III SA/Wr 1162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na przewlekłe prowadzenie sprawy za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. P.D. (dalej jako skarżący) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie uznania zażalenia na przewlekłe prowadzenie sprawy za nieuzasadnione. W uzasadnieniu skargi skarżący wyraźnie polemizuje z treścią postanowienia. Zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie, że skarżącemu przysługuje prawo do złożenia skargi na bezczynność Starosty Ś. w terminie 30 dni od doręczenia odpisu postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku wniesienia przez skarżącego zażalenia na przewlekłość postępowania Starosty Ś. w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego o rejestrację samochodu osobowego. Wniesienie przedmiotowego zażalenia, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., było jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość organu. Natomiast stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu wydanym na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., ma jedynie charakter wpadkowy (incydentalny) i niesamodzielny. Analiza jego treści wskazuje, że nie jest ono decyzją ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie kończy postępowania i nie przysługuje na nie zażalenie. Zatem nie spełnia przesłanek z art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Zaskarżony akt nie mieści się również w kategorii aktów lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wręcz przeciwnie - podlega wyłączeniu z tej ostatniej kategorii właśnie z uwagi na to, że zapadło jako rozstrzygnięcie w toku postępowania administracyjnego. Należało zatem uznać, że skarga wniesiona przez skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w zakresie uznania zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. za nieuzasadnione - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu. Na marginesie zauważyć należy, że niniejsze postanowienie nie pozbawia skarżącego prawa do wniesienia nowej, prawidłowo sformułowanej skargi na przewlekłość postępowania Starosty Ś. Jednocześnie skarżącemu nie biegnie żaden termin na wniesienie przedmiotowej skargi, wbrew pouczeniu Kolegium zawartemu w zaskarżonym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze należało skargę odrzucić na postawie art. 58 ust. 1 pkt 6 p.p.s.a.