III SA/Wr 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. T. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. Nadto w niniejszej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia, ale w treści skargi podniesiono, że rok 2013 był dla skarżącej bardzo trudnym finansowo okresem (dochód całkowity był "na minusie"). Wnioskodawczyni podała, że w jej firmie z zarobionych środków utrzymuje się ona, jej mąż oraz ośmiu pracowników, którym wypłacane jest comiesięczne wynagrodzenie. Konieczność zapłaty kwoty [...] zł zmusi ją do zmniejszenia wydatków i prawdopodobnie zmniejszenia liczby zatrudnienia. W konsekwencji nałożenie kary pieniężnej może spowodować utratę stabilności finansowej i tym samym doprowadzić do likwidacji miejsc pracy. Strona wskazała, że wypracowany w latach 2011 – 2012 dochód, został przeznaczony na działalność firmy w roku 2013, dlatego też nie posiada oszczędności, które pozwolą na "przetrwanie" w tak trudnym okresie. Do skargi załączono kopię wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanego do organu o częściowe umorzenie kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem strona występująca z takim wnioskiem winna go odpowiednio uzasadnić wskazując na okoliczności mające uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które, raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, niepubl.). Podkreślić przy tym należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wyjątkiem od zasady określonej w cytowanym na wstępie art. 61 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia złożyła w jednym piśmie łącznie ze skargą. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku w praktyce sprowadza się do ogólnych twierdzeń dotyczących złej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa skarżącej, poniesionych stratach oraz wystąpienia ryzyka utraty stabilności finansowej oraz likwidacji miejsc pracy. Dodatkowo, strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów, ani też nie wskazała dla poparcia swojego stanowiska na jakiekolwiek dane uprawdopodabniające zasadność zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu przed sądem. Skarżąca nie wykazała zatem, jakie konsekwencje finansowe poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony przed sądem. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżącej, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Sąd jednocześnie nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 p.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.