III SA/Wr 1105/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. we W. oraz M.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia [...] r. profesjonalny pełnomocnik obu skarżących stron wniósł dwie, osobne skargi (zarejestrowane pierwotnie pod sygnaturami: III SA/Wr 1105/15 oraz III SA/Wr 1106/15) na decyzję opisaną w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia. W dniu [...] r. zarządzono połączenie obu tych spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod obecną sygnaturą. W obu skargach, o których mowa, wnioskowano o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosków o wstrzymanie wykonania tej decyzji wywodzono przede wszystkim, że jest ona w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożona została kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), wobec czego przepisy te nie mogą być stosowane do podmiotów będących adresatami decyzji. Starano się ponadto wykazać, że ewentualna odmowa wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa, spowoduje u obu skarżących stron negatywne konsekwencje wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej – "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd zauważa, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Sąd rozpoznając wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy strona skarżąca w sposób przekonujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 powołanej ustawy. Należy zauważyć, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 888/2004, niepubl.). Decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z samego swojego charakteru nie jest takim aktem. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.