III SA/Wr 1189/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wystawionych przez Wierzyciela – Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W. tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, FP, FGŚP za okres od marca 2015 r. do czerwca 2015 r. W toku postępowania skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wyjaśnić także wypada, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05). W realiach badanej sprawy zaskarżone postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Postanowienie to dotyczy bowiem tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając zatem powyższe na względzie - orzeczono jak w sentencji postanowienia.