III SA/Wr 1185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na czynność Burmistrza S.P. w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. T.S. (zwany dalej "skarżącym") wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na czynność Burmistrza S.P. w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego. U uzasadnieniu podniósł, że powodem wniesienia skargi jest "defraudacja środków publicznych (wspólnotowych), niegospodarność i nie dopełnienie obowiązków służbowych i obywatelskich" przez między innymi "urzędników z urzędu miejskiego ze S. P., w tym "pseudoburmistrza" (...) w związku z zamówieniem Urzędu Miejskiego w S. P. z dnia [...] r. o oznaczeniu [...] ("budowa skate parku i siłowni zewnętrznej"). Wskazał, że z informacji jakie posiada nie przeprowadzono konkretnych konsultacji społecznych w celu akceptacji lub odrzucenia - w jego ocenie - bardzo kosztownej inwestycji i o bardzo niskim priorytecie ważności dla lokalnej wspólnoty. Dalej skarżący podniósł, że w tej sprawie wysłał kilka pism odnośnie konsekwencji karnych za "te urzędnicze defraudacje i niegospodarności". W odpowiedzi na skargę Burmistrz S.P. przedstawił stan faktyczny dotyczący ogłoszenia przetargu na roboty budowlane i wyłonienie wykonawcy na budowę skateparku i siłowni zewnętrznej przy kompleksie boisk sportowych [...] w S.P. przy ul. O. Jednocześnie organ poinformował, że skarżący ostatniego dnia marca 2014 r. wystąpił do Urzędu z pismem i wnioskiem o dzierżawę terenu, który został przeznaczony na budowę przedmiotowego obiektu. Odmowa dzierżawy spowodowała lawinę pism skarżącego do różnych instytucji i oskarżeń pod adresem Burmistrza Miasta i Rady Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotową skargę w pierwszej kolejności należy przeanalizować kwestię jej dopuszczalności. Sąd Administracyjny sprawuje sądową kontrolę administracji publicznej jednakże kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Kwestię właściwości rzeczowej sądu administracyjnego reguluje art. 3 w/w ustawy. Z treści tego przepisu wynika, iż sąd administracyjny rozpoznaje skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Z powyżej wymienionego zakresu kognicji Sądu wynika, że podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące "defraudacji publicznych środków i niegospodarności tymi środkami" oraz zarzuty dotyczące nie dopełnienia obowiązków służbowych i obywatelskich przez pracowników Urzędu Miejskiego oraz Burmistrza Miasta nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie należą one bowiem do spraw podlegających rozstrzygnięciom w drodze decyzji administracyjnych. Zarzuty formułowane przez skarżącego mają raczej charakter skargi powszechnej przewidzianej przepisami k.p.a. w art. 227-240. Skarga składana w tym trybie może mieć za przedmiot zaniedbywanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników. W/w przepisy określającą też tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania takich skarg. Należy jednak podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 Kpa, stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Z tego względu należało uznać, że skarga wniesiona została w sprawach nienależących do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.