III SA/Wr 1177/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dla uprawdopodobnienia argumentacji zawartej we wniosku do akt sprawy skarżący dołączył: oświadczenie wnioskodawcy, rozliczenie firmy za 2015 r., zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym za lata 2012 i 2014 (PIT-36L), informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r. (PIT/B), trzy umowy leasingu samochodów oraz harmonogram opłat, deklaracje dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za 2015 rok, faktury za wynajem powierzchni handlowych oraz lokali użytkowych. W ocenie skarżącego przedłożone dokumenty w sposób całościowy i kompletny dają ogląd jego sytuacji finansowej. Przedstawiona kondycja majątkowo- finansowa skarżącego w obliczu nałożonej kary nie daje podstaw by twierdzić, że wyegzekwowanie kary nie doprowadzi do poważnych i nieodwracalnych szkód w jego majątku. Skarżący dodał, że nie posiada nieruchomości, a jego głównymi zobowiązaniami są spłacane leasingi. Posiada zobowiązania wobec ZUS-u, które w lutym 2016 r. wynosiły 38973,20 zł. Ma na utrzymaniu dziecko. Jak wynika z zeznania podatkowego oraz z rozliczenia przedsiębiorstwa w 2012 r. działalność skarżącego przyniosła stratę w wysokości 5917,94 zł. Z kolei w latach 2014-2015 dochód z działalności gospodarczej (będącej jedynym źródłem przychodów) wyniósł około 52000 zł, co w przeliczeniu daje średni dochód miesięczny w wysokości 4333 zł. Ponadto skarżący zobowiązany do comiesięcznego pokrywania kosztów w wysokości 2856 zł, 1148 zł, 2423 zł, co łącznie daje sumę 6427 zł comiesięcznej opłaty leasingowej. Skarżący wskazał również, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zobowiązany jest do comiesięcznego płacenia podatku VAT od towarów i usług (w 2015 r. kwoty należnego podatku zamykały się w kwotach od 39 tysięcy do 63 tysięcy zł.). W związku z działalnością gospodarczą skarżący wynajmuje lokale użytkowe i handlowe, za które zobowiązany jest opłacać comiesięczny czynsz, co obrazują załączone do niniejszego wniosku faktury. Dlatego też - w ocenie skarżącego - zapłata kary pieniężnej na tym etapie postępowania doprowadzi do pogorszenia jego sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższych przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej. Podkreślenia zatem wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest bezwzględnie wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku, co w niniejszej sprawie – w cenie Sądu – nie miało miejsca. Analiza oświadczeń złożonych w imieniu strony oraz treść dokumentów załączonych do akt sprawy wskazuje bowiem, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji (egzekucja kary finansowej w wysokości 36000 zł) nie grozi wystąpieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, a przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest kategoria przychodu, a nie dochodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe (zob. L. Błystak, M. Kazek, Koszty postępowania sądowoadministracyjnego, Warszawa 2015 r., s. 208). Nawet sama strata (którą skarżący wykazuje w 2012 r.) nie może świadczyć i nie świadczy o złej sytuacji finansowej, bowiem strata powstaje na skutek wystąpienia nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jedynym roku rozliczeniowym straty nie może oznaczać i nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Zresztą skarżący wykazując stratę odwołał się do okresu sprzed czterech lat, podczas gdy jego sytuacja finansowa na przestrzeni 2012-2015 uległa przecież zmianie. Jak wynika bowiem ze znajdujących się w aktach kopii zeznań podatkowych PIT-36L skarżący już w 2014 r. osiągnął przychód 2579156,56 zł. I choć skarżący powołuje się również na złą sytuację finansową, w której – w jego ocenie - pozostawał także w 2015 r., to jednak nie dołączył do akt sprawy zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za ten rok podatkowy. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby skarżący rzeczywiście pozostawał w tak złej kondycji jak podaje we wniosku, skoro w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2015 r. wskazane były wysokie podstawy opodatkowanie VAT (odpowiednio w kwotach 221618, 230672, 250697, 269117, 268116, 301215, 252084, 269861, 188889, 231259 zł). Już zatem trudno przyjąć, że ewentualne wykonanie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych - nawet w kontekście innych, wskazanych przez skarżącego zobowiązań (np. wobec ZUS-u) - może wyrządzić skarżącemu szkodę, którą można by określić jako znaczną (jak np. brak środków do życia), bądź spowodować skutki, które byłyby trudne do odwrócenia (jak chociażby utrata płynności finansowej). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.