III SA/Wr 116/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S Sp. z o.o. w B. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2025 r. nr 458000-CWZ.4227.284.2024.6 w przedmiocie odmowy zwolnienia zamrożonych środków finansowych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi S sp. z o.o. w B. (dalej: strona skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, organ) z dnia 17 stycznia 2025 r. (nr 458000-CWZ.4227.284.2024.6), którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 12 listopada 2024 r. (nr 458000-CWZ.4227.100.2024.26) o odmowie zwolnienia środków finansowych w kwocie 41.520 zł oraz powiązanych z tym należności publicznoprawnych, celem wypłaty premii za rok 2023 na rzecz pracownika spółki Z. J. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm., dalej: ustawa o KAS), art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE L 78.6 z 17.03.2014, ze zm., dalej: rozporządzenie nr 269/2014), art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz.U. z 2024 r., poz. 507, dalej: ustawa), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 listopada 2022 r. w sprawie upoważnienia Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu do wykonywania niektórych zadań w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę (Dz. U. z 2022 r. poz. 2307). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 11 września 2024 r. do NDUCS, wpłynął wniosek spółki o wyrażenie zgody na zwolnienie jej zamrożonych środków finansowych, celem wypłaty premii za rok 2023 na rzecz pracownika spółki Z. J. w wysokości 41.520 zł oraz powiązanych z tym należności publicznoprawnych, tj.: składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, Pracownicze Plany Kapitałowe. Jako podstawę prawną wniosku strona wskazała art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że Z. J. zatrudniony został w S sp. z o.o. na stanowisku Prezesa Zarządu od 1 stycznia 2023 r. Zgodnie z zawartą umową o pracę wynagrodzenie określono w kwocie 13.840 PLN brutto. Poza wynagrodzeniem pracownikowi może być przyznany benefit na zasadach i w wysokości ustalonej przez pracodawcę. W dalszej kolejności spółka podniosła, że Z. J. jest jedynym jej pracownikiem, na którym spoczywają wszystkie obowiązki. Pracownik dba o utrzymanie zamrożonego mienia w stanie niepogorszonym, wykonuje wszystkie obowiązki związane z bieżącym funkcjonowaniem spółki, jak również obowiązki związane z objęciem spółki sankcjami. Jednocześnie podkreślono, że od czasu zatrudnienia w spółce wynagrodzenie pracownika nie uległo zmianie. Z kolei wyjaśniając okoliczności przyznania premii wskazano, że przyznawana jest przez Zgromadzenie Wspólników na wniosek zainteresowanego. Wysokość premii proponowana jest przez Zarząd spółki, a następnie akceptowana przez Zgromadzenie Wspólników. Ponadto w piśmie z 6 listopada 2024 r. Strona podkreśliła, że skoro wynagrodzenie Prezesa Zarządu zostało uznane za podstawową potrzebę Spółki, a środki na jego wypłatę zostały zwolnione w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. (decyzja NDUCS nr 458000-CKK-22.4227.37.2023.3 z 23 marca 2023 r.) i w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. (decyzja nr 458000-CKK-22.4227.269.2023.3 z 21 listopada 2023 r.), to tak samo powinna być potraktowana premia. NDUCS, po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 12 listopada 2024 r. odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie wnioskowanych środków finansowych w celu wypłaty premii za rok 2023 na rzecz pracownika spółki Z. J. w kwocie 41.520 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca wskazała, że odmowa wydania zgody na zwolnienie zamrożonych środków powoduje w efekcie to, że pracownik nie otrzymuje zapłaty za wykonaną pracę, a tym samym sankcje uderzają w nieobjętego sankcjami pracownika – obywatela Unii Europejskiej, pozostawiając większą pulę środków po stronie podmiotu objętego sankcjami, co jest sprzeczne z istotą sankcji. W ocenie wnioskodawcy, skoro wynagrodzenie Prezesa Zarządu zostało uznane za podstawową potrzebę Spółki, a środki finansowe na jego wypłatę zostały zwolnione, to konsekwentnie tak samo powinna być potraktowana premia. Podkreślono, że od początku zatrudnienia, wynagrodzenie Prezesa nie ulegało zmianie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ zaskarżoną decyzją z 17 stycznia 2025 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. Odnosząc się do przesłanek dokonania zwolnienia z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, organ zauważył, że zwolnienie środków lub zasobów jest możliwe z uwagi na niezbędność do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej. Wskazał, że podstawowe potrzeby osoby prawnej jak i osób fizycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 należy rozumieć – na co wskazują przykłady podstawowych potrzeb wymienione ww. artykule przez ustawodawcę – jako zdarzenia niezbędne do funkcjonowania czy też przetrwania osoby prawnej, a w przypadku osób fizycznych zdarzenia niezbędne do życia, zdrowia, zapewnienia warunków socjalno-bytowych. Odnosząc się do argumentacji spółki organ wskazał, iż bezspornym jest, że podstawową potrzebą, niezbędną dla funkcjonowania spółki są zasoby ludzkie, w niniejszej sprawie w postaci świadczenia pracy Z. J. NDUCS w decyzji z 10 stycznia 2023 r. nr 458000-CKK 22.4227.6.2023.3 wyraził zgodę na jego zatrudnienie. Następnie, wymienionymi we wniosku decyzjami, zwolnił środki finansowe spółki na wypłatę wynagrodzenia w kwocie 13.840 zł miesięcznie, jak wnioskowała strona, co stanowi jeden z podstawowych obowiązków pracodawcy wobec pracownika, wynikających z przepisów prawa pracy. Organ podzielił stanowisko strony, że zwolnienie środków finansowych na wynagrodzenie pracownika jest niezbędne dla zaspokojenia podstawowych potrzeb Spółki, co stanowiło uzasadnienie dla tych zwolnień. Natomiast żadna z decyzji nie odnosiła się do zwolnienia dodatkowych kwot, które mogły być przyznawane okazjonalnie bez żadnych kryteriów i warunków. Tym samym wskazywana przez stronę argumentacja, odwołująca się do odmiennego potraktowania premii – w ocenie organu – nie znajduje uzasadnienia. Organ podkreślił, że objęta wnioskiem premia nie ma cechy niezbędności. Wnioskodawca nie wyjaśnił przy tym, jak kalkulowano premię, jakie okoliczności, jaki nakład pracy wzięto pod uwagę (poza upływem roku). Takiej odpowiedzi nie daje Uchwała Wspólnika S sp. z o.o., podpisana 11 września 2024 r., dotycząca przyznania premii, jak również umowa o pracę z 1 stycznia 2023 r. W obu dokumentach nie określono zasad jej przyznania, a jedynie bardzo ogólnie wskazano (pkt 3.2. umowy) na taką możliwość, w wysokości i na zasadach ustalonych przez pracodawcę. Zdaniem NDUCS, przyznania premii pracownikowi, skutkującego wzrostem wydatków podmiotu sankcyjnego, zwłaszcza w warunkach uznaniowych, przy braku jakichkolwiek kryteriów, wydatek taki powinien spełniać wymogi przejrzystości oraz mieć uzasadnienie niezbędnego charakteru takich wypłat. Wbrew poglądowi wyrażonemu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, brak zgody na zwolnienie zamrożonych zasobów gospodarczych nie powoduje – w ocenie organu - "zwiększenia środków pozostających po stronie podmiotu sankcyjnego" ani nie powoduje zmniejszenia, bowiem taki skutek wynika z faktu zamrożenia środków finansowych. W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że kryterium umożliwiającym zaliczenie premii pracowniczej do tzw. wydatków podstawowych jest odniesienie tej premii do comiesięcznego wynagrodzenia podstawowego i ocenienie łącznej wysokości składników wynagrodzenia poprzez ich minimalny, niezbędny dla funkcjonowania podmiotu objętego sankcjami poziom, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że z uwagi na zasady wynikające z art. 7 k.p.a. in fine i art. 8 § 1 k.p.a., co do zasady każde wynagrodzenie stanowi "podstawową potrzebę" w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, a jego wysokość stanowi element autonomicznej, wewnętrznej sfery uznaniowej pracodawcy i nie podlega weryfikacji pod kątem tego czy wysokość ta jest na poziomie podstawowym czy nie, z wyłączeniem wyjątkowych sytuacji, gdy występuje jej rażąca nieadekwatność do warunków rynkowych, nieproporcjonalnie do potrzeb uszczuplająca wysokość zamrożonych środków. Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że nie ulega wątpliwości, że podstawową jej potrzebą, jako osoby prawnej, jest w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 wynagrodzenie pracownika. Premia jest elementem wynagrodzenia, a więc co do zasady powinna także stanowić "podstawową potrzebę" (jako element wynagrodzenia, które stanowi "podstawową potrzebę"). Co do zasady spółka powinna mieć autonomię w swoich wewnętrznych sprawach i tym samym m.in. swobodę kształtowania wysokości wynagrodzeń (adekwatnie, rynkowo), a tylko w wyjątkowych, rażących przypadkach (który nie ma miejsca w niniejszej sprawie), wysokość ta mogłaby być kwestionowana przy wydawaniu zezwoleń na poniesienie danego wydatku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja NDUCS w sprawie zwolnienia - na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy sankcyjnej i art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy o KAS – środków finansowych w kwocie 41.520 zł oraz powiązanych z tym należności publicznoprawnych, celem wypłaty premii za rok 2023 na rzecz pracownika spółki Z. J. Będące podstawą zamrożenia środków strony skarżącej i działań podjętych w rozpoznawanej sprawie, rozporządzenie nr 269/2014 w preambule stanowi m.in., że szefowie państw lub rządów państw członkowskich Unii stanowczo potępili niesprowokowane pogwałcenie przez Federację Rosyjską suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy i wezwali Federację Rosyjską do natychmiastowego wycofania swoich sił zbrojnych do miejsc ich stałego stacjonowania zgodnie ze stosownymi umowami. Szefowie państw i rządów podkreślili, że rozwiązanie kryzysu należy znaleźć w drodze negocjacji między rządami Ukrainy i Federacji Rosyjskiej, w tym przy wykorzystaniu ewentualnych mechanizmów wielostronnych, oraz że przy braku rezultatów w bliskim terminie Unia postanowi o dodatkowych środkach, takich jak zakaz podróżowania, zamrożenie aktywów oraz odwołanie szczytu UE – Rosja. W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB, w której przewidziano ograniczenia dotyczące podróżowania oraz zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych niektórych osób odpowiedzialnych za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające, w tym działania dotyczące przyszłego statusu dowolnej części jej terytorium, które są sprzeczne z konstytucją Ukrainy, oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych. W tym samym dniu Rada UE ustanowiła wskazane rozporządzenie nr 269/2014, którego celem jest realizacja wskazanych w preambule tego aktu i decyzji Rady nr 2014/145/WPZiB działań polegających m.in. na zamrożeniu środków finansowych i zasobów gospodarczych będących własnością, pozostających w posiadaniu, w faktycznym władaniu lub pod kontrolą wymienionych w załączniku I osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów lub powiązanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I (art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 269/2014). Nie udostępnia się wymienionym w załączniku I osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom ani powiązanym z nimi osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom, ani też na ich rzecz - bezpośrednio lub pośrednio - żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych (art. 2 ust. 2 ww. rozporządzenia nr 269/2014). Celem omawianego aktu jest wdrożenie działań będących następstwem braku reakcji Federacji Rosyjskiej na zaniechanie działań wojennych względem Ukrainy, w tym wprowadzenia środków ograniczających. Środki te nie mają charakteru represyjnego ani konfiskacyjnego, lecz stanowią instrumenty zapobiegawcze (por. Opinia Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014). Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne jest zatem, że ideą uchwalenia rozporządzenia nr 269/2014 jest wdrożenie takich środków. Analiza dalszych zapisów rozporządzenia nr 269/2014 dowodzi, że objęcie danego podmiotu środkami zapobiegawczymi nie ma charakteru absolutnego. Ustawodawca unijny przewidział bowiem odstępstwa. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, zgodnie z którym na zasadzie odstępstwa od art. 2 właściwe organy państw członkowskich mogą wyrazić zgodę na zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że środki finansowe i zasoby gospodarcze, o których mowa, są niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej. Jednocześnie nie jest sporne, że powoływane rozporządzenie od momentu wejścia w życie ma zastosowanie do wszystkich krajów UE w sposób automatyczny i jednolity, bez konieczności transpozycji na grunt prawa krajowego. Akt ten był zatem podstawą procedowania w niniejszej sprawie. Szczegółowa analiza prawidłowości poczynionych przez organ ustaleń i wyprowadzonych z nich wniosków wymaga uprzednio wskazania na istotny w tej sprawie dokument Rady zatytułowany "Najlepsze praktyki (Unii Europejskiej) w zakresie skutecznego wprowadzania w życie środków ograniczających" w wersji z dnia 27 czerwca 2022 r. (dokument 10572/22, dalej: "najlepsze praktyki"). Z zapisów tego dokumentu wynika m.in., że "wyznaczone osoby i podmioty mogą zwracać się z wnioskiem o zezwolenie na korzystanie z ich zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, na przykład aby zaspokoić wierzyciela. Wyznaczone osoby i podmioty nie mogą jednakże powoływać się na środki zamrażające jako usprawiedliwienie zwłoki, jeśli nie starały się o zezwolenie" (pkt 80). Zainteresowane strony mogą zwracać się o zezwolenia na dostęp do zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych zgodnie z krajowymi procedurami. Wyznaczona osoba powinna być powiadamiana o takich wnioskach, na ile to jest możliwe. Procedura przyznania zezwolenia nie zwalnia z potrzeby przeprowadzenia zwyczajnych procedur określających ważność oświadczeń wobec wyznaczonej osoby lub podmiotu i zezwolenie nie nadaje uprawnień. Rozpatrując takie wnioski, właściwe organy powinny między innymi uwzględnić dowody dostarczone przez wierzyciela i wyznaczoną osobę lub podmiot, wskazujące, czy istnieje prawny obowiązek (umowny lub statutowy) udostępnienia środków finansowych lub zasobów gospodarczych i rozważyć występowanie ryzyka obejścia (np. jeśli powiązania wierzyciela z wyznaczoną osobą lub podmiotem mogą budzić podejrzenia) (pkt 82). Osoba lub podmiot, które chcą udostępnić środki finansowe lub zasoby gospodarcze wyznaczonej osobie lub podmiotowi, muszą złożyć wniosek o wydanie zezwolenia, z wyjątkiem szczególnych przypadków, w których udostępnienie środków finansowych lub zasobów gospodarczych jest objęte wyłączeniem przewidzianym w mającym zastosowanie rozporządzeniu. Rozpatrując takie wnioski, właściwe organy powinny między innymi uwzględnić dostarczone dowody dotyczące uzasadnienia wniosku i sprawdzić, czy powiązania wnioskodawcy z wyznaczoną osobą lub podmiotem nie sugerują, że mogliby oni współpracować w celu obejścia środków zamrażających (83). Z treści powołanych zapisów oraz regulacji prawnych odnoszących się do rozważanej problematyki wynika, że postępowanie w sprawie odstępstw od stosowania środków ograniczających (zamrażających) jest postępowaniem wnioskowym. Przesłanki odstępstwa określa rozporządzenie nr 269/2014, enumeratywnie wskazując na warunki jakie winny być spełnione aby środki zostały odmrożone. Z powyższego wynika wniosek, że wykazanie istnienia wskazanych okoliczności i właściwego ich udokumentowania spoczywa na wnioskodawcy. To wynika nie tylko z konstrukcji postępowania wnioskowego, zapisów dobrych praktyk (obecnie określanych jako najlepsze praktyki) ale również z zasad logicznego rozumowania. Wszak to wnioskodawca jest najlepiej zorientowany jakie wydatki, czy koszty są niezbędne do zaspokojenia jego podstawowych potrzeb. Po stronie właściwych organów pozostaje weryfikacja tych twierdzeń w świetle przedstawionych przez wnioskującego dokumentów. Potwierdzają to zasady procedowania ww. trybie wnioskowym, ale także powołane tezy 82 i 83 najlepszych praktyk. Jak wskazano w ich treści procedura przyznania zezwolenia nie zwalania z potrzeby przeprowadzenia zwyczajnych procedur określających ważność oświadczeń wobec wyznaczonej osoby. Właściwe organy powinny między innymi uwzględnić dostarczone dowody uzasadniające wnioski i sprawdzić powiązania wnioskodawcy z wyznaczonym podmiotem. W opinii Sądu, organ rozpoznający wniosek strony skarżącej właściwe ocenił, że nie wykazała ona okoliczności, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014. Przypomnieć raz jeszcze trzeba, że wniosek spółki dotyczył zwolnienia środków finansowych w kwocie 41.520 zł oraz powiązanych z tym należności publicznoprawnych, celem wypłaty premii za rok 2023 na rzecz pracownika spółki. Strona skarżąca uzasadniając swój wniosek wskazała, że przyznanie premii stanowi podstawową potrzebę spółki, ponadto skoro organ zwolnił wynagrodzenie uznając je za podstawową potrzebę strony, to premię powinien konsekwentnie potraktować na równi z wynagrodzeniem. Spółka przyznając premię jest zobowiązana do jej wypłaty, realizując w ten sposób obowiązek pracodawcy wywiązania się z zawartej z pracownikiem umowy. Wypłata premii ma umożliwić uregulowanie zobowiązań wobec Prezesa Zarządu Spółki, ograniczając w ten sposób negatywne społeczne skutki zastosowanych sankcji. W ocenie strony, odmowa wydania zgody na zwolnienie uderzy w nieobjętego sankcjami pracownika – obywatela Unii Europejskiej, pozostawiając większą pulę środków po stronie podmiotu objętego sankcjami, co jest sprzeczne z istotą sankcji. Spółka argumentowała również, że Z. J. jest jedynym jej pracownikiem, na którym spoczywają wszystkie obowiązki, a od czasu zatrudnienia w spółce jego wynagrodzenie nie uległo zmianie. W skardze podkreśliła ponadto, że co do zasady powinna mieć autonomię w swoich wewnętrznych sprawach i tym samym m.in. swobodę kształtowania wysokości wynagrodzeń (adekwatnie, rynkowo). W kontekście powyższego, podkreślić należy, że niewątpliwie ustawa, jak i rozporządzenie, ustanawiają przepisy, których stosowanie daleko ingeruje w sferę praw, co powoduje znaczące utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu spółki. Nie ulega jednak wątpliwości, że ustawodawca krajowy, jak i prawodawca wspólnotowy, byli świadomi skutków, jakie powołane przepisy spowodują w sytuacji prawnej podmiotów, których będą dotyczyć. Podkreślić trzeba, że w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 chodzi o takie środki lub zasoby, które wprost i bezpośrednio wpływają na samo istnienie osoby prawnej lub osób fizycznych zaangażowanych w jakiś sposób w jej zarządzanie i funkcjonowanie. Podane w tym przepisie tytułem przykładu wydatki ("...w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej") świadczą o tym, że przepis ten ma funkcję socjalną (por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 13/24). Chodzi w nim o takie nadzwyczajne przypadki, gdy generalny nakaz zamrożenia środków i zasobów wymaga uchylenia z powodów humanitarnych i socjalnych, przeważających nad potrzebą osłabienia zdolności Federacji Rosyjskiej do prowadzenia napastniczej wojny na Ukrainie. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zaszły. Zgodzić należy się z organem, że podstawową potrzebą, niezbędną dla funkcjonowania spółki są zasoby ludzkie, w niniejszej sprawie w postaci świadczenia pracy Z. J. W konsekwencji niezbędną potrzebą spółki jest wypłata na jego rzecz wynagrodzenia za pracę (na co organ wyraził zgodę). W odniesieniu do wypłaty premii spółka nie wykazała jednak jej niezbędności. W szczególności strona skarżąca nie podała jaki nakład pracy wzięto pod uwagę przyznając premię, w jaki sposób wyliczono premię, jakie przyjęto zasady przyznawania premii. Sąd podzielił stanowisko organu, że przy braku jakichkolwiek kryteriów, wydatek taki powinien spełniać wymogi przejrzystości oraz mieć uzasadnienie niezbędnego charakteru. Wykazanie niezbędności wydatku ciąży przy tym na stronie, bowiem postępowanie ma charakter wnioskowy. Nie można też zgodzić się – z powodów wyżej wskazanych – z zarzutem naruszenia wynikających z art. 7 i art. 8 k.p.a. zasad: uwzględnienia słusznego interesu obywateli i proporcjonalności. Podkreślić trzeba, że organ wezwał stronę skarżącą do szczegółowego uzasadnienia złożonego wniosku, jak też przed wydaniem decyzji, działając na podstawie art. 79a § 1 k.p.a., wskazał stronie okoliczności od niej zależne, które nie zostały wykazane na dzień sporządzenia zawiadomienia, a co mogło mieć wpływ na wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z żądaniem wnioskodawcy. Strona skarżąca nie wykazała jednak, że wypłata premii jest niezbędna dla jej funkcjonowania i bytu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.