III SA/Wr 119/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec, Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu z tytułu dofinansowania projektu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zarządu Województwa D. na rzecz strony skarżącej [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu. I Zaskarżoną decyzją (opisaną w sentencji niniejszego wyroku) Zarząd Województwa D. – po rozpatrzeniu wniosku Gminy B. D. (dalej: "strona skarżąca", "Gmina" lub "skarżąca Gmina") o ponowne rozpatrzenie sprawy Gminy zakończonej decyzją tej samej Instytucji z dnia [...] października 2013 r. (nr [...]), w której określono kwotę środków przypadających do zwrotu ([...] zł) dla projektu o nazwie "Rewitalizacja i adaptacja zabudowań dawnego folwarku (stajnia z wozownią) z przeznaczeniem na działalność Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej" – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, powołując się na art. 60 zdanie wstępne i lit. b), art. 70 ust. 1 lit. b), art. 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/ 1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 r., s. 25, ze zm.); art. 25 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.); art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 12 w związku z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., 885 ze zm.); art. 104, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.). W obszernym (33 s.) uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił niezwykle drobiazgowo cały dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, czynności przedsięwzięte przez organ i stronę skarżącą, a także szczegółowe zarzuty podniesione przez Gminę oraz własną argumentację przesądzającą – w ocenie Instytucji Zarządzającej – o kierunku podjętego rozstrzygnięcia. W tych ramach organ podkreślił zwłaszcza, że na podstawie umowy z dnia [...] lipca 2010 r. (trzykrotnie aneksowanej), zawartej między Instytucją Zarządzającą a stroną skarżącą o dofinansowanie wspomnianego projektu, przyznano (ostatecznie) Gminie dofinansowanie w nieprzekraczalnej kwocie [...] zł. W dalszej części uzasadnienia rozstrzygnięcia organ wskazał, że w odniesieniu do wykonania projektu strony skarżącej została przeprowadzona kontrola planowa na dokumentach przez zespół kontrolujący Instytucji Zarządzającej RPO WD. W pokontrolnej informacji tegoż zespołu, z dnia [...] kwietnia 2013 r., wytknięto trzy uchybienia w zakresie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego p.n. "Opracowanie programu funkcjonalno-użytkowego wraz ze studium wykonalności dla zadania nr 3 i 4 z listy zasadniczej Lokalnego Programu Rewitalizacji B. D. na lata 2009-2012", z których jedno pociągało za sobą skutek finansowy, co spowodowało konieczność nałożenia na Gminę korekty finansowej (w uzasadnieniu decyzji opisano wszystkie trzy uchybienia). Zamówienie, o którym byłą mowa, zostało podzielone na dwie części. Zespół kontrolujący zakwestionował jeden z warunków zawartych w pkt III.2) ogłoszenia o zamówieniu i w § 8 Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ), tyczących części 2 zadania "Opracowanie programu funkcjonalno-użytkowego wraz ze studium wykonalności dla zadania nr 4" o nazwie "Rewitalizacja i adaptacja zabudowań dawnego folwarku (stajnia z wozownią) z przeznaczeniem na działalność Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (z salami terapii zajęciowej, świetlicami środowiskowymi dla dzieci i młodzieży)". Chodziło o warunek sformułowany następująco w ogłoszeniu: "Wykonawca musi wykazać, że posiada doświadczenie zawodowe niezbędne do wykonania zamówienia, tj. zrealizował w okresie ostatnich 3 lat co najmniej 1 program funkcjonalno-użytkowy o wartości nie mniejszej niż cena zaproponowana w ofercie." Natomiast w SIWZ zamawiający zażądał: "Wykazu wykonanych usług projektowych w okresie ostatnich trzech lat przed dniem wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, odpowiadających rodzajem i wartością usługom stanowiącym przedmiot zamówienia, z podaniem ich wartości, przedmiotu, dat wykonania i odbiorców, oraz załączenie dokumentów potwierdzających, że te usługi zostały wykonanie należycie. Wykonawca musi wykazać, że zrealizował co najmniej jeden program funkcjonalno-użytkowy o wartości nie mniejszej niż cena zaproponowana w ofercie." W ocenie zespołu kontrolującego, właśnie te warunki powinny spowodować skutki finansowe, bowiem doszło w ten sposób do naruszenia § 12 umowy o dofinansowanie, poprzez naruszenie art. 7 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 2 prawa zamówień publicznych. Uwzględniając takie realia, przyjęto – rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym – że beneficjent (Gmina) naruszył – w postępowaniu na "Opracowanie programu funkcjonalno-użytkowego wraz ze studium wykonalności dla zadania nr 3 i 4 z listy zasadniczej Lokalnego Programu Rewitalizacji B. D. na lata 2009-2012" – przepis art. 7 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 2 prawa zamówień publicznych, poprzez zastosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, poprzez określenie tych warunków w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję oraz nie zapewnia równego traktowania wykonawców, a tym samym – doszło do naruszenia zapisów § 12 umowy o dofinansowanie projektu. Zdaniem organu rozpatrującego ponownie sprawę, zaistniały w niej okoliczności, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z 2009 r., bowiem środki wykorzystano z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy i w § 12 umowy o dofinansowanie. Organ stwierdził dalej, ze opisując zakwestionowany warunek udziału w postępowaniu polegający na wykazaniu przez wykonawcę, że zrealizował co najmniej jeden program funkcjonalno-użytkowy o wartości nie mniejszej niż cena zaproponowana w ofercie, przy jednoczesnym braku doprecyzowania konkretnej wysokości zrealizowanego programu funkcjonalno-użytkowego, Gmina nierówno potraktowała wykonawców z uwagi na fakt, iż warunek tak określony był zróżnicowany w zależności od wyceny poszczególnych ofert. Sposób sformułowania warunku w sprawie – w ocenie organu, mógł doprowadzić do tego, że wykonawcy zainteresowani zamówieniem mogli zrezygnować z ubiegania się o nie, ponieważ nie byli w stanie sprawdzić, czy spełniają oczekiwania zamawiającego w zakresie doświadczenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznano w związku z tym, że po zapoznaniu się z treścią spornego warunku przez zamawiających, nie jest możliwe ustalenie, w sposób nie budzący wątpliwości, czy dany wykonawca jest w stanie ten warunek spełnić, a w związku z tym – czy może ubiegać się o zamówienie. Nie można bowiem obligować wykonawców do ponoszenia już na wstępie postępowania kosztów opracowania kosztorysu (koszt ten wyceniono w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji na około [...] zł). Koszty kosztorysu byłyby szczególnie uciążliwe dla małych i średnich przedsiębiorców, eliminując ich tym samym z udziału w postępowaniu. W konkluzji organ wyraził zapatrywanie, wedle którego, wykonawcy, którzy byliby zdolni do wykonania zamówienie, mogli nie złożyć ofert, gdyż na etapie ogłoszenia nie mogli stwierdzić, czy są w stanie spełnić opisany w SIWZ i ogłoszeniu o zamówieniu warunek, a ich oferty mogły być korzystniejsze od oferty wybranej przez Gminę. Możliwe jest w związku z tym stwierdzenie, ze wybór oferty miał wpływ na wysokość dofinansowania, w związku z czym budżet wspólnotowy mógł ponieść stratę, finansując kwestionowane przez organ zamówienie. W konsekwencji organ uznał za udowodnione naruszenie przez beneficjenta wszystkich, wcześniej wskazanych przepisów ustawowych oraz § 12 umowy o dofinansowanie. Opisane uchybienie zakwalifikowane zostało w konsekwencji jako nieprawidłowość, pociągającą za sobą skutki finansowe, w związku z czym uzasadnione stało się zastosowanie dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (dalej "Taryfikator"), stanowiącego załącznik do uchwały Zarządu Województwa D. nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Stosownie bowiem do wcześniejszej uchwały tego organu (nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. ze zm.), wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych następuje na podstawie Taryfikatora, w wersji obowiązującej na dzień przeprowadzenia oceny lub w wersji obowiązującej na dzień postępowania, o ile ta jest względniejsza. Organ wyjaśnił, iż dokonał porównania uchwały z 2012 r. i uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Z tego porównania wynika, że w tabeli 4 Taryfikatora z 2012 r. w pkt 5 przewidziano taki sam wskaźnik procentowy korekty finansowej, za analogiczne naruszenie (z rozważań na s. 19 uzasadnienia skarżonej decyzji wynika z kolei, że organ rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym uznał za zasadne zastosowanie identycznej, 5 % stawki korekty, ale na podstawie Taryfikatora stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. ze zm.). Naruszenie stwierdzone przez organ w niniejszej sprawie pociągało za sobą konieczność zastosowania korekty finansowej w wysokości 5 % faktycznych wydatków kwalifikowanych, poniesionych przez beneficjenta w wyniku realizacji umowy o dofinansowanie. Skoro zaś Gmina nie zastosowała się do wezwania Instytucji Zarządzającej do zwrotu środków lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, konieczne było wydanie przez Instytucję Zarządzającą decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu ([...] zł). W uzasadnieniu decyzji poddanej kontroli Sądu wskazano wzór, według którego wyliczono wskazaną kwotę, choć samego wyliczenia brak. Następnie – odwołując się do postanowień: art. 2 pkt 7; art. 56 ust. 3 i ust. 4; art. 60 zdanie wstępne i lit. "b" oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia wspólnotowego nr 1083/2006 – organ przedstawił argumentację, przemawiającą (w jego ocenie) za możliwością powstania w rozpatrywanej sprawie szkody w budżecie unijnym. Wskazano przy tym na dwojaką postać szkody (w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006), powstałej wskutek naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa krajowego – rzeczywistą i potencjalną. Zwrócono przy tym uwagę, iż nie ma znaczenia charakter naruszenia (istotne, nieistotne). W rozważaniach nad rodzajem szkody, jaka wystąpiła w niniejszej sprawie (s. 27-28) autor uzasadnienia zawarł dwie odmienne oceny. Na s. 27 (przedostatni i ostatni akapit) mowa – jednoznacznie! – o szkodzie rzeczywistej, natomiast na s. 28 (trzeci akapit) – o szkodzie potencjalnej tylko. We wnioskach końcowych uzasadnienia przedstawiono z kolei dwie metody obliczania uszczerbku w budżecie unijnym: dyferencyjną i wskaźnikową, wskazując, w jakich przypadkach ma zastosowanie każda z nich. II W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Gmina zarzuciła decyzji Zarządu Województwa D., następujące naruszenia: 1. wadliwe przyjęcie przez organ, że w dniu ogłoszenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego ([...] marca 2009 r.) mogło dojść do naruszenia postanowienia § 12 umowy o dofinansowanie, zawartej przez Gminę z Województwem D. dopiero w dniu [...] lipca 2010 r.; 2. wadliwe przyjęcie przez organ, że naruszenie art. 7 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych wywołało rzeczywistą szkodę; 3. bezzasadne przyjęcie, że powstała jakakolwiek szkoda; 4. dopuszczalność zastosowania w sprawie zapisów przyjętych w uchwale Nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] września 2012 r. w sprawie przyjęcia dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych (...) do umowy zawartej [...] lipca 2010 r. Na kanwie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu (z ewentualnym umorzeniem postępowania w tym przedmiocie) i o zasądzenie kosztów postępowania skargowego. III W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ nie podzielił zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: IV Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), Sąd nie mógł utrzymać kwestionowanego rozstrzygnięcia w zbiorze legalnych aktów administracji publicznej, mimo ze nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne. W tym kontekście trzeba bowiem dodatkowo zauważyć, iż – stosownie do art. 134 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd nie jest jednak związany ani zarzutami skargi, ani też wskazaną w niej podstawa prawną. V Jako nieusprawiedliwiony należało w szczególności ocenić zarzut bezwzględnej niedopuszczalności stosowania w sprawach tego rodzaju (również w rozpoznawanym przypadku) dokumentów występujących często pod nazwą "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. Taryfikatorów), stanowiących załączniki do uchwał podejmowanych w tym zakresie przez uprawnione organy. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu autora skargi, należy się bowiem w pełni zgodzić z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]), w myśl którego, dokumenty, o których mowa, mieszczą się bez wątpienia w szerokim znaczeniu pojęcia "prawo", jakim posługują się przepisy regulujące proces dofinansowywania projektów. Nie będąc zatem źródłami prawa w znaczeniu konstytucyjnym (a w tym aspekcie rozważano dopuszczalność ich zastosowania w sprawie w uzasadnieniu skargi), są powszechnie zaliczane do tzw. "swoistych źródeł prawa", "nieformalnych źródeł prawa", czy też źródeł "niezorganizowanych". W konsekwencji trzeba przyjąć, iż nie było przeszkód do zastosowania dokumentów, o których mowa, w sprawie poddanej kontroli Sądu. Osobnym zagadnieniem jest kwestia zastosowania przez organy tego a nie innego Taryfikatora, o czym w innej części uzasadnienia. VI Zdaniem składu orzekającego, w rozpoznawanym przypadku doszło do co najmniej pięciu naruszeń, jakich dopuścił się organ, które miały (lub mogły) mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie końcowe. 1.Powstaje w pierwszej kolejności zagadnienie zastosowania przepisów właściwego aktu prawnego, jako podstawy rozstrzygania. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że kwestionowane warunki ogłoszenia (oraz SIWZ) dotyczą ogłoszenia z dnia [...] marca 2009 r. (celowe podkreślenie składu orzekającego) o udzielenie zamówienia publicznego. Obowiązywała w tym czasie ustawa o finansach publicznych z 2005 r.). Tymczasem w uzasadnieniu decyzji poddanej kontroli Sądu przyjęto że do oceny stwierdzonego naruszenia należało zastosować przepisy ustawy późniejszej, z 2009 r., która weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2010 r. Akt ten zatem nie obowiązywał jeszcze w momencie ogłaszania warunków zakwestionowanych w ogłoszeniu z dnia [...] marca 2009 r. Nie jest wystarczające samo odwołanie się do konkretnych zapisów umowy o dofinansowanie (wiążącej strony od dnia jej zawarcia – [...] lipca 2010 r.), skoro w dacie ogłoszenia o udzielenie zamówienia publicznego, Gmina nie była wszak zobowiązana do stosowania przepisów aktu prawnego, wtedy jeszcze nie obowiązującego. Brak wyjaśnienia przez organ dlaczego uznał za zasadne dokonywanie oceny warunków spornego ogłoszenia (oraz SIWZ) przez pryzmat przepisów ustawy nieobowiązującej w dacie dokonania ogłoszenia, w istocie uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli prawidłowości rozpatrzenia stanu (subsumpcji) faktycznego sprawy z perspektywy właściwych przepisów. Już samo to uchybienie czyniło koniecznym wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej decyzji. 2.Jako sporna jawi się zresztą kwestia rzeczywistego naruszenia przepisów prawa o zamówieniach publicznych przez wymagania zakwestionowane przez zespól kontrolny Instytucji Zarządzającej, a potem – przez sam organ decyzyjny. Z dwóch, co najmniej, przyczyn. Po pierwsze, ze względu na niewyjaśnienie przez organ powodów sformułowania takiej oceny na podstawie przepisów nieobowiązujących jeszcze w czasie formułowania owych warunków przez Gminę (o czym mowa w punkcie poprzedzającym niniejszej części uzasadnienia). Po drugie dlatego, że organ poprzestał w swoich rozważaniach głównie na formułowaniu sądów ogólnych, bez analizy sensu (znaczenia dla odbiorcy ogłoszenia) treści samych wymagań. A sens ten jest następujący. Udział w przetargu ma prawo wziąć każdy (kolejne, celowe podkreślenie Sądu) wykonawca (oferent), który realizował już w przeszłości (we wskazanym okresie) co najmniej jeden program funkcjonalno-użytkowy, jak ten, którego realizacji dotyczy ogłoszenie. Jest oczywiste, że usługi każdego z wykonawców, który realizował już zadanie, obejmujące usługi, których realizacje wymaga obecnie Gmina, świadczone były za konkretną cenę. Fakty te powinien przy tym każdy z wykonawców stających do przetargu stosownie udokumentować. Dopiero po uwzględnieniu takiego sensu spornego warunku ogłoszenia (oraz SIWZ) rzeczą organu byłoby wykazanie, że narusza on zasady konkurencji i równego traktowania przedsiębiorców. 3.Organ nie może w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przyjmować jednocześnie obu postaci szkody, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie (por. wywody na s. 27-28 uzasadnienia zakwestionowanej decyzji). Zabieg taki jest niedopuszczalny, ponieważ charakter konkretnego uszczerbku ("rzeczywisty" albo "potencjalny" tylko) decyduje o formie jego wyrównania (albo według metody "dyferencyjnej" albo z zastosowaniem metody "wskaźnikowej". Snując jedynie ogólne rozważania o obu postaciach szkody i sposobach obliczania i wyrównywania uszczerbku, bez definitywnego przesądzenia, z jaką szkodą i metodą jej wyrównania mamy do czynienia w konkretnie rozpatrywanym przypadku, organ dopuszcza się ewidentnego nar5uszenia standardu uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, określonego w art. 107 § 3 k.p.a. 4.Nawet przy przyjęciu przez organ potencjalnego tylko charakteru uszczerbku jakiego mógł doznać budżet wspólnotowy, a – w konsekwencji – konieczności zastosowania wskaźnikowej metody, sprowadzającej się do uwzględnienia stosownej korekty finansowej, powstaje problem zastosowania tego, a nie innego Taryfikatora. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano aż trzy uchwały: nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. (obowiązywała w dacie zawarcia umowy o dofinansowanie); nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. (ze zm.), którą (jak można sądzić z wywodu na s. 19 uzasadnienia) zastosował organ, i nr [...] z dnia [...] września 2012 r. (porównywanej – treściowo – z uchwałą z 2010 r.). Skład orzekający Sądu w pełni podziela pogląd NSA, wyrażony w przywołanym już wyroku z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]), zgodnie z którym konieczne jest pełne respektowanie konstytucyjnej zasady nie działania prawa wstecz, co – dla potrzeb rozpoznawanej sprawy – oznacza potrzebę zastosowania tego Taryfikatora, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia rodzącego obowiązek nałożenia korekty (w sprawie chodziłoby zatem o datę naruszenia przepisów, poprzez zamieszczenie wadliwych warunków w ogłoszeniu z dnia [...] marca 2009 r.). Jak podkreślił NSA w tym samym wyroku, późniejsze Taryfikatowy mogą być stosowane tylko wtedy, gdy są korzystniejsze dla beneficjentów. Także to zapatrywanie należy w pełni podzielić. W związku z twierdzeniem organu, że dokonał on porównania treści dwóch (z trzech przywołanych przez siebie uchwał), godzi się skonstatować, iż wybór dogodniejszego rozwiązania nie może być tak ogólnikowo uzasadniony, jak to ma miejsce w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym. Nie poddaje się bowiem jakiejkolwiek kontroli Sądu wskazanie jednej z uchwał, bez przytoczenia konkretnych zapisów aktów porównywanych, i to nie tylko co do wysokości korekty w nich przewidzianych, ale także z uwzględnieniem dodatkowych uwag, wskazujących przecież niejednokrotnie szczegółowe zasady ich stosowania. Niemożliwość stwierdzenia przez Sąd prawidłowości oceny dokonanej przez organ na podstawie ogólnikowego tylko powołania się na "porównanie" wynika w niniejszej sprawie (dodatkowo) z tego, że porównaniu służyły uchwały z 2010 i z 2012 r., tymczasem z uzasadnienia wynikałoby, ze zastosowano uchwałę z 2011 r., zmienianą zresztą (nie wiadomo, która wersje tej uchwały została przez organ zastosowana). 5.Dobitnego zaakcentowania wymaga wreszcie, że dla legalnego, poddającego się przy tym kontroli Sądu, zastosowania korekty finansowej, nie wystarczy samo tylko wskazanie stopy procentowej, wzoru oraz końcowej kwoty korekty. Uzasadnienie powinno w tym zakresie wskazywać również wyliczenie owej ostatecznej sumy, zawierające ściśle określone kwoty, podstawione do wzoru. VII Naruszenia opisane w poprzedniej części uzasadnienia obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (punkt I sentencji wyroku), stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – vide uzasadnienie wyroku NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., II GSK 1704/13), i lit. "c" p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien wyeliminować wszystkie wskazane uchybienia. VIII O kosztach (punkt II) orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy, a orzeczenie pomieszczone w punkcie III znajduje swoje uzasadnienie w dyspozycji art. 151 p.p.s.a.