III SA/Wr 1127/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Jerzy Strzebinczyk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego i uznanie zgłoszonych zarzutów za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., nr [...], który działając jako wierzyciel, po rozpoznaniu zarzutu wniesionego przez zobowiązanego A.P. (dalej: skarżący, strona) w postępowaniu egzekucyjnym obejmującym należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu samochodowego, postanowił uznać zarzut za nieuzasadniony. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona wniosła skargę do tutejszego Sądu, żądając uchylenia tego postanowienia w całości z uwagi na naruszenie przepisów art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2014 r. , poz. 1619 ze zm) – dalej: u.p.e.a. oraz art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w z związku z art. 18 u.p.e.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega zakresowi jego kontroli. W tym zakresie mieszczą się kategorie aktów lub czynności organów administracji publicznej wyraźnie wskazane w ustawie. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji, zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Będące przedmiotem skargi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wydano na skutek zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta L., w którym organ ten, działając jako wierzyciel, wyraził swoje stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego z dnia [...] r. co do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowienie utrzymujące w mocy stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, należy traktować jako jedno z "(...) postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu". Tak więc już w momencie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonego postanowienia, tj. w dniu [...] r., nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego, wobec wystąpienia przesłanki z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wyłączającej tego rodzaju postanowienia spod właściwości sądów administracyjnych. Co prawda organ drugiej instancji zawarł w swoim rozstrzygnięciu błędne pouczenie o przysługującej skardze, jednak błąd organu w tej kwestii nie może wbrew jednoznacznej treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. otwierać skarżącemu drogi sądowej, rozszerzając w ten sposób, wbrew ustawie, zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd zauważa zarazem, że prawo do sądu w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym zostało skutecznie skarżącemu zagwarantowane poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonego zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Uznając zatem za niedopuszczalną skargę na postanowienie wierzyciela którego przedmiotem jest stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.