III SA/Wr 1096/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na urządzeniu poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2015 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie, pismem z dnia [...] listopada 2015 r., strona uzupełniła swój wniosek, poprzez przytoczenie nowych twierdzeń, przesyłając jednocześnie mające je uprawdopodobnić dokumenty źródłowe. W pierwszej kolejności podkreślono, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie których nałożono na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek i podmiotów będących adresatami decyzji. Wskazano również, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów strony skarżącej, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. Powołano się także na brak stabilności sytuacji finansowej strony, przez co nawet nieznaczna kara finansowa prowadziłaby do zachwiania jej kondycji finansowej w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Ma to uzasadniać wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, a nawet jej zaprzestania. Na uprawdopodobnienie przytoczonych argumentacji i twierdzeń przedłożono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty (PIT-36) za lata 2014 i 2015; informacje o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej (PIT B) w latach podatkowych 2014 i 2015, a także umowę pożyczki Nr [...], zawartą między skarżącą a "A" Bank S.A. Z przedłożonych dokumentów wynika, że strona, w roku 2014, poniosła stratę w wysokości [...] zł, natomiast w roku 2015 wykazała stratę na poziomie [...] zł. Zwrócono również uwagę na to, że skarżąca ponosi ciężary pożyczki w postaci miesięcznej raty w wysokości [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony, może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji (stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a.) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy, bądź niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy więc ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wskazać należy ponadto, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że strona – uzasadniając wniosek – podniosła ogólnie, że w razie wykonania decyzji może dojść do znacznego utrudnienia prowadzenia przez stronę przedmiotowej działalności gospodarczej, a nawet jej zaprzestania, tym samym przyczyniając się do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu przedłożone przez skarżącego dokumenty nie świadczą o utracie przez niego płynności finansowej. Z nadesłanych dokumentów wynika bowiem, że skarżący – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – uzyskał w latach 2014 i 2015 przychody w kwocie [...] zł i [...] zł przy stratach – odpowiednio – [...] zł i [...] zł. Odnosząc się przy tym do poniesionej przez stronę straty, wskazać należy, że powstaje ona wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, czy też o utracie przez stronę skarżącą płynności finansowej. Wskazać także należy, że poza wymienionymi dokumentami strona skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej sytuację finansową (np. sprawozdanie finansowe, wyciągi z rachunków bankowych). Odnosząc się do argumentów strony skarżącej dotyczących braku stabilności finansowej (wskutek czego kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji finansowej, a w konsekwencji wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków) zaznaczyć trzeba, że w przedmiotowym wniosku należało wykazać konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby związek między poniesieniem ciężaru kary finansowej a zachwianiem kondycji finansowej strony skarżącej. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżący nie podniósł również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowi, jak w sentencji.