III SA/Wr 109/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z.o.o w O Ś na decyzję D I C we W z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty należności celnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] D I C we W – po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] o uchylenie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ułatwienia płatniczego w postaci rozłożenia na raty należności celnych wynikających z decyzji N U C we W o numerach: - [...]; - [...]; - [...], - [...], określających prawidłową klasyfikację towarową rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i kwotę długu celnego tj. kwotę należności celnych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w piśmie z dnia [...], wniosła o wstrzymanie wykonania w/w decyzji D I C we W z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie zaś art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma natomiast charakter szczególny, jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu Ponadto postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Podstawową zatem przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, jest wykazanie przez wnioskodawcę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże bez względu na to, czy strona skarżąca poparła swój wniosek przekonującą argumentacją - w rozpoznawanej sprawie - decydującą kwestią jest charakter objętej wnioskiem decyzji. Powyższa okoliczność determinuje bowiem ostateczny kształt rozstrzygnięcia w przedmiocie objętej wnioskiem kwestii incydentalnej. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja D I C we W z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty należności celnych nie posiada atrybutu wykonalności, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja jest bowiem decyzją umarzającą postępowanie w sprawie rozłożenia należności celnych na raty, natomiast ewentualne wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie decyzji merytorycznej, a zatem decyzji określającej należności celne i musi nastąpić w przypadku zaskarżenia merytorycznej decyzji, co w niniejszej sprawie bezspornie nie miało miejsca. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.