrównania dotacji) określały przepisy uchwały obowiązującej od dnia (...). r. to miały one pełne zastosowanie w sprawie. Podniesiono, że przyjęcie stanowiska, iż przepisy dotyczące rozliczenia dotacji nie miały zastosowania, ponieważ nie obowiązywały w dniu wydania dotacji, prowadziłoby w istocie do uchylenia się od rozliczenia środków publicznych, które mogły zostać wykorzystane tylko na wskazany ustawie o systemie oświaty cel. Dalej w uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji kwalifikował dotację, która została wyrównana - jako dotację nie wykorzystaną do końca roku budżetowego (art. 251 ustawy o finansach publicznych), podczas gdy żądał przedstawienia dokumentów potwierdzających wydatkowanie zgodnie z przeznaczeniem środków przekazanych tytułem wyrównania dotacji. Powyższe prowadzi do wniosku do wniosku, że ustalił on kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem a nie ustalił on kwotę wyrównania dotacji niewykorzystanej do końca roku budżetowego. Ponieważ w osnowie decyzji organ I instancji przywołał także art. 252 ustawy o finansach publicznych uznać należy, iż decyzja zawiera umocowanie w przepisach prawa. Podniesiono, że zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu państwa niewykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia o okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, w sytuacji wykorzystania dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem odsetki od dotacji podlegającej zwrotowi, nalicza się począwszy już od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast zgodnie z art. 251 ust. 1 cytowanej ustawy, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. Od kwot dotacji zwróconych po terminach określonych w ust. 1-3 nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1-3 (art. 251 ust. 5 u.f.p.). Niemniej zmiana kwalifikacji prawnej, nie może pogarszać sytuacji prawnej strony (zakaz reformationis in peius), dlatego też orzeczenie o odsetkach, nie może ulec modyfikacji, o której mowa w cyt. przepisie art. 252 ust. 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. W podsumowaniu stwierdzono, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, dokonał wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, a ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa. IV W skardze na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W, pełnomocnik strony zarzucił jej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, naruszenie przepisów: 1. postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) wydanie decyzji bez podstawy prawnej, co prowadzi do naruszenia art. 6 i art. 156 kpa; 2) wydanie decyzji z naruszeniem art. 6 kpa w związku z art. 8 tej ustawy, polegającym na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o podstawę prawną spoza art. 87 Konstytucji RP, co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu i prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania; 3) wydanie decyzji z naruszeniem art. 6 kpa, w związku z oparciem rozstrzygnięcia na przepisach prawa nie obowiązujących w dacie zajścia zdarzenia, tj., na podstawie przepisów uchwały Nr (...). Rady Miejskiej w P z dnia (...). r. zmieniającej uchwałę Nr (...). z dnia (...). r., które weszły w życie w dniu (...). 4) wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z naruszeniem art. 6 kpa w sytuacji, gdy organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji oparta na przepisie art. 251 ustawy o finansach publicznych nie jest właściwa, gdyż zastosowanie winny mieć przepisy art. 252 tej ustawy, zamiast jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności ze względu na brak podstawy prawnej; 5) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 i art. 8 kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w sprawie oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; 6) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 75 i art. 77 w związku z art. 7 kpa, w związku z pominięciem przedstawionych dowodów, nieuwzględnieniem jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego a także nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pomimo tego, że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 7) wydanie decyzji z naruszeniem art. 80 kpa, w związku z brakiem wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do poczynienia dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych; 8) wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł określonych w art. 107 § 1 i § 3 kpa, w związku z brakiem wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia zapoznanie się z motywami działania organu I instancji i zrozumienie tych motywów oraz w stopniu istotnym wpływa na wynik sprawy. 2. prawa materialnego, poprzez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: - art. 90 ust. 3c ustawy o systemie oświaty, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dotacja może być wypłacona jako wyrównanie po zakończeniu roku budżetowego i pomimo wypłacenia na koniec roku, nadal ma charakter dotacji oświatowej, a nie odszkodowania czy innej formy rekompensaty z tytułu niewypłacenia należnej dotacji w prawidłowej wysokości w danym roku bieżącym; - art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż placówka oświatowa otrzymująca po zakończeniu roku budżetowego kwoty z tytułu odszkodowania za zaniżone dotacje należne w latach poprzednich, a nazywane przez organ dotujący "wyrównaniem dotacji", podlegają rozliczeniu na tych samych zasadach jak dotacje wypłacone w bieżącym roku budżetowym; - art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną wykładnie i w konsekwencji przyjęcie, iż placówka oświatowa otrzymująca po zakończeniu roku budżetowego kwoty z tytułu odszkodowania za zaniżone dotacje w latach poprzednich, a nazywane przez organ "wyrównaniem dotacji", powinna dokonać rozliczenia tych kwot w latach, za które otrzymała zaniżone dotacje lub w roku, w którym otrzymała kwotę odszkodowania za zaniżone dotacje; - art. 126, art. 131, art. 211 i art. 251 ustawy o finansach publicznych, poprzez brak odpowiedniego zastosowania lub poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że dotacje oświatowe nie mają charakteru rocznego, pomimo przepisu, że budżet jednostki samorządu terytorialnego jest rocznym planem dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów tej jednostki; - art. 251 ustawy o finansach publicznych, poprzez brak odpowiedniego zastosowania lub poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że dotacje oświatowe mogą być wypłacane po zakończeniu roku szkolnego oraz że nie obowiązuje w tym zakresie przepis art. 251 określający właśnie taki charakter dotacji, - art. 251 i art. 252 ustawy o finansach publicznych, poprzez określenie w decyzji Kolegium, iż organ I instancji błędnie zastosował przepis art. 252 ustawy o finansach publicznych, jako kwalifikację wypłaconej kwoty "dotacji", podczas gdy w postępowaniu ustalił wysokość kwoty dotacji wykorzystanej zgodnie z przeznaczeniem i pomimo tego nieuchylenie skarżonej decyzji organu I instancji W skardze wniesiono o; uchylenie zaskarżanej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; względnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, z przyczyn wskazanych w art.156 kpa. Podkreślono w uzasadnieniu skargi, że skorygowaną wysokość dotacji za lata (...). - (...). wynikającą z zaniżonych dotacji strona otrzymała nie jako kwoty dotacji, lecz odszkodowań niepodlegających rozliczeniu zgodnie z przepisami o dotacjach. Zatem, zarówno decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego w zakresie prawnej kwalifikacji tzw. "wyrównania" zaniżonych dotacji oraz konieczności jej rozliczenia na tych samych zasadach jak dotacje bieżące otrzymywane w roku budżetowym jest błędna i nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawowych. Wskazano w tym zakresie, że z art. 90 u.s.o. wynika, że dotacje oświatowe mają charakter podmiotowy i mają na celu dofinansowanie bieżącej działalności ustawowo wskazanego podmiotu. Wysokość dotacji uzależniona jest od liczby uczniów, przekazywana jest w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia miesiąca, na rachunek bankowy szkoły. Istotną cechą dotacji o której mowa w art. 90 u.s.o. i w konsekwencji stosunku dotacyjnego, jest jego ustawowe ograniczenie czasowe, do okresu roku budżetowego, co wynika bezpośrednio z "roczności" budżetu. Podniesiono, że owa "roczność", wynikająca z konstrukcji samego budżetu j.s.t., co do zasady dotyczy tak udzielającego dotacji, jak też podmiotu ją otrzymującego i w konsekwencji rozliczającego. Skoro bowiem budżet jest rocznym planem, obejmującym dany rok budżetowy, to dotacja udzielana jest także na dany rok budżetowy, na realizację zadań zaplanowanych w danym roku (budżetowym) i tym przedziałem czasowym jest ona ograniczona. Mając na uwadze powyższe, podniesiono w skardze, że transfer należności z tytułu dotacji po upływie roku budżetowego, czy to w wyniku prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego, potwierdzającego wysokość nie przyznanej, lub nie wypłaconej a przysługującej należności, względnie zaniżonej dotacji, czy też wskutek dobrowolnego działania organu jednostki samorządu terytorialnego podjętego na skutek wydanego orzeczenia sądowego, "czystą" dotacją nie jest. Taka wypłata jest spełnieniem należności, które należą się z tytułu dotacji, która nie została udzielona, przyznana lub wypłacona w należytej wysokości. Należność z tytułu nie wypłaconej w terminie (chodzi tu o rok, w których dotacja powinna być wypłacona i rozliczona) dotacji przypomina de facto instytucję refundacji, a w sensie cywilnoprawnym, jest odszkodowaniem. Wskazano w tym zakresie, że zgodnie z ogólnymi zasadami prawa cywilnego, w przypadku nieotrzymania dotacji w wysokości należnej zgodnie z regulacjami rangi ustawowej, podmiot uprawniony do otrzymania dotacji ponosi szkodę, polegającą na uszczerbku majątkowym w postaci nieotrzymania pewnej kwoty, która jest mu z mocy ustawy należna. Pomiędzy jednostką samorządu a dotowanym nie następuje umowny stosunek prawny, lecz stosunek wynikający wprost z ustawy o systemie oświaty oraz przepisów ustawy o finansach publicznych. Zatem w przypadku pomniejszenia dotacji, nie jest to nienależyte spełnienie zobowiązania kontraktowego, lecz spowodowanie uszczerbku majątkowego poprzez inne działanie, a właściwie zaniechanie (wypłaty dotacji w przysługującej wysokości). Podniesiono, że wykorzystanie dotacji oświatowej następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Zatem warunkiem sine qua non wykorzystania dotacji jest najpierw jej udzielenie, potem zaś realizacja zadań publicznych, na które została ona udzielona, czy przyznana. Wnioskując a contrario przyjąć należy, że jeżeli dotacji na realizację zadań w danym roku nie udzielono lub wypłacono w zaniżonej wysokości, to jednocześnie nie może być mowy o jej wykorzystaniu, jakimkolwiek, prawidłowym lub nie, co jednak nie przeczy realizacji zadań publicznych np. z innych środków, niepochodzących z dotacji. W konsekwencji, jak podniesiono w uzasadnieniu, "uzupełnienie" dotacji za rok (...).(...). i (...). przekazane placówce, dotacją nie jest i nie może tym samym podlegać rygorom stawianym instytucji dotacji, w tym jej rozliczeniu. Nie może ono podlegać rozliczeniu ani za rok, w którym należna dotacja przysługiwałaby - gdyż wówczas jej nie wypłacono, ani tym bardziej za rok, w którym należność została wypłacona jako uzupełnienie dotacji za lata poprzednie, co z kolei wynika z podmiotowego charakteru dotacji, o której mowa w art. 90 ustawy o systemie oświaty i ilości uczniów w danym roku jako podstaw udzielenia dotacji. Skoro bowiem dotacji nie udzielono w roku, w którym powinna była ona zostać udzielona, to mimo realizacji zadań publicznych nie można dotacji było wykorzystać i w konsekwencji rozliczyć za rok, za który przysługiwała. W konsekwencji także, nie można od podmiotu, który mimo braku dotacji w roku, w którym podmiot ten powinien był ją otrzymać, a co wynika z obligatoryjności dofinansowania niepublicznych szkół i placówek przez jednostki samorządu terytorialnego i co potwierdził sąd powszechny prawomocnymi orzeczeniami, oczekiwać i wymagać, by dokonał rozliczenia wydatków, które zmuszony był ponieść z własnych, poza dotacyjnych środków. Brak jest bowiem w przepisach prawa wymogu rozliczania wydatkowania - tak jak dotacji - własnych środków przeznaczonych na realizację zadań oświatowych. W zakresie charakteru prawnego wypłacanych kwot tytułem" wyrównania" czy "uzupełnienia" dotacji wskazano kilka rozstrzygnięć sądowych, odpowiedz na interpelację poselską z dnia (...). r. W uzasadnieniu, wskazano także, że decyzja organu I instancji przywoływała przepisy § 5 uchwały nr (...). z dnia (...). r. Decyzja wymienia ustępy od 1 do 8. Jednakże, pierwotnie uchwała w § 5 miała tylko 4 ustępy, bowiem ust. 5 - 11 zostały dodane poprzez uchwałę Nr (...). Rady Miejskiej w P z dnia (...). r. zmieniającą uchwałę nr (...).. Nowe przepisy uchwały Nr (...). dotyczące m.in. wprowadzonego bezprawnie obowiązku rozliczenia wyrównania dotacji, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym z dnia (...) r. i weszły w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia, czyli (...) r. Tym samym, przepisy, na które powołuje się organ, nie obowiązywały w dniu wypłacania odszkodowania, więc choćby z tego tytułu, wobec generalnej zasady niedziałania prawa wstecz, nie mogą mieć zastosowania do niniejszej sprawy. Podobnie Kolegium w swojej decyzji powołało się na przepisy uchwały nr (...)., zmienione uchwałą Nr (...). Rady Miejskiej w P z dnia (...). r. Zarzucając organa , wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, wskazano w uzasadnieniu, że kwestie rozliczania otrzymanej dotacji regulowane są przez przepis art. 90 ust. 3d u.s.o. oraz art. 251 i 252 ustawy o finansach publicznych. Art. 90 ust. 3d u.s.o. przesądza, że dotacje mogą być przeznaczone wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących. Idzie o wydatki dokonywane w danym roku budżetowym, co potwierdza art. 251 ust. 1 i 4 u.f.p. Z kolei, art. 251 ust. 3 tej ustawy stwierdza, że w przypadku gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, niewykorzystana część dotacji podlega zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji. Wynika z powyższego, że nie jest dopuszczalne udzielenie dotacji na okres dłuższy, niż rok budżetowy. Tym samym, rozliczenie "wsteczne" dotacji, wypłaconej np. w roku (...)., wydatkami za rok (...) czy (...)., naruszałoby wprost przepisy ustawy o finansach publicznych. Z kolei, gdyby przyjąć, ze możliwe jest rozliczenie wydatkami z roku wypłacenia odszkodowania ("wyrównania"), to wprost naruszony byłby przepis art. 90 ust. 3c u.s.o. co do wypłaty dotacji w roku w 12 częściach i określonych terminach. W takim przypadku powstałby także nierozwiązywalny problem ewentualnego rozliczenia "wyrównania" dotacji przez placówki, które już nie istnieją, gdyż zostały zlikwidowane. Wskazano, że (...). " został wykreślony z ewidencji szkól i placówek niepublicznych. Punkt ten nie prowadził już działalności od dnia (...). r., w roku (...). placówka ta już nie istniała. Zatem jakiekolwiek rozliczanie przyznanej kwoty wydatkami poniesionymi w roku (...). nie było już fizycznie możliwe. W piśmie procesowym z dnia (...). . strona potrzymała stanowisko, co do charakteru prawnego "wyrównania " dotacji i zasad jej rozliczania. V W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wraz z argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, sądy te są zobowiązane do oddalenia skarg na decyzje zgodne z prawem (art. 151 tej samej ustawy). Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, z następujących powodów. VII Kluczowe znaczenie w sprawie – tak też zresztą uważają obie strony niniejszego sporu sądowoadministracyjnego – należy bezwarunkowo przypisać kwestii charakteru należności, które zostały wypłacone skarżącej w (...) r., a których zwrotu dotyczą rozstrzygnięcia organów obu instancji poddane kontroli Sądu. Strona skarżąca uważa, iż należności, o których mowa mają charakter odszkodowania (quasi-odszkodowania), natomiast strona przeciwna – równie konsekwentnie broni zapatrywania, iż chodzi o tzw. dotacje "wyrównawcze". Niezależnie od trafności tego ostatniego określenia, którym nie posłużył się wprost prawodawca w przepisach ustawy o systemie oświaty, przeciwko uznaniu należności wypłaconych skarżącej w (...). r. za odszkodowanie przemawiają następujące, ważkie argumenty. Po pierwsze, jedną z przesłanek uruchomienia odpowiedzialności odszkodowawczej – w obu rodzajach odpowiedzialności odszkodowawczej: kontraktowej i deliktowej – jest powstanie szkody, rozumianej jako uszczerbek na jakimkolwiek własnym dobru chronionym prawnie, zwłaszcza uszczerbek majątkowy. Powstanie szkody w takim rozumieniu jest zaś zagadnieniem co najmniej dyskusyjnym w rozpoznawanym przypadku. Dobitnego zaakcentowania w tym miejscu wywodu wymaga bowiem specyficzny charakter samego wsparcia w postaci dotacji oświatowych. Są to przecież należności celowe, przeznaczone na realizację konkretnie wskazanych zadań określonej placówki (w tym również: przedszkola lub innej formy wychowania przedszkolnego), które mogą być wykorzystanie wyłącznie na pokrycie (sfinansowanie) konkretnych wydatków wskazanych w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświatowy (celowe podkreślenia Sądu). Jako finansowane ze środków publicznych (konkretnie – z budżetu jednostek samorządu terytorialnego; w tej akurat sprawie – z budżetu gminy), kontroli podlega w związku z tym prawidłowość ich spożytkowania. W razie stwierdzonych w tym zakresie nieprawidłowości, traktowane są jako kwoty niewykorzystane, nienależnie pobrane, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i podlegają zwrotowi. Nie są to zatem kwoty, które przypadają samemu organowi prowadzącemu daną placówkę. Powinny być bowiem przekazywane na rachunek bankowy placówki. Jeśli podmiotem prowadzącym jest osoba fizyczna, nie można zatem mówić, że dotacje te wchodzą "do majątku" tego podmiotu (tej osoby). Podmiot (organ) prowadzący jest tylko uprawniony do dysponowania środkami wypłaconymi w formie dotacji, ale cel ich wydatkowania jest ściśle reglamentowany i kontrolowany. Prawo do dotacji nie przysługuje zatem w interesie organu prowadzącego, ale w interesie placówki przez ten organ prowadzonej. W konsekwencji nietrafny jest pogląd skarżącej, jakoby miała ona sama (kolejne, celowe podkreślenie składu orzekającego) ponieść miała jakikolwiek uszczerbek majątkowy z tego powodu, iż pierwotnie przekazane dotacje (za lata (...).(...).) były mniejsze, niż powinny, uwzględniając mechanizm ustalania ich wysokości, określony w art. 90 ust. 2b (bądź 2d) ustawy oświatowej. Przekazanie dotacji w mniejszej wysokości (niż należna) skutkować będzie wyłącznie tym, iż w danym roku kalendarzowym organ prowadzący będzie mógł przeznaczyć na częściowe pokrycie kosztów prowadzonej placówki mniej środków publicznych, niż mógłby to uczynić, gdyby wysokość dotacji została obliczona prawidłowo. Nie oznacza to jednak, że te kwoty dotacji, których w danym roku kalendarzowym organ prowadzący nie uzyskał, stanowią lucrum cessans (utratę spodziewanych korzyści), a więc taką postać szkody w jej ujęciu majątkowym, o której mowa w art. 361 § 2 in fine k.c. Ponownie godzi się powtórzyć, że nie chodzi bowiem w tym przypadku o uszczerbek samego podmiotu prowadzącego placówkę oświatową, który mógłby być chroniony, ze względu na jej własny interes majątkowy. Po drugie, nie można tracić z pola widzenia i tej okoliczności, iż nie wszystkie kwoty wypłacone skarżącej przez Gminę w (...). r. (w trzech transzach: w (...).,(...). i w (...).) miały za swoją podstawę wyroki sądów powszechnych. Jedynie należność przekazana w (...). r. uiszczona została na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego we W (z dnia (...). r., I Ca (...).). Pozostałe dwie należności Gmina obliczyła we własnym zakresie, uwzględniając – w jej ocenie – ten sam sposób obliczenia, jaki zastosował Sąd Apelacyjny. O ile zatem wyrok sądu powszechnego można – przynajmniej teoretycznie – kwalifikować do kategorii wyroków zasądzających odszkodowanie (jak uważa strona skarżąca podkreślając, iż wnosiła powództwo "o odszkodowanie", które zostało wszak uwzględnione), to brak podstaw do podobnej kwalifikacji pozostałych wpłat dokonanych przez Gminę w (...). r. Przeczy temu przede wszystkim konsekwentne traktowanie tych wpłat (należności uiszczonej na podstawie wspomnianego wyroku SA też) przez Gminę jako tzw. "dotacji wyrównawczych" (za lata (...).(...).), z jednoczesnym informowaniem skarżącej – w odniesieniu do każdej z trzech sum przekazanych w (...). r. – że sposób ich wykorzystania (jako "dotacji" właśnie) podlega rozliczeniu do dnia 15 stycznia (...). r., na zasadach obowiązującej uchwały w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji dla niepublicznych szkół, przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego na terenie Gminy P prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne inne niż jednostka samorządu terytorialnego. Po trzecie, znamienne jest, że sądy powszechne obu instancji rozpoznające w obu instancjach powództwo strony, nie nawiązywały w ogóle wprost do kategorii "odszkodowania", ani w pisemnych motywach podjętych rozstrzygnięć, ani w postaci konkretnych przepisów kodeksu cywilnego (w jednym tylko momencie wskazano na art. 481 k.c., jako podstawę obliczenia wysokości odsetek należnych stronie). Przeciwnie, ustalając ostateczną wysokość kwoty dotacji należnej stronie powodowej, sądy powszechne obu instancji opierały się wyłącznie na postanowieniach ustawy o systemie oświaty, operując wyłącznie określeniem należnej "dotacji" (a nie "odszkodowania"). Po czwarte wskazać należy, że istnieje tryb administracyjnej weryfikacji prawidłowości obliczania wysokości należnych dotacji. Wobec podniesionego w apelacji Gminy od wyroku Sądu Okręgowego zarzutu niedopuszczalności drogi sądowej w tej sprawie, znamienna jest kontrargumentacja Sądu Apelacyjnego. Dla odparcia tego zarzutu, nie odwołał się on wcale do potrzeby uruchomienia istniejących przecież, cywilnoprawnych mechanizmów ochrony przed skutkami deliktów władzy publicznej (także deliktów popełnionych przez organy administracji, w tym samorządowej), o których mowa w art. 417-417 k.c. Powołał się natomiast wyłącznie na wzgląd zapewnienia stronie powodowej prawa do sądu, ponieważ – w ocenie tego Sądu – w ustawie oświatowej nie przewidziano mechanizmów kontroli sposobu prawidłowego ustalania wysokości dotacji oświatowych. Wskazać należy, że istnieje tryb administracyjnej weryfikacji prawidłowości obliczania wysokości należnych dotacji. Otóż ustalając wysokość dotacji – także na podstawie art. 90 ust. 2b albo ust. 2d u.s.o.– organ dokonuje innej (niż władcze rozstrzygnięcie przyjmujące postać decyzji lub postanowienia) czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień podmiotu prowadzącego placówkę wynikających wprost ze wskazanych przepisów (tzw. "czynności materialnotechnicznej"). Prawodawca uznał prawdopodobnie, że przepisy, o których mowa, zostały tak jednoznacznie sformułowane, iż ich stosowanie – w celu niewadliwego ustalenia prawidłowej wysokości należnych dotacji – nie powinno stanowić problemu, w związku z czym, określona na ich podstawie wysokość dotacji będzie w każdym przypadku odpowiadać wysokości dotacji należnej. Niniejsza sprawa dowodzi jednak, iż takie założenie nie musi być zgodne z rzeczywistością w każdym przypadku. Tym samym odstąpienie od decyzyjnego trybu ustalanie wysokości dotacji oświatowych nie pozbawia więc strony możliwości kwestionowania w drodze postępowania sądowoadministracyjnego poprawności ustalenia wysokości przyznanej dotacji. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają bowiem również "czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", których przykładem – w ocenie składu orzekającego Sądu – jest właśnie czynność ustalania wysokości dotacji oświatowej. Jeśli podmiot prowadzący przedszkole lub przedszkolną placówkę innego typu uważa, że wysokość przysługującej tej placówce dotacji została ustalona w wysokości nie odpowiadającej mechanizmu jej obliczania wskazanemu w art. 90 ust. 2b (lub ust. 2d) ustawy o systemie oświaty może zaskarżyć taką czynność do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w sposób określony w art. 52 § 3 tej samej ustawy. Po piąte, w sprawie jest oczywiste, że strona nie skorzystała z drogi administracyjnej, wybierając drogę powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Dotyczyło ono co prawda wysokości dotacji należnej w (...). r., ale już wtedy sugerowano, że i wcześniejsze dotacje (należne za rok (...).) zostały ustalone (i wypłacone) w mniejszej wysokości niż należało. Powstaje więc kwestia znaczenia wyroków sądów powszechnych, w których uwzględniono wspomniane powództwo. Prawomocne orzeczenie Sądu Apelacyjnego pozostaje w obrocie prawnym. W świetle dotychczasowej argumentacji, która zmierzała do wykazania, iż ustalone i wypłacone (częściowo na zasadzie autokontroli Gminy – w odniesieniu do należności za (...). i (...). r.) w (...). r. środki nie mogą być potraktowane jako odszkodowanie (quasiodszkodowanie), wypada stwierdzić, że w rozstrzygnięciu tym sąd przesądził wyłącznie o prawidłowej wysokości dotacji oświatowej należnej stronie w roku (...)., orzekając o zapłacie różnicy między dotacją ustalona pierwotnie a kwotą rzeczywiście należną z tego tytułu. Po szóste, wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej, przeciwko przyjętej kwalifikacji nie przemawia wcale to, że ustawa o systemie oświaty nie posługuje się pojęciem "dotacji wyrównawczych". Niezwłocznego podkreślenia wymaga bowiem, że ustawa ta nie używa także innych pojęć, które wprowadzono już do języka prawniczego dla określenia sytuacji podobnych do tej, jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie (np. "refundacja – wyrok WSA w B z dnia 2.04.2014, sygn. I SA/BK 634/13). Dlatego, zdaniem Sądu, kwestie terminologiczne nie mogą mieć w sprawie przesądzającego znaczenia. Legislator nie wprowadził żadnego stosownego pojęcia do języka normatywnego, nie licząc się z trudnościami przy ustalaniu prawidłowej wysokości należnych dotacji (o czym już wspomniano). Ograniczył się w związku z tym wyłącznie do uregulowania modelu ustalania, przekazywania w ratach oraz rozliczania się z przyznanych dotacji. Mimo to problem powstaje w każdym przypadku nieprawidłowości w procesie obliczenia wysokości należnej dotacji. Nawet wtedy, gdy przyczyną takich wadliwości okaże się ostatecznie jedynie popełniona omyłka rachunkowa, powstanie kwestia nazwania "dodatkowej" ("uzupełniającej", "wyrównawczej") części dotacji ustalonej już we właściwej wysokości i przekazanej na rzecz placówki po ewentualnej autokontroli samego organu, co niekoniecznie musi przecież w każdym przypadku nastąpić jeszcze w tym samym roku kalendarzowym, których dotyczy weryfikacja tego rodzaju. Po siódme – choć temu argumentowi poruszonemu na koniec trzeba przypisać nader znaczącą wagę – przyjęcie takiej lub innej kwalifikacji: odszkodowanie albo dotacja (niezależnie od jej dodatkowego określenia jako uzupełniająca, wyrównawcza, częściowa i.t.p.), ma przede wszystkim znaczenie dla istnienia prawnego obowiązku ewentualnego rozliczenia się ze sposobu wykorzystania przyznanych, dodatkowych środków. Jest oczywiste, iż w razie uznania tych płatności za formę wyrównania uszczerbku, jakiego rzekomo doznał podmiot prowadzący placówkę, powinność taka by jej nie obciążała (jak trafnie przyjmuje strona skarżąca). Przeciwnie – w wypadku przyjęcia, iż chodzi jednak o dotację (czy też jej część, należną co prawda już pierwotnie, ale nie przekazaną wcześniej, niezależnie od powodów takiego stanu rzeczy), powinność taka obciąża stronę (jak przyjmuje organ). W ocenie składu orzekającego, nie do przyjęcia jest zapatrywanie, że sposób wydatkowania środków celowych, przyznawanych ze środków publicznych pozostawał bez kontroli, poza sytuacjami, gdy przewidują to wyraźnie właściwe przepisy (chodzi np. o rzeczywiste odszkodowania za tzw. delikty władzy publicznej uregulowane w art. 417-4172 k.c.). W rozpoznawanym przypadku nie można zaś bezkrytycznie przyjąć – z powodów już wcześniej naprowadzonych – że sądy powszechne (a tym bardziej Gmina działająca w ramach samokontroli dotacji należnych za lata(...) i (...)) wypowiadały się w kontekście dopiero co wskazanych przepisów. Dokonując właściwej kwalifikacji środków przekazanych przez Gminę w (...). r. trzeba mieć dodatkowo na uwadze następującą okoliczność. Nie można mianowicie skutecznie kwestionować poglądu, iż gdyby środki te zostały przekazane łącznie z dotacjami należnymi już pierwotnie za lata (...).(...).(...)., choć wypłaconymi w niższych kwotach, wszystkie należności podlegałyby kontroli i rozliczeniu jako dotacje oświatowe. Charakteru kwot wypłaconych w (...). r. (jako dotacji), nie może absolutnie zmienić to, że zostały one wypłacone później niż należało, wskutek wadliwego, pierwotnego ustalenia ich wysokości. Natomiast potraktowanie kwot przekazanych na rachunek placówki dopiero w (...). r. jako odszkodowania (quasiodszkodowania) – jak to czyni skarżąca – prowadziłoby do konsekwencji, których nie można aprobować. Część pierwotnie już należnych dotacji pozostawałaby przecież w tej sytuacji poza kontrolą, co umożliwiałoby dowolne wydatkowanie tych środków, mimo że w sytuacji typowej musiałyby być one przeznaczone wyłącznie na cele określone wprost w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Takie swoiste "wzbogacenie" majątku podmiotu prowadzącego placówkę oświatową (a nie samej placówki, na potrzeby której należności te należało wydatkować) nie znajduje żadnego normatywnego uzasadnienia. W konkluzji tej części uzasadnienia, zważywszy na wszystkie przytoczone do tej pory argumenty, należy przyjąć, że kwotom przekazanym przez Gminę w (...). r. należy przypisać charakter dotacji, a nie odszkodowania. Dopuszczalności takiej oceny nie wyklucza wcale – jak twierdzi strona skarżąca – to, że dotacja przyznana na dany rok kalendarzowy (w ogólnej kwocie) przekazywana jest comiesięcznie na rachunek placówki w 12 częściach (ratach) do ostatniego dnia każdego miesiąca, z wyłączeniem grudnia, w którym zakreślono termin 15 grudnia (art. 90 ust. 3c u.s.g.). Dopiero co przywołana regulacja tyczy sytuacji modelowej (ponownie wypada podkreślić tą okoliczność), tzn. przypadków, w których globalna wysokość dotacji za dany rok został ustalona w prawidłowej wysokości i nie jest kwestionowana. Tymczasem w sprawie mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową. Jest oczywiste, że zasada przekazywania przysługującej dotacji w comiesięcznych ratach przewidziana w art. 90 ust. 3c u.s.g., nie może mieć wtedy zastosowania, tym bardziej w wypadku, gdy ostateczne, prawidłowe określenie ogólnej wysokości dotacji rocznej następuje z wieloletnim opóźnieniem. Niemniej kwota stanowiąca wyrównanie kwoty dotacji, nie przestaje być dotacją zważywszy na fakt w związku z jakimi zdarzeniami następuje jej wyliczenie i przekazanie dotowanemu podmiotowi. Fakt ten ma niewątpliwie także wpływ na sposób rozliczania i weryfikowania dotacji przekazywanych z opóźnieniem. Skoro przekazane w roku (...). kwoty mają charakter dotacji, o której mowa w ustawie o systemie oświaty, winny podlegającej wykorzystania i rozliczenia według przewidzianych tam reguł, być rozliczone wydatkami roku, w którym wyrównanie zostało przekazane. VIII Pozostałe zarzuty skargi należy ocenić następująco. 1. Za uzasadnione można uznać jedynie dwa zarzuty skargi. Rację trzeba mianowicie przyznać autorowi skargi, kiedy ten twierdzi, że: • w sprawie nie powinny mieć zastosowania przepisy uchwały Nr (...). Rady Miejskiej z dnia (...). r. zmieniającej uchwałę tego samego organu Nr (...). z dnia (...). r., w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji dla niepublicznych szkół, przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego prowadzonych na terenie gminy P przez osoby fizyczne lub osoby prawne inne niż jednostki samorządu terytorialnego; nowela z dnia (...). weszła bowiem w życie (...). r., po upływie 14 dni od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego; nie obowiązywał więc w chwili wypłacenia "odszkodowania"; • Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium" lub "SKO") niesłusznie zakwestionowało wskazanie jako podstawy prawnej pierwszoinstancyjnego orzeczenia (poddanego również kontroli Sądu w tej sprawie) art. 251 ustawy o finansach publicznych. W odniesieniu do pierwszego z wyeksponowanych zarzutów trafnie zaakcentowano w skardze zasadę niedziałania prawa (także miejscowego) wstecz (lex retro non agit). Stosowanie tej reguły wykluczało zatem dopuszczalność stosowania nowych rozwiązań, wprowadzonych nowelą, o której mowa, zawartych w dodanych do § 5 uchwały pierwotnej (Nr (...). z dnia (...). r.), w postaci ustępów 5-10 normujących szczegółowo między innymi zasady rozliczania dotacji "przekazanych tytułem wyrównania za rok poprzedni". Skoro nowela (Nr (...). z dnia (...). r.) została opublikowana w Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego w dniu (...) r., w związku z czym weszła w życie (...) r., przyjęte w nim rozwiązania prawne nie mogły być odnoszone do kwot zdarzeń zaistniałych wcześniej (do kwot przekazanych w lutym, maju i czerwcu (...). r., jako wyrównanie dotacji należnych za lata (...).(...).). Co do drugiego z zarzutów godzi się przede wszystkim przytoczyć istotnie (dla podjęcia w sprawie niewadliwego rozstrzygnięcia) postanowienia art. 251 ustawy o finansach publicznych: Wedle ust. 1 w tym art.: "Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku." Stosownie natomiast do ust. 2 w tym samym artykule: "W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 263 ust. 2, niewykorzystana część dotacji podlega zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego w terminie 15 dni od dnia określonego w tej uchwale." Zgodnie z ust. 4 tego artykułu: "Wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach (idzie o ustawę o systemie oświaty). Stosownie do ust. 5 "Od kwot dotacji zwróconych po terminach określonych w ust. 1-3 nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1-3." Z hipotezy ust. 1 w art. 251 u.f.p. wynika, że zwrotowi podlega ta część dotacji, która nie została wykorzystana do końca roku budżetowego, w którym została ona przyznana i przekazana. Natomiast z niewykorzystaniem dotacji, mamy do czynienia, gdy beneficjent, któremu dotacja została udzielona nie udowodnił, że ją wykorzystał, czyli, że nastąpiła faktyczna zapłata za zadania albo za realizację wskazanych w przepisach celów, na które dotacja została udzielona. Z postanowień z ust. 4 art. 251 u.p.f. natomiast wynika, że dla oceny wykorzystania dotacji istotne znaczenie ma zapłata za zrealizowane zadanie publiczne (pierwsza cześć zdania z art. 251 ust. 4 u.f.p.), a nie samo wykonanie zadania polegające na wykorzystaniu zakupionych środków rzeczowych dla jego realizacji. W sprawie, zgodnie z ustawą o systemie oświaty (art. 90 ust. 4d) na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, na pokrycie wydatków bieżących w tym zakresie. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, iż przepis ten powinien zostać w sprawie zastosowany w odniesieniu do wszystkich trzech kwot stronie skarżącej w (...) Strona, której dotacja została udzielona nie udowodnił, że ją wykorzystała, czyli, że nastąpiła faktyczna zapłata za zadania albo za realizację wskazanych w przepisach celów, na które dotacja została udzielona. Nie wykazała ona w ogóle sposobu wykorzystania tych kwot (mimo informowania przez organ o takiej powinności). Jak wynika z akt strona nie przedstawiła wymaganego przepisami prawa miejscowego formularza określonego § 7 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej Nr(...) , ani w żaden inny sposób nie zliczyła się z wykorzystania przekazanych kwot wyrównania dotacji. Co więcej, strona nie uwiarygodniła poniesienia wydatków przekazanej jej tytułem wyrównania raty dotacji, ani wydatkami poniesionymi w (...) i (...) roku, a nieujętymi do rozliczenia dotacji za rok(...) i (...) , ani też wydatkami poniesionymi w roku przekazania wyrównania dotacji tj.(...) . W konsekwencji takiej sytuacji winien nastąpić zwrot przedmiotowej dotacji. Natomiast art. 252 u.f.p. stanowi: Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2 (ust. 1). Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 3). Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (ust. 4). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Wskazywany przepis art. 252 u.f.p. dotyczy więc dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem lub pobranych nienależnie albo w nadmiernej wysokości. Żadna z dopiero co wymienionych sytuacji nie miała zaś miejsca w rozpoznawanym przypadku. Silnego zaakcentowania wymaga jednak, iż stwierdzone przez Sąd naruszenia prawa przez organy obu instancji, polegające na nieuprawnionym wykorzystaniu do uzasadnienia podjętych decyzji przepisów uchwały Nr (...) Rady Miejskiej z dnia (...) r. nowelizującej pierwotną uchwałę (...) z dnia (...) r.), a także na wskazaniu przez SKO niewłaściwej podstawy prawny rozstrzygnięcia wydanego przez ten organ, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Nie istniała zatem podstawa do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Do takiej oceny uprawniają co najmniej następujące okoliczności. Po pierwsze, chodzi o powinność pisemnego rozliczenia – do dnia 15 stycznia – z wykorzystanych dotacji, otrzymanych w roku poprzednim, obciążająca między innymi organy prowadzące na terenie Gminy niepubliczne przedszkola bądź niepubliczne inne formy wychowania przedszkolnego. Obowiązek ten proklamowany został w § 7 (w związku z § 1) uchwały Nr (...) z dnia (...) r., obowiązującym w niezmienionym brzmieniu od początku obowiązywania tej uchwały. Obowiązek taki wynikał tajże z poprzednio obwiązującej uchwały. Skoro zatem w (...) r. organ Gminy przekazał stronie skarżącej określone kwoty tytułem uzupełnienia/wyrównania dotacji za lata(...) (...) – a prawidłowość takiej kwalifikacji tych sum podziela także skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie (patrz wywody zawarte w poprzedniej – VII – części uzasadnienia wyroku) – przeto logiczną konsekwencją był obowiązek dokonania przez skarżącą pisemnego rozliczenia sposobu wykorzystania dotacji udzielonych w (...) r., do dnia (...) r. O powinności tej skarżąca był informowana przy okazji przekazywania każdej sumy, jaką wypłacono w (...) r. tytułem zaległości. Po drugie, nawet bez uwzględnienia zapisów § 5 ust. 5-10 uchwały, wprowadzonych dopiero nowelą Nr (...) Rady Miejskiej z dnia (...) r., należy uznać – w związku z cytowanym brzmieniem art. 251 ust. 2 u.f.p. – że od dnia (...) r., a więc po upływie 15 dni od daty (...) r. wynikającej z zastosowania § 7 uchwały Nr (...) z dnia (...) r. organy były uprawnione do wydania zaskarżonych decyzji, jako efekt braku przedłożenia w tym czasie przez skarżącą pisemnego rozliczenia sposoby wykorzystania sum przekazanych jej w (...) r. Z wywodu pomieszczonego w punkcie poprzedzającym tej części uzasadnienia wynika już dodatkowo, iż niezasadny jest pierwszy zarzut skargi, rzekomego wydania zakwestionowanych decyzji bez podstawy prawnej. Podstawę taką stanowią przecież: niewykonanie przez stronę obowiązku wynikającego z § 7 uchwały Nr (>>>) z dnia 21 sierpnia 2013 r.; postanowienia § 8. tej uchwały, stanowiące, że: "1. Podmioty, o których mowa w § 1 uchwały zobowiązane są wykorzystać otrzymaną dotację do dnia 31 grudnia roku kalendarzowego, w którym jej udzielono, a kwoty dotacji niewykorzystanych w tym terminie zwrócić do budżetu gminy P do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego. 2. Wykorzystanie dotacji, o którym mowa w ust. 1 następuje przez dokonanie zapłaty za zrealizowanie zadania, na które dotacja została przeznaczona." A także postanowienia wcześniej cytowanych ustępów art. 251 u.f.p. Jak już wskazano, z niewykorzystaniem dotacji, mamy więc do czynienia, gdy strona, której dotacja została udzielona nie udowodnił, że ją wykorzystał, czyli, że nastąpiła faktyczna zapłata za zadania albo za realizację wskazanych w przepisach celów, na które dotacja została udzielona, a z taka sytuacja wystąpiła w okolicznościach faktycznych sprawy. Dlatego wydanie zaskrzonej decyzji znajduje uzasadnienie, w wskazanych wyżej przepisach. Zdaniem Sądu, z problematyką poruszaną w tym miejscu uzasadnienia wiążą się ściśle kolejny zarzut skargi: naruszenia art. 6 w związku z art. 8 k.p.a. (poprzez oparcie rozstrzygnięcia w oparciu o podstawę spoza źródeł prawa wymienionych w art. 87 Konstytucji RP). Rozumowania takiego nie sposób podzielić, jeśli zważyć na postanowienia wielokrotnie już przywoływanych przepisów § 7 uchwały Nr (...) z dnia 21 sierpnia 2013 r. oraz art. 251 u.f.p. Oba wskazane przepisy mieszczą się bez wątpienia w katalogu obowiązujących źródeł prawa w ujęciu konstytucyjnym: pierwszy jako element prawa miejscowego (art. 87 ust.2 Konstytucji RP), drugi zaś jako przepis rangi ustawowej. 3. Ze względu stanowisko zaprezentowane w poprzedniej (VII) części uzasadnienia – którego najistotniejszym elementem jest uznanie przez Sąd, że kwoty przekazane skarżącej w (>>>) r. stanowiły dotacje (a nie odszkodowanie) – skład orzekający nie dopatrzył się uchybienia przez organy pozostałym przepisom ustawy o finansach publicznych. W tym art. 126, art. 131, art. 211 i art. 251 ustawy o finansach publicznych, poprzez, że dotacje oświatowe mają charakteru rocznego świadczenia. W sprawie organy rozstrzygające jak i Sąd orzekający nie negując faktu rocznego charakteru dotacji oświatowych. Wskazać należy, że przedmiotowa dotacja została przyznana do wydatkowania na zadania realizowane w ramach (...) r. Obowiązek jej zwrotu nastąpił w związku z nie rozliczaniem jej wydatkowania za ten rok. 4. Orzekając w sprawie organy nie naruszyły również przepisów prawa materialnego (przepisów ustawy oświatowej wskazanych przez autora skargi), co wynika z wywodów zamieszczonych w ramach poprzedniej (VII) części niniejszego uzasadnienia. I Dotychczasowe rozważania dowodzą, iż poddane kontroli rozstrzygnięcia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu. Kierując się przeto dyspozycją art. 151 p.p.s.a. skargę należało w całości oddalić.