III SA/Wr 116/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. N. – M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie do gier poza kasynem gry, wniosku skarżącej o zmianę postanowienia z dnia 8 kwietnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: zmienić postanowienie z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 116/15 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. A. N.-M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie do gier poza kasynem gry. Nadto w niniejszej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o zmianę postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w trybie art. 61 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie których nałożono na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Następnie wnioskodawczyni podkreśliła, że osiągane przez nią miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Skarżąca wskazała, że w 2012 r. osiągnęła dochód z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 20.316,58 zł, w roku 2013 w wysokości 26.760,10 zł, natomiast w 2014 r. – 22.279,14 zł (na dowód czego dołączyła zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2012, 2013 i 2014). Z przedłożonych dokumentów wynika ponadto, że mąż skarżącej osiągnął w 2014 r. dochód w wysokości 45.769,06 zł, w 2013 r. – 42.978,20 zł, w 2012 r. – 44.742,06 zł. Dodatkowo skarżąca wskazała, że istotnym obciążeniem uzyskiwanych przez nią dochodów jest kredyt hipoteczny zaciągnięty na zakup domu na rynku wtórnym w wysokości 360.000 zł. Podkreślono przy tym, że kredyt ten jest walutowany do franka szwajcarskiego i jest on przeznaczony na zapewnienie warunków mieszkaniowych. Ponadto skarżąca zaciągnęła kredyt w wysokości 94.614,30 zł na 10 lat z przeznaczeniem na spłatę zobowiązań kredytowych oraz na cele konsumpcyjne. Poza zobowiązaniami z tytułu umów kredytowych, "A" S.A. Oddział w Polsce udostępnił skarżącej środki pieniężne w ramach odnawialnego limitu kredytowego z przeznaczeniem na wykorzystanie na bieżące potrzeby skarżącej. Z dołączonych wyciągów z rachunku bankowego skarżącej za grudzień 2014 r., styczeń i luty 2015 r. wynika natomiast, że tylko grudzień 2014 r. zakończył się saldem w kwocie 1.500 zł, saldo na koniec stycznia i lutego 2015 r. wyniosło 0 zł. Istotny – zdaniem skarżącej, jest także fakt prowadzenia aktualnie wobec niej dwóch postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry . W każdym z tych postępowań nałożono na skarżącą karę w wysokości 12.000 zł. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych kar pieniężnych, na dowód czego dołączono upomnienie. Sytuacja finansowa skarżącej, jak podkreślono, nie pozwala na bieżące realizowanie ciążących na niej zobowiązań w postaci posiadanych kredytów, jak również nie umożliwia jej w pełni realizowania podstawowych potrzeb konsumpcyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3 tego przepisu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zdaniem Sądu, przedstawione w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. okoliczności, poparte załączonymi dokumentami, uzasadniają zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji i uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. W nawiązaniu do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu zasługuje on na uwzględnienie, gdyż - w świetle przedstawionych przez skarżącą argumentów, wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zapłata kwoty 12.000 zł mogłaby być znacznym utrudnieniem oraz mogłoby to zagrozić bytowi materialnemu skarżącej. W konsekwencji zatem Sąd zmienił wcześniejsze postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji i postanowił o udzieleniu ochrony tymczasowej do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe w pierwszej instancji, co znalazło wyraz w sentencji postanowienia. Podstawę prawną ku temu stanowi art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.