III SA/Wr 1124/16

Wrocław dnia 14 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. D. (dalej jako: skarżący) zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając swój wniosek podniósł, że wykonanie zaskarżonej skargi skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego. Wskazał, że zaskarżoną decyzją nałożona została na niego kara administracyjna w wysokości [...] zł. Tymczasem wartość sprzedanych przez niego towarów i usług w 2015 r. wyniosła [...] zł, co stanowi istotny spadek względem kwoty [...] zł przypadającej na rok poprzedzający. Podniósł również, że w 2012 r. poniósł stratę w wysokości [...] zł. Natomiast w 2013 r. wykazał dochód na poziomie [...] zł. Do wniosku załączył szereg dokumentów: - bilans przedsiębiorstwa z dnia [...] września 2015 r za rok 2014, zgodnie z którym skarżący osiągnął dochód w kwocie [...] zł, przy przychodzie na poziomie [...] zł oraz kosztach uzyskania przychodów w wysokości [...] zł; - bilansu przedsiębiorstwa z dnia [...] września 2015 r. za okres od stycznia 2015 r. do sierpnia 2015 r., zgodnie z którym skarżący osiągnął przychód w kwocie [...] zł przy kosztach uzyskania przychodów na poziomie [...] zł.; - deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2014 r. i 2015 r. , zgodnie z którymi skarżący dostarczył towarów i usług za kwotę: [...] zł (styczeń 2014 r.), [...] zł (luty 2014 r.), [...] (marzec 2014 r.); [...] zł (kwiecień 2014 r.); [...] zł (maj); [...] zł (czerwiec); [...] zł (lipiec); [...] zł (sierpień); [...] zł (wrzesień 2014 r.); [...] zł (październik); [...] zł (listopada 2014 r.); [...] zł (grudzień 2014 r.); [...] zł (styczeń 2015 r.); [...] zł (luty 2015 r.); [...] zł (marzec 2015 r.); [...] zł (kwiecień 2015 r.); [...] zł (maj 2015 r.); [...] zł (czerwiec 2015 r.); [...] zł (lipiec 2015 r.); [...] zł (sierpień 2015 r.); - zapisy w buforze przedsiębiorstwa za rok 2014 r. i okresy od stycznia do sierpnia 2015 r.; - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 zgodnie z którym skarżący poniósł stratę w kwocie [...] zł, przy przychodzie na poziomie [...] zł i przy kosztach uzyskania przychodów w wysokości [...] zł; - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 zgodnie z którym skarżący poniósł dochód w kwocie [...] zł, przy przychodzie na poziomie [...] zł i kosztach uzyskania przychodów w wysokości [...] zł; - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 zgodnie z którym skarżący poniósł dochód w kwocie [...] zł, przy przychodzie na poziomie [...] zł i kosztach uzyskania przychodów w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód. Twierdzenia zawarte we wniosku powinny wyjaśniać na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał, aby groziła mu znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim nie przedstawił w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej przez co ocena zagrożeń o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. staje się mocno utrudniona a wręcz niemożliwa. Należy bowiem podkreślić, że skarżący złożył do Dyrektora Izby Celnej skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sierpniu 2016 r. Tymczasem najnowsze dokumenty źródłowe załączone do wniosku dotyczą sierpnia 2015 r. W ocenie Sądu jeden rok to okres wystarczająco długi w realiach pozarolniczej działalności gospodarczej by uznać, że sytuacja skarżącego mogła ulec diametralnej zmianie w stosunku do tej przedstawionej w załączonej dokumentacji. Zwłaszcza mogły mieć miejsce nie znane Sądowi zdarzenia, które w istotny sposób wpłynęły na tę sytuację. Jednocześnie, jakkolwiek łączna kwota kar administracyjnych nałożonych na skarżącego w analizowanej sprawie jest wysoka, to ich ewentualna egzekucja nie oznacza jeszcze zagrożenia dla bytu gospodarczego skarżącego. Dzieje się tak po pierwsze dlatego, że w razie wygranej przed Sądem - uchylenia zaskarżonego aktu - skarżący otrzyma zwrot ewentualnie wyegzekwowanych kwot a po drugie ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 599) przewiduje nie tylko ograniczenia w egzekucji ale również możliwość odraczania płatności czy też rozłożenia ich na raty. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak na wstępie.