III SA/Wr 115/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 12 listopada 2025 r. nr 321/01/2025/KL w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia i wysokości poniesionych kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 20 marca 2026 r. U. D. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: organ) z dnia 12 listopada 2025 r. nr 321/01/2025/KL w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia i wysokości poniesionych kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, jako wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast według art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Według art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2025 r. poz. 1461 ze zm.), koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że w treści decyzji organ zamieścił pouczenie, iż jest ona ostateczna a stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wskazał, że skargę wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja z 12 listopada 2025 r. została doręczona dorosłemu domownikowi na adres strony skarżącej 26 listopada 2025 r. Pismem z 10 grudnia 2025 r. (nadanym w placówce pocztowej 11 grudnia 2025 r.) skarżąca wniosła odwołanie od zaskarżonej decyzji. Zażądała jej uchylenia i umorzenia postępowania. Pismem z 18 grudnia 2025 r. organ ponownie poinformował skarżącą, że postępowanie w sprawie zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu 12 listopada 2025 r., która stała się ostateczna i w tej sytuacji przysługuje stronie skarga do sądu administracyjnego. Wezwał również do sprecyzowania, czy pismo z 10 grudnia 2025 r. stanowi nowy materiał dowodowy w sprawie, czy jest skargą do sądu administracyjnego. W pismach z 26 stycznia 2026 r. i 12 lutego 2026 r. strona skarżąca nie sprecyzowała, czy pismo z 10 grudnia 2025 r. stanowi skargę do sądu administracyjnego. Podała, że sprzeciwia się nałożeniu na nią obowiązku uiszczenia zapłaty za świadczenia wymienione w zaskarżonej decyzji i zwróciła się do organu o doręczenie jej kopii faktur tych świadczeń. Pismem z 17 lutego 2026 r. organ ponownie poinformował skarżącą, że decyzja z 12 listopada 2025 r. jest ostateczna. W dniu 24 lutego 2026 r. strona skarżąca nadała skargę w placówce pocztowej. Należy zauważyć, że skoro decyzję doręczono 26 listopada 2025 r., to zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał wraz z dniem 29 grudnia 2025 r. (poniedziałek). Skargę natomiast skarżąca nadała 24 lutego 2026 r., zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego, mając na względzie fakt, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a), Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.