III SA/Wr 1180/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi I. B.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją SKO we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono skarżącej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% oraz piwa w sklepie znajdującym się we W. przy ul. [...]. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] marca 2016r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa w prowadzonym przez nią obiekcie "[...]" usytuowanym w tunelu miejskim dworca kolejowego W. W toku postępowania skarżąca uzyskała korzystne dla niej postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wydane [...] marca 2016 r., pozytywnie zaopiniowała ten wniosek również Straż Miejska (pismo z [...] marca 2016 r.), a także Rada Osiedla "A" w uchwale nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Do akt administracyjnych załączono nadto mapki poglądowe części dworca W. oraz jego najbliższej okolicy. Pracownicy Urzędu Miejskiego we W. [...] kwietnia 2016 r. przeprowadzili wizję placówki i stwierdzili, że przedmiotowy lokal mieści się w tunelu dworca kolejowego W. i z tego tunelu jest wejście do niego. Organ I instancji odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia wskazując w uzasadnieniu, że opisane we wniosku miejsce sprzedaży usytuowane jest w obiekcie komunikacji publicznej, co jest niezgodne z art.14 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. nr 147 z 2002r. poz.1231 z późn. zm.). Decyzję tę wnioskodawczyni zaskarżyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wskazała, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na fakt, że wejście do lokalu nie jest dostępne bezpośrednio z placu umiejscowionego przed dworcem. W ocenie skarżącej art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w żaden sposób nie różnicuje sposobu wchodzenia do sklepu, a jedynie mówi o "obiektach komunikacji publicznej". Podniosła nadto, że w tym samym obiekcie funkcjonują dwa lokale, które sprzedają alkohole do 4,5%, posiadają one ogródki piwne, a jednocześnie mają wspólny dach z lokalem, którym dysponuje skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i w uzasadnieniu wskazało, że art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie znajdującym się w obiekcie komunikacji publicznej, a takim obiektem jest dworzec kolejowy. Pozostaje poza sporem, że przedmiotowy lokal usytuowany jest przy wejściu na peron, a więc w obiekcie komunikacji publicznej, co wyklucza udzielenie zezwolenia. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów, że sąsiednie lokale uzyskały zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych SKO wskazało, że nie ma to wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż Kolegium nie może kontrolować zezwoleń wydanych w innych postępowaniach. Na tę decyzję wnioskodawczyni wniosła skargę zarzucając organom naruszenie art. 14 ust. 5 ww. ustawy i wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji. W uzasadnieniu wskazała, że decyzja narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i prawa bowiem w niezmienionym stanie faktycznym (to samo usytuowanie punktu sprzedaży) i niezmienionym stanie prawnym (ta sama ustawa) organ wydał decyzję odmienną niż wydawał poprzednio, bez uprzedzenia i podania przyczyn zmiany stanowiska. Skarżąca podniosła, że organy błędnie przyjęły, iż lokal znajduje się w obiekcie komunikacji publicznej, gdy tymczasem jest on położony w tunelu miejskim dworca kolejowego W., nie jest więc to budynek dworca, a jedynie ciąg komunikacji pieszej łączącej ulicę [...] z placem usytuowanym przed dworcem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu swojej decyzji i wskazało, że przejście, które służy do obsługi ruchu pasażerów między dworcami jest elementem dworca, który jest obiektem komunikacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270, dalej zwane p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Badając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona. Zgodnie z art.14 ust.1 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w środkach i obiektach komunikacji publicznej. W omawianej ustawie brak jest legalnej definicji "obiektu komunikacji publicznej". W związku z tym w niniejszej sprawie zachodziła potrzeba wykładni tego przepisu na tle konkretnego stanu faktycznego, a mianowicie czy za obiekt komunikacji publicznej może być uznane przejście podziemne między dworcem kolejowym W. a ul. [...]. Ponieważ omawiany przepis ustanawia zakaz, ograniczający swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, musi być interpretowany ściśle. Oznacza to, że jako "obiekty komunikacji publicznej" można traktować tylko te obiekty, które wprost, bez żadnych wątpliwości i zabiegów interpretacyjnych służą komunikacji publicznej i są jej częścią. Takimi obiektami są np. dworce i przystanki. Inne obiekty, które służą również innym celom niż komunikacja publiczna np. ułatwieniu komunikacji między obiektami, nie stanowią obiektów komunikacji publicznej. Takie stanowisko zajął NSA w wyroku z 10 października 2006 r.( sygn. akt II GSK 155/06). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, że "trudno (...) przyjąć, iż zakaz zawarty w tym przepisie dotyczy terenu, czy też rejonu mieszczącego się poza tymi środkami, czy obiektami. Należałoby wówczas założyć, iż ustawodawca nie jest racjonalny, gdyż w tym samym artykule 14 w pkt 1, 2 i 6 mówi "o terenie szkół oraz innych zakładów" (pkt 1), "terenie zakładów pracy (...)" (pkt 2), czy też "rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych" (pkt 6). Jeżeli zatem ustawodawca chciał rozszerzyć zakres zakazu sprzedaży alkoholu poza określony obiekt, to wyraźnie to uregulował mówiąc o terenie zakładów pracy, czy też rejonie obiektów wojskowych, które przecież mieszczą się poza tymi obiektami. Przejście podziemne pod dworcami służy wprawdzie dojściu pasażerów do tych dworców i mieszczących się w nich kas biletowych i przystanków (peronów), lecz służy również innym celom (dojściu do ulic). Jeżeli zaś chodzi o ulice to ustawodawca ograniczył zakaz jedynie do spożywania napojów alkoholowych (art. 14 ust. 2 ustawy)". Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela to stanowisko. Rozszerzające rozumienie pojęcia "obiektu komunikacji publicznej", prowadzące do rozszerzenia zakazu ustawowego, jest w ocenie Sądu niedopuszczalne. Należy jednak zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt tej sprawy. Na kartach 31 i 32 akt administracyjnych znajdują się mapki poglądowe części dworca W. oraz jego najbliższej okolicy. O ile z mapki poglądowej na karcie 32 wynika, że plac przed dworcem W. z ulicą [...] łączy jeden tunel, to z mapki na karcie 31 zdaje się wynikać, że są to dwa tunele, z których tylko jeden jest połączony z ulicą [...]. Tych wątpliwości nie usuwają również fotografie załączone do akt postępowania administracyjnego (np. górne zdjęcie na k. 30). Wyjaśnienie tej kwestii pozwoli na ustalenie stanu faktycznego w sposób pewny i może mieć kluczowe znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia. Zważywszy powyższe na zasadzie art. art. 145 § 1, p.1, lit.a i lit.c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. i zasądził kwotę 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.