III SA/Wr 1095/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na urządzeniu poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. E. J. (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na urządzeniu poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia [...] r. W uzasadnieniu takiego żądania skarżący podniósł, że wykonanie zakwestionowanej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego jego bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowi – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Następnie, powołując się na załączone dokumenty źródłowe tj. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) (PIT-36) za rok 2014 i 2015, informacje o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014 (PIT/B) oraz umowę pożyczki, skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą i jest właścicielem kilku restauracji. Z zeznania podatkowego za rok 2014, wynika, że skarżący w danym roku poniósł stratę w wysokości [...] zł. Na tą kwotę - jak podkreślił - składają się: strata z działalności gospodarczej prowadzonej we W. przy ul. T. ([...] zł), we W. przy ul. O. ([...] zł), we W. przy ul. A. ([...] zł), w P. ([...] zł), we W. przy ul. R. ([...] zł) oraz w S. przy ul. R. ([...] zł). Jedynym z siedmiu punktów działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącego, który przyniósł w 2014 r. zysk, jest punkt przy ul. H. we W. Nie zmienia to jednak faktu, że w skali całego roku skarżący - jak podkreślił - poniósł stratę w średniej wysokości ponad [...] zł miesięcznie. Z zeznania podatkowego za rok 2015 wynika, że wnioskodawca poniósł stratę na poziomie [...] zł, a więc w kwocie jeszcze wyższej niż w roku wcześniejszym. Oceniając stan finansów skarżącego należy również - w jego ocenie - uwzględnić umowę pożyczki zawartą z C Bankiem. Pożyczka została przeznaczona na bieżącą działalność skarżącego. Bank udzielił pożyczki w wysokości [...] zł, spłacanej w 30 miesięcznych ratach. Rata pożyczki wynosi około [...] zł. Na tle powyższych wywodów skarżący podkreślił, że przedstawiona kondycja majątkowo-finansowa, w obliczu nałożonej kary ([...] zł), nie daje podstaw by twierdzić, iż wyegzekwowanie kary takiej wysokości, w obecnej sytuacji finansowej, nie doprowadzi do poważnych i nieodwracalnych szkód w jego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego ostatnio przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). W świetle dotychczasowych wywodów, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego (w jej ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżącego argumenty (przedstawione szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zapłata kwoty [...] zł mogłaby być znacznym utrudnieniem i zagrozić bytowi materialnemu skarżącego. Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.