III SA/Wr 1085/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] r., nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] r., nr [...]. A sp. z o.o. w W. (dalej jako spółka), w skardze na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją Naczelnika Urzędu Celnego. Uzasadniając wniosek podniosła, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji sprowadzi wysokie ryzyko utraty płynności finansowej spółki i wyrządzenia jej w ten sposób znacznej i nieodwracalnej szkody, poprzez pozbawienie jej środków finansowych. Spółka wskazała również, że obecnie są prowadzone przeciwko niej liczne postępowania w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych w związku z eksploatacją urządzeń do gier hazardowych, bądź już wyegzekwowania tych kar. Do wniosku liczne tytułu wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej wystawione przez organy administracji celnej na terenie kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że spółka nie wykazała aby groziła jej znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki jako konsekwencje ewentualnego przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiła co prawda dokumentację potwierdzającą wszczęcie szeregu postępowań egzekucyjnych, ale zabrakło jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej jej sytuację majątkową. Wobec tego nie jest możliwe stwierdzenie na ile realne mogą być zagrożenia wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej samo uzasadnienie wniosku spółki jest pozbawione konkretów, przez co może być on odczytywany najwyżej na poziomie wysoce hipotetycznym. Wreszcie wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma na celu udzielenie stronie ochrony tymczasowej w sporze z administracją publiczną trwającym przed sądem administracyjnym. Przesłanką jej udzielenia nie może być okoliczność, że strona ponosi poza tym postępowaniem dolegliwość związaną z normalnym następstwem innych zakończonych już postępowań, nawet jeżeli następstwa będą miały istotny wpływ na jej sytuację. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.