III SA/Wr 1190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą we W. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu pn. " Wprowadzenie innowacyjnych usług serwisowych dla branży przemysłowej, wojskowej i medycznej w oparciu o nowatorskie technologie rentgenografii oraz termografii" oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2016 r. ([...]), Zarząd Województwa D., pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej (dalej: IZ) Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. (dalej: RPO WD) na lata 2014-2020, nie uwzględnił protestu "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą we W. (dalej: spółka, wnioskodawca, skarżąca) od negatywnej oceny projektu nr [...] pn. "[...]". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał m.in. art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 55 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 - dalej: u.z.r.p.). Z akt sprawy wynika, że - datowanym na [...] czerwca 2016 r. - pismem Dyrektora D. Instytucji Pośredniczącej (dalej: DIP) poinformowano wnioskodawcę, że jego wniosek o dofinansowanie realizacji ww. projektu został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów (dalej: KOP) w ramach oceny merytorycznej, jako niespełniający obligatoryjnego kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków". W proteście, wnioskodawca wnosił o zmianę oceny merytorycznej z negatywnej na pozytywną, z uwagi na spełnienie przez niego w/w kryterium. Wniósł także o zmianę punktacji z 26 na 33 punkty (w ramach kryteriów merytorycznych ogólnych z 12 na 15 punktów a w ramach kryteriów merytorycznych specyficznych z 14 na 18 punktów). IZ - wydając w tym przedmiocie skarżone rozstrzygnięcie - nie uwzględniła protestu. Zauważyła na wstępie, że wnioskodawca nie podniósł w proteście aspektu proceduralnego, dotyczącego zgodności oceny merytorycznej projektu z obowiązującą procedurą, dlatego też aspekt ten nie był przez nią weryfikowany. W kwestii aspektu merytorycznego, IZ zaznaczyła, że - według KOP - wniosek nie spełniał obligatoryjnego kryterium oceny merytorycznej "Zasadność i adekwatność wydatków". IZ wskazała, że kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków" dotyczy tego, czy wszystkie planowane wydatki, kwalifikowane w ramach projektu, są konieczne do osiągnięcia celów projektu (zasadność wydatków) oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia planowanych działań (adekwatność wydatków). Rozstrzygając protest, IZ ustaliła, że - w ramach dokonanej oceny - pierwszy oceniający stwierdził, że charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu. KOP zakwestionowała jednak koszt zakupu n/w urządzeń, jednego samochodu i usług, tj.: stacji lutowniczych kolbowych - 2 szt. (po 975 zł), miernika uniwersalnego - 5 szt. (po 2.200 zł), samochodu trzyosobowego - pojazd nr 1 (95.000 zł) i doradztwa technicznego (30.000 zł), o łącznej wartości 137.950 zł, co stanowi 16,94% wydatków kwalifikowanych. Wskazała, że obecny stan zatrudnienia w firmie wnioskodawcy (3 osoby), planowane - zgodnie z wnioskiem - utworzenie tylko jednego miejsca pracy, brak konieczności wydatkowania środków na wyposażenie wszystkich miejsc pracy, planowany zakup drugiego samochodu i posiadane już zasoby (możliwości) dowodzą, że ww. koszty zakupu są niezasadne w kontekście osiągnięcia celu projektu, którego realizacja została zgłoszona do finansowania. IZ argumentowała, że drugi z oceniających także negatywnie ocenił ww. koszty, wskazując na posiadanie przez wnioskodawcę w jego zasobach stanowisk do lutowania, planowanie zakupu urządzeń w ilości większej od liczby zatrudnionych pracowników (licząc planowane zatrudnienie), niecelowe nabycie dwóch samochodów spełniających identyczne funkcje (uznał za niekwalifikowany samochód tańszy), brak konieczności ponoszenia dodatkowego wydatku na doradztwo techniczne w zakresie metod i sposobów konserwacji zakupionego w ramach projektu sprzętu, w sytuacji, kiedy usługi takie realizowane są przez dystrybutora w ramach zakupu sprzętu (objęte są zakresem usługi polegającej na zakupie sprzętu i nie płaci się za nie dodatkowo). Organ oceniający protest podkreślił, że w złożonym proteście wnioskodawca nie zgadza się z zakwestionowaniem wydatków dot.: samochodu trzyosobowego - pojazd nr 1, stacji lutowniczych kolbowych - 2 szt., miernika uniwersalnego - 5 szt., doradztwa technicznego. Wnioskodawca argumentował, że innowacyjna usługa, jaką jest mobilny serwis naprawy, konserwacji i regeneracji maszyn i sprzętu bezpośrednio u klienta, wywodzący się z rekomendacji Politechniki W,, wymaga posiadania dwóch pojazdów niezbędnych do prowadzenia działań diagnostyczno-naprawczych. Wskazał, że zatrudnienie w firmie wynosiło 5 osób plus prezes spółki i że zatrudnienie 3 osób stanowi średnie zatrudnienie z ostatnich 12 miesięcy. Poinformował, że współpracuje (stale) z dwoma serwisami, zatrudniającymi 9 osób i że w przypadku dużej liczby zleceń osoby te są przez niego zatrudniane (umowy o dzieło). Zastrzegł, że jego intencją nie jest wymiana floty transportu osobowego i że dysponuje kilkoma pojazdami, za pomocą których jest obecnie w stanie realizować usługi serwisowe a przewidziane do zakupu samochody to pojazdy "specjalistyczne" typu VAN (3 i 5 osobowy). IZ podniosła, że zgodnie z zapisami zawartymi w Sekcji E - krótki opis projektu, przedmiotem projektu jest wprowadzenie dwóch innowacyjnych usług serwisowych urządzeń z branży przemysłowej, wojskowej i medycznej: 1) serwisu mobilnego wykonywanego przy użyciu specjalistycznych pojazdów serwisowych, 2) serwisu stacjonarnego wykonywanego w obiekcie - kontenerze - pełniącym funkcję hamowni z pomieszczeniem do prześwietleń rentgenowskich (...). Diagnostyka opierać się będzie o rentgenografię, termowizję i pomiary elektryczne, zaś naprawa obejmować będzie procesy wylutowania i lutowania elementów do montażu THT (...) bezpośrednio u klienta (...), a nawet w plenerze, np. jak ma to miejsce w przypadku diagnostyki i naprawy nowoczesnych maszyn rolniczych (...), a w przypadku serwisu stacjonarnego na stanowiskach w obiekcie hamowni. Dalej IZ zauważyła, że we wniosku o dofinansowanie stwierdzono, że zarówno samochód trzyosobowy - pojazd nr 1, jak i pięcioosobowy - pojazd numer 2 spełniają takie same funkcje, tj. środek transportu będzie służył jako mobilne centrum serwisowe z możliwością przewozu i użytkowania specjalistycznych urządzeń. Podała, że pojazd będzie w pełni mobilnym centrum diagnostyczno-serwisowym, który umożliwi szybki dojazd do klienta wraz z całym zapleczem serwisowym, co poprawi jakość usług, a w szczególności przyspieszy czas reakcji na zlecenie. Wskazała, że zgodnie z zapisami zawartymi we wniosku, średnia wielkość zatrudnienia w spółce za dwanaście ostatnich miesięcy wynosi 3, natomiast planowana wielkość zatrudnienia na dzień zakończenia realizacji projektu (z uwzględnieniem miejsca pracy planowanego do utworzenia w wyniku realizacji projektu) wyniesie 4. W świetle powyższych ustaleń i argumentów wnioskodawcy, IZ uznała, że - wbrew zarzutom spółki - oceniający w sposób uprawniony stwierdzili, że zakup dwóch pojazdów nie jest niezbędny z punktu widzenia osiągnięcia zdefiniowanego celu projektu, przy założeniu obsługi pojazdów przez 3-4 osoby. Podkreśliła, iż spóźnione są - podane po raz pierwszy w proteście - informacje traktujące o faktycznie większym zatrudnieniu, których zabrakło w zapisach wniosku na etapie składania dokumentacji aplikacyjnej. IZ nie zgodziła się z wnioskodawcą w kwestii konieczności zaangażowania w określonych sytuacjach (np. jeśli jeden z pojazdów diagnostyczno-naprawczych jest u klienta, to drugi musi być w pełnej gotowości i obsługiwać innych klientów) więcej niż jednego pojazdu. Wyłożyła, że przyjmując argumenty o możliwości jednoczesnego wystąpienia większej ilości awarii, można byłoby przyjąć zasadność zakupu 3 i więcej samochodów. Zaznaczyła, że przedłożone przez wnioskodawcę rekomendacje, mające potwierdzać zasadność zakupu dwóch samochodów, odnoszą się do dotychczas realizowanych przez spółkę usług. Na marginesie tylko IZ zaznaczyła, że konieczność zakupu dwóch pojazdów jest wątpliwa w kontekście ujawnionej - po raz pierwszy - w proteście informacji nt. posiadanych zasobów flotowych wnioskodawcy. W związku z powyższym, IZ stwierdziła, że oceniający prawidłowo uzasadnili niekwalifikowalność wydatku na zakup dwóch - identycznie opisanych - samochodów, spełniających te same funkcje, przy uwzględnieniu stanu zatrudnienia j/w, uznając zakup samochodu trzyosobowego (tańszego) jako wydatek niekwalifikowalny. Następnie, IZ odniosła się do argumentów spółki w zakresie zakwestionowanego przez KOP kosztu usługi doradztwa technicznego. Stwierdziła, że argumentacja spółki jest zbyt ogólnikowa i nie odnosi się do konkretnych urządzeń, w związku z czym trudno jest uznać zasadność ww. usługi doradztwa technicznego w odniesieniu do większości wydatków, jak np. zakupu endoskopu, aparatu rentgenowskiego, oscyloskopu, kamer itd. Według IZ, dodatkowym aspektem podważającym zasadność poniesienia wydatku dotyczącego doradztwa technicznego jest posiadany przez wnioskodawcę potencjał kadrowo-organizacyjny, który - wraz z deklarowanym przez niego doświadczeniem branżowym - pozwala wysunąć wniosek, że przewidziane do zakupu urządzenia wnioskodawca jest w stanie obsługiwać samodzielnie. Tym samym, IZ podtrzymała opinię KOP kwestionującą zasadność ww. wydatku w wysokości 30.000 zł, jako wydatku kwalifikowalnego. W odniesieniu do zakupu stacji lutowniczych (na gorące powietrze i kolbowych) IZ podniosła, że spółka argumentuje potrzebę zakupu tych urządzeń wskazując, że - w zależności od zakresu prowadzonych prac serwisowych - część stanowisk bywa zajęta w określonym czasie, istnieje potrzeba korzystania z dwóch lub więcej urządzeń w jednym czasie oraz że wskazane potrzeby ilościowe zostały skalkulowane przy uwzględnieniu posiadanych zasobów. W ocenie IZ, tak przedstawiona argumentacja pozwala uznać zasadność zakupu 2 z 3 stacji lutowniczych (1 do hamowni i 1 do pojazdu nr 1). W rezultacie, kwota zakwestionowanych wydatków odnośnie zakupu 1 stacji lutowniczej wynosi 975 zł. W odniesieniu do zanegowanego przez KOP wydatku dotyczącego zakupu mierników uniwersalnych, IZ przyjęła wyjaśnienia spółki, że - z uwagi na specyfikę wykonywanych pomiarów - pracownik musi niekiedy wykorzystywać dwa urządzenia w jednym pomiarze. Wyjaśnienia te są - w opinii IZ - wiarygodne i rzutują na możliwość uznania zakupu mierników, jako kosztu kwalifikowalnego. Po zapoznaniu się z argumentami podniesionymi w ramach protestu, IZ nie znalazła przesłanek podważających sposób dokonania przez KOP oceny kryterium nr 1 "Zasadność i adekwatność wydatków", w odniesieniu do zasadności zakupu usługi doradczej, jednego z aut serwisowych i jednej stacji lutowniczej. Reasumując, IZ stwierdziła, że - pomimo uznania zasadności części kosztów - wysokość zakwestionowanych kosztów wynosi 125.975 zł, co przekracza dopuszczalny pułap 10% wartości ogólnych kosztów kwalifikowalnych. W związku z powyższym, IZ uznała za niespełnione kryterium nr 1 "Zasadność i adekwatność wydatków". IZ dowodziła, że w dalszej części protestu - w zakresie kryteriów merytorycznych punktowych, tj. kryterium nr 16 "Wpływ realizacji projektu na zasadę promowania równości szans mężczyzn i kobiet", kryterium nr 17 "Wpływ realizacji projektu na zasadę niedyskryminacji (w tym niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność)", kryterium nr 18 "Wpływ realizacji projektu na zasadę zrównoważonego rozwoju" oraz kryterium merytorycznego specyficznego, tj. kryterium nr 3 "Zgodność zakresu projektu z regionalną strategią inteligencji specjalizacji" - wnioskodawca wnioskował "o zmianę punktacji z 26 na 33 punkty, z tego w ramach kryteriów merytorycznych ogólnych z 12 na 15 punktów i w ramach kryteriów merytorycznych specyficznych z 14 na 18 punktów. W odniesieniu do kryterium nr 16, IZ wskazała na prawidłowość jego oceny i przyznanej punktacji a tym samym niezasadność protestu. Stwierdziła, że opisanych przez wnioskodawcę działań w zakresie promowania równości szans kobiet i mężczyzn (możliwość pracy zdalnej - z domu - dla pracowników sprawujących opiekę nad dziećmi) nie można traktować jako propozycji działań równościowych. Jeżeli chodzi o kryterium nr 17, IZ podniosła, że wskazane przez wnioskodawcę działania (organizacja pracy przyjazna osobom niepełnosprawnym, współpraca z punktem przedszkolnym w zakresie rezerwacji opieki dla dzieci pracowników niepełnosprawnych, możliwość obsługi serwisowej osób niepełnosprawnych w zakresie napraw sterowników do wózków inwalidzkich) nie wpisują się w realizację polityki niedyskryminacji. Na podstawie opisu zawartego we wniosku i argumentów podanych w proteście, IZ nie stwierdziła nieprawidłowości w sposobie oceny ww. kryterium i przyznanej punktacji. Co się zaś tyczy kryterium nr 18, IZ wywiodła, że deklaracje wnioskodawcy co do zapobiegania wycince drzew przez oszczędność papieru i składowanie makulatury (stosowania zielonych zamówień publicznych...) nie znajdują potwierdzenia w realnych szacunkach, odnoszących się do przywołanych oszczędności. W związku z powyższym IZ uznała, że ocena ww. kryterium została przeprowadzona prawidłowo i protest wnioskodawcy w tym zakresie nie może zostać uznany za zasadny. Odnośnie kryterium nr 3, IZ wyłożyła, że przedstawiona przez wnioskodawcę (przytoczona przez IZ) argumentacja nie stanowi o działaniach produkcyjnych w rozumieniu aktywności gospodarczej zorientowanej na masową produkcję towarów, co potwierdza zasadność oceny tego kryterium dokonanej przez KOP. Rekapitulując, po przeprowadzeniu analizy zebranej w sprawie dokumentacji, w świetle przytoczonej w proteście argumentacji, IZ stwierdziła prawidłowość dokonanej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pn. "Wprowadzenie innowacyjnych usług serwisowych dla branż przemysłowej, wojskowej i medycznej w oparciu o nowatorskie technologie rentgenografii oraz termografii". Podniosła, że oceniający prawidłowo ocenili ww. kryteria punktowe, przyznając 0 pkt za każde z nich. IZ orzekła, że wniosek o dofinansowanie ww. projektu nie spełnia kryterium obligatoryjnego oceny merytorycznej, tj. kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków", co dyskwalifikuje go z dalszego procesu aplikowania o środki finansowe w ramach, uniemożliwiając przywrócenie projektu do ponownej oceny merytorycznej. W skardze na odmowę uwzględnienia protestu, spółka podniosła, że ocena jej wniosku została przeprowadzona z licznymi uchybieniami natury proceduralnej i merytorycznej. Stwierdziła, że odrzucając protest od oceny kryteriów merytorycznych, zwłaszcza kryterium merytorycznego ogólnego nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków", IZ nie odniosła się do kluczowych kwestii podnoszonych w proteście. Uznała, że zakwestionowanie przez ekspertów - z naruszeniem prawa - wydatku na zakup jednego z pojazdów skutkowało brakiem pozytywnej oceny w ramach oceny merytorycznej. Dodała, że jej projekt całościowo został bardzo wysoko oceniony a spełnienie ww. kryterium skutkowałoby przyznaniem dofinansowania. W kwestii oceny kryterium wyboru projektu, które wskazano jako niespełnione (kryterium obligatoryjne nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków") spółka wyjaśniła, co następuje. Wysokość wydatków i ich zakres jest efektem prac B+R oraz rekomendacji Politechniki W., która - w ramach projektu "[...]" - przeprowadziła audyt technologiczny i zarekomendowała kierunek firmy, w tym zastosowanie dwóch pojazdów niezbędnych do działań diagnostycznych i przygotowała opinię o innowacyjności (załącznik fakultatywny do wniosku nr 7). Ocena pierwszego eksperta sugeruje, że nie zapoznał się on z tą opinią. Uzasadnienie jego oceny już - samo w sobie - jest sprzeczne. Stwierdzając na wstępie, że "charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu", ekspert pozbawia się właściwie możliwości negatywnej oceny tego kryterium. Jednakże robi to, kwestionując zakup jednego z samochodów i innych pomniejszych wydatków. Poza tym, stwierdza błędnie, że "...brak jest potrzeby wyposażenia wszystkich miejsc pracy", nie uzasadniając tego stwierdzenia w żaden sposób, kontynuując dalej "...iż cel, który ma zostać osiągnięty można uzyskać nie wydatkując środków na ww. urządzenia i maszyny". Spółka uznała, że cytowane sądy nie są poparte żadnymi danymi i faktami, stanowiąc jedynie subiektywną ocenę eksperta, co jest niedopuszczalne. Podniosła, że oceniający błędnie przyjął stan zatrudnienia (przyjął średnioroczne zatrudnienie) w jej firmie oraz że w Generatorze Wniosku brak jest możliwości wskazania poziomu zatrudnienia na dzień składania wniosku, w którym to dniu liczba pracowników wynosiła już 6 osób (w wyniku realizacji projektu wzrosłaby do 7 osób). Dodała, że podnoszone przez nią w proteście argumenty w tym zakresie zostały całkowicie pominięte przez IZ. Zaznaczyła, że IZ miała możliwość uzupełnienia jej wniosku w trakcie procedury oceny, korzystając z zapisów § 4 pkt 20 Regulaminu KOP. Kontynuowała, że nie ma zamiaru zakupu zbędnych środków transportu ponadto, co jest niezbędne do zachowania ciągłości usług innowacyjnych i braku przestojów firmy, które wpływają na efektywność świadczonych usług. Dodała, że obaj eksperci ocenili poziom innowacyjności - w skali od 0 do 8 - na 7 punktów, co pokazuje niekonsekwencję w ocenach. W opinii spółki, pierwszy oceniający zarzuca, że w przypadku ww. wydatku chodzi o flotę transportu osobowego, co stanowi, że w ogóle nie zapoznał się on z wnioskiem. W żadnym bowiem miejscu wniosku zakup ten nie jest opisany jako wymiana floty transportu osobowego gdyż jednym ze szczegółowych celów projektu jest zakup dwóch pojazdów specjalistycznych typu VAN. Spółka podała, że we wniosku nie odnosiła się do własnej floty transportu osobowego gdyż nie miało to znaczenia z punktu widzenia realizacji projektu. Spółka wskazała, że między poszczególnymi kryteriami oceny wniosku istnieją istotne powiązania. Wywiodła, że - oceniając kryterium nr 8 - ten sam ekspert stwierdził "(...) zależność między zadaniami, produktami i rezultatami jest spójna i logiczna", czyli że zadanie polegające na zakupie dwóch samochodów pomiarowych jest zbieżne i spójne z rezultatami projektu. Natomiast, w uzasadnieniu do kryterium nr 6 ekspert ten podaje, że rezultaty można osiągnąć bez realizacji wszystkich zadań. Podobnie, przy kryterium nr 14, ów ekspert uzasadnia, że wnioskodawca przedstawił wystarczające zaplecze organizacyjno-techniczne, podczas kiedy w uzasadnieniu do kryterium nr 6 twierdzi, że jest ono niewystarczające w stosunku do realizowanych zadań. Ocena jest zatem niespójna. Według spółki, drugi oceniający - kwestionując te same wydatki - w przypadku samochodu specjalistycznego typu VAN argumentuje, że brak jest uzasadnienia we wniosku dla zakupu dwóch samochodów. W jej opinii, wypowiedź ta jest niezgodna z prawdą i przedstawioną dokumentacją aplikacyjną oraz sugeruje, że drugi oceniający również nie zapoznał się z wnioskiem. Zdaniem spółki, także ocena tego eksperta jest niespójna w kryteriach ze sobą powiązanych (np. przy kryterium nr 8 pisze on, że: "działania zaplanowane przez wnioskodawcę są logicznie powiązane zarówno z problemem, jak i celem projektu". Spółka zauważyła, że IZ zgodziła się po części z jej argumentacją przedstawioną w proteście i uznała zasadność niektórych wydatków zakwestionowanych przez KOP (dot. to m.in. mierników uniwersalnych do wykonywania pomiarów). Wyłożyła, że fakt ten potwierdza, że oceniający eksperci nie posiadają elementarnej wiedzy do oceny tego typu projektów bez wsparcia ze strony chociażby niezależnej jednostki naukowej. Skarżąca wnioskowała o pozytywną ocenę adekwatności i zasadności wydatku na zakup samochodu typu VAN, tj. wydatku w ramach kryterium merytorycznego nr 6. Stawiając zarzut o charakterze proceduralnym, skarżąca zarzuciła popełnienie przez KOP błędów w zakresie przeprowadzonej oceny, które miały istotny wpływ na ocenę merytoryczną. Stwierdziła, że - dokonując oceny - eksperci nie zachowali właściwej procedury oceny, nie zapoznali się z pełną dokumentacją projektową, nie zwrócili się - mimo wątpliwości - o wyjaśnienia do wnioskodawcy lub podmiotu zewnętrznego, co stanowi o naruszeniu regulaminu pracy KOP (§ 8 pkt 20). Wskazała, że eksperci bezsprzecznie konsultowali ze sobą szczegóły oceny kryterium nr 6, kwestionując - jako niezasadne - dokładnie te same cztery wydatki, co bez owych konsultacji jest mało prawdopodobnym (niemożliwym). Uznała, że powyższe stanowi ważne uchybienie proceduralne, stając w sprzeczności z regulaminem pracy KOP i metodyką oceny, której podstawą jest zasada oceny dwóch niezależnych par oczu. Konkludując, strona skarżąca uznała, że jej skarga jest zasadna. Wniosła o: 1) uwzględnienie skargi, 2) pozytywną ocenę kwestionowanej wysokości wydatku kwalifikowanego, tj. zakupu samochodu trzyosobowego - pojazdu nr 1, 3) uznanie zasadności adekwatności tego wydatku w stosunku do celów projektu, czyli spełnienia przez projekt kryterium merytorycznego nr 6; 4) w efekcie powyższego, przyznanie dofinansowania, zgodnie z wysoką oceną pozostałych punktowanych kryteriów merytorycznych projektu. W odpowiedzi na skargę, IZ wniosła o jej oddalenie w całości. Podniosła, że wszelkie informacje wnioskodawca winien podać najpóźniej na etapie korekty wniosku o dofinansowanie i że na etapie wniesienia protestu brak jest możliwości skutecznego uzupełnienia (skorygowania) wniosku a co czyni skarżąca odnośnie np. stanu zatrudnienia. Zauważyła, że wnioskodawca - w treści wniosku o dofinansowanie lub w piśmie przewodnim - mógł zawrzeć informacje dotyczące stanu zatrudnienia na dzień składania wniosku. Stwierdziła, że treść oceny ekspertów potwierdza, że eksperci odwoływali się do zapisów wniosku, co stanowi o niezasadności zarzutu, że oceniający w ogóle nie zapoznali się z wnioskiem. Podała, że każde kryterium oceniane jest osobno w ramach jego warunków zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPO WD. Odnośnie zarzutów proceduralnych w zakresie przeprowadzonej oceny, IZ zaznaczyła, że w proteście wnioskodawca nie podniósł zarzutów o charakterze proceduralnym. Uznała, że w sprawie nie wystąpiła potrzeba ("brak wątpliwości") skorzystania z możliwości przewidzianej w § 8 pkt 21 regulaminu pracy KOP. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W niniejszej sprawie kognicja Sądu wynika wprost z art. 61 ust. 1 u.z.r.p. w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.). W przepisach u.z.r.p. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd załatwiając skargę (art. 61 ust. 8 u.z.r.p.). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w u.z.r.p., w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy u.p.p.s.a. (określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 u.p.p.s.a. (art. 64 u.z.r.p.). Przywołane postanowienia godzi się uzupełnić przypomnieniem, że - w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Do kryterium legalności nawiązał zresztą ustawodawca również w art. 61 ust. 8 pkt 1 u.z.r.p., skoro w przepisie tym nakazał sądom uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub pośredniczącą). A contrario, jeśli ocenę przeprowadzono zgodnie z prawem, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że ocena wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą przeprowadzona została w sposób nienaruszający prawa, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Istotę sporu stanowi, czy złożony przez spółkę wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]" został prawidłowo oceniony przez KOP w ramach oceny merytorycznej, w zakresie spełnienia obligatoryjnego kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków". Powołane kryterium dotyczy tego, czy wszystkie planowane wydatki, kwalifikowane w ramach projektu, są konieczne do osiągnięcia jego celów oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia zaplanowanych działań. W przypadku zasadności wydatków należy sprawdzić, czy charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu, czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne w projekcie, w szczególności przeanalizować, czy poniesienie wydatków jest optymalne pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym oraz w bezpośrednim stopniu dąży do realizacji podstawowych celów projektu, znajdując jednocześnie adekwatne odzwierciedlenie we wskaźnikach produktu i/lub rezultatu. Co do adekwatności wydatków, to trzeba ocenić, czy wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana, tj. czy wydatki nie zostały zawyżone. Adekwatność wydatków oznacza, że wysokość zaproponowanej ceny ma odzwierciedlenie w efektach, jakie przyniesie projekt, a cel, który ma być osiągnięty za pomocą danego wydatku, jest optymalnie - pod względem kosztowym - zaplanowany. Analiza adekwatności wydatków odpowiadać ma na takie zagadnienia, jak to, czy cel jest racjonalnie zaplanowany, tj. czy nakłady nie są wyższe od potencjalnych efektów oraz czy cel może być osiągnięty z nakładów o niższej wysokości bądź węższym zakresie rzeczowym. Zgodnie z zapisami zawartymi w Sekcji E. - krótki opis projektu "przedmiotem projektu jest wprowadzenie dwóch innowacyjnych usług serwisowych urządzeń z branży przemysłowej, wojskowej i medycznej: 1) serwisu mobilnego - wykonywanego przy użyciu specjalistycznych pojazdów serwisowych; 2) serwisu stacjonarnego - wykonywanego w obiekcie (kontenerze) pełniącym funkcję hamowni z pomieszczeniem do prześwietleń rentgenowskich, (...) przystosowanym do serwisu i testowania maszyn, urządzeń i ich podzespołów, a w szczególności falowników oraz aparatów RTG każdego typu, mocy i producentów (...). Diagnostyka opierać się będzie o rentgenografię, termowizję i pomiary elektryczne, zaś naprawa obejmować będzie procesy wylutowania i lutowania elementów do montażu THT(...) bezpośrednio u klienta (...), a nawet w plenerze np. jak ma to miejsce w przypadku diagnostyki i naprawy nowoczesnych maszyn rolniczych (...), a w przypadku serwisu stacjonarnego na stanowiskach w obiekcie hamowni". Na podstawie zapisów w pkt 12 i 13 w Sekcji P.l Środki trwałe - uzasadnienie potrzeb inwestycyjnych stwierdzono, że zarówno samochód trzyosobowy - pojazd nr 1, jak i samochód pięcioosobowy - pojazd nr 2, spełniają takie same funkcje, tj. "środek transportu będzie służył jako mobilne centrum serwisowe z możliwością przewozu i użytkowania specjalistycznych urządzeń (oscyloskopów, mierników, lutownic kolbowych, na gorące powietrze Hot Jet, programatorów, inspekcji endoskopowej, rentgenowskiej i termowizji). Pojazd będzie w pełni mobilnym centrum diagnostyczno-serwisowym, który umożliwi szybki dojazd do klienta wraz z całym zapleczem serwisowym, co poprawi jakość usług, a w szczególności przyspieszy czas reakcji na zlecenie". Zgodnie z zapisami zawartymi we wniosku o dofinansowanie, średnia wielkość zatrudnienia wyrażona za dwanaście ostatnich miesięcy wynosi 3 osoby, natomiast planowana wielkość zatrudnienia na dzień zakończenia realizacji projektu (z uwzględnieniem miejsca pracy planowanego do utworzenia w wyniku realizacji projektu) wyniesie 4 osoby. Słusznie przyjmuje IZ, że - w świetle powyższego - dokonując weryfikacji dokumentacji aplikacyjnej, przedłożonej w ramach ogłoszonego naboru wniosków przez DIP, oceniający mieli jednoznaczną informację o stanie zatrudnienia spółki na poziomie 3 osób + 1 osoba planowana do zatrudnienia w efekcie realizacji projektu. Podkreślić w tym miejscu należy, że to na wnioskodawcy - ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu - spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Wnioskodawca - przystępując do konkursu -winien znać także jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc, musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji czy jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie. W opinii Sądu, w sprawie prawidłowo oceniono, że z punktu widzenia osiągnięcia - podanego wyżej - zdefiniowanego celu spornego projektu (serwis mobilny, wykonywany przy użyciu specjalistycznych pojazdów serwisowych) zakup dwóch - spełniających identyczne funkcje - samochodów specjalistycznych nie jest niezbędny. Wbrew temu, co zarzuca spółka, treść wniosku nie potwierdza owej niezbędności. Co więcej, także załączona do wniosku "opinia o innowacyjności" nie przesądza, że dla osiągnięcia przywołanego celu nieodzowne jest posiadanie przez spółkę dwóch samochodów specjalistycznych (tożsamych pod względem funkcji). Treść wniosku (załączniki) informują, że ww. usługi będą świadczone z wykorzystaniem dwóch samochodów specjalistycznych - nie zawierają natomiast informacji, że dla ich realizacji niezbędne jest posiadania dwóch takich samochodów. Ocena w powyższym zakresie jest zasadna, gdy weźmie się pod uwagę - wykazany we wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (nie zmodyfikowany przez wnioskodawcę do momentu oceny wniosku) - stan zatrudnienia (średnia wielkość zatrudnienia za dwanaście ostatnich miesięcy) w firmie strony wynoszący 3 osoby (w wyniku realizacji projektu wyniesie 4 osoby) i fakt braku uzasadnienia dla przyjęcia, że przy tym stanie zatrudnienia niezbędne jest posiadanie dwóch - spełniających identyczne funkcje - samochodów specjalistycznych, jednego pięcioosobowego (koszt jego zakupu uznano za kwalifikowalny) a drugiego trzyosobowego (koszt jego zakupu uznano za niekwalifikowalny). Słusznie dowodzi IZ, że wszelkie informacje, oświadczenia i dokumenty wnioskodawca winien złożyć na etapie składania dokumentacji aplikacyjnej oraz że spóźnione jest ich składanie na etapie protestu. Zaakcentować trzeba, że - we wniosku - spółka jednoznacznie podała stan średniorocznego dotychczasowego zatrudnienia, jak i zatrudnienia planowanego. Nie było zatem konieczności (braku wątpliwości) skorzystania z możliwości przewidzianej w § 8 pkt 21 regulaminu pracy KOP DIP. Tym samym, zarzut proceduralny skargi w tym przedmiocie jest chybiony. Zauważenia wymaga, że na etapie przedkładania skorygowanego wniosku o dofinansowanie projektu, np. w treści wniosku o dofinansowanie lub w piśmie przewodnim, nie mogąc tego uczynić w Generatorze Wniosku, wnioskodawca mógł zawrzeć informacje dotyczące stanu zatrudnienia na dzień składania wniosku o dofinansowanie, czego w sprawie nie uczyniono. W związku z powyższym Sąd uznał, że słuszne jest stanowisko IZ, iż oceniający przedstawili prawidłowe uzasadnienie oceny planowanego przez wnioskodawcę zakupu dwóch samochodów (tożsamo opisanych, spełniających te same funkcje), przy uwzględnieniu stanu zatrudnienia 3-4 osób, uznając zakup samochodu trzyosobowego (tańszego) o wartości 95.000 zł jako wydatek niekwalifikowalny (niezasadny). Dodać trzeba, że - wbrew zarzutom skargi - przy ocenie tej, oceniający bazowali na treści wniosku aplikacyjnego spółki, odwołując się wprost do jego treści. Trafnie zakwestionowano również zasadność (kwalifikowalność) poniesienia kosztów doradztwa technicznego w wysokości 30.000 zł. Słusznie przyjmuje IZ, że uzasadnienie zasadności tego wydatku jest zbyt ogólnikowe i nie odnosi się do konkretnych urządzeń, w związku z czym trudno jest uznać zasadność ww. usługi doradztwa technicznego w odniesieniu do większości wydatków, jak np. zakupu endoskopu, aparatu rentgenowskiego, oscyloskopu, kamer, mikroskopów itd. Celnie zauważa IZ, że w uzasadnieniu potrzeb inwestycyjnych, dotyczącym doradztwa technicznego w zakresie uruchomienia, obsługi i konserwacji urządzeń, zawartym we wniosku o dofinansowanie w Sekcji P.8 - usługi doradcze, wnioskodawca zawarł ogólny zapis, że "W ramach projektu wnioskodawca planuje zakupić 26 szt. wysokospecjalistycznej aparatury diagnostycznej i naprawczej o łącznej 417.825 zł. Wszystkie urządzenia wykonane są o oparciu o najnowsze technologie. Ich uruchomienie, obsługa i konserwacja są trudne i wymagające fachowej wiedzy, niezbędnej do tego aby z jednej strony nie uszkodzić ich na skutek niewłaściwego uruchomienia lub obsługi, z drugiej zaś strony, aby zapewnić ich jak najdłuższą żywotność i bezawaryjne użytkowanie. Temu ma służyć doradztwo w zakresie metod i sposobów konserwacji". Z powyższego zapisu wynika, że wnioskodawca nie sprecyzował zakresu doradztwa w odniesieniu do konkretnych wydatków w projekcie, przez co brak jest podstaw do stwierdzenia zasadności zakupu tego typu usługi. Co się zaś tyczy zakupu 3 szt. stacji lutowniczych, to zgodzić trzeba się z IZ, że zawarta w proteście argumentacja (potrzeba korzystania z dwóch lub więcej urządzeń w jednym czasie...) pozwalała uznać zasadność zakupu dwóch z trzech stacji lutowniczych, tj. jednej do hamowni i drugiej do jednego z pojazdów. W konsekwencji zakwestionowania zakupu jednego z pojazdów, brak było podstaw do uznania zakupu trzeciej stacji. Powyższe nakazuje przyjąć, że w sprawie brak jest podstaw pozwalających na zakwestionowanie oceny kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków", w odniesieniu do zasadności zakupu jednego z aut serwisowych, usługi doradczej oraz jednej stacji lutowniczej. Zatem, pomimo uznania przez IZ zasadności części zakupów, wysokość zakwestionowanych kosztów kwalifikowalnych przekracza dopuszczalny pułap 10% wartości ogólnych kosztów kwalifikowalnych. W konsekwencji, spółka nie spełniła obligatoryjnego kryterium merytorycznego, co rzutowało na negatywną ocenę zgłodzonego przez nią do finansowania wniosku. Dalej Sąd zauważa, że wnioskodawca nie podniósł w proteście aspektu proceduralnego, dotyczącego zgodności oceny merytorycznej projektu z obowiązującą procedurą, dlatego też aspekt proceduralny negatywnej oceny merytorycznej projektu nie był przez IZ weryfikowany. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, brak jest podstaw dla przyjęcia, co zarzuca strona skarżąca, że oceniający sporny projekt eksperci naruszyli procedurę oceny (regulamin KOP), nie uzasadnili swojego stanowiska, czy też że nie zapoznali się z pełną dokumentacją, o czym była mowa wyżej. Sąd stwierdza, że zbieżność oceny obu oceniających (ekspertów) nie jest niczym szczególnym oraz że brak jest podstaw dla przyjęcia, że dokonujący w sprawie oceny eksperci działali w porozumieniu, co sugeruje strona. Nie dopatrzył się Sąd także sprzeczności w ocenach ekspertów. Wysoka - ogólna - ocena wniosku strony oraz generalne twierdzenia o zasadności (celowości) planowanych wydatków nie stoją w sprzeczności z zakwestionowaniem, jako zasadnych, części wydatków w wysokości przekraczającej dopuszczalny pułap 10% wartości ogólnych kosztów kwalifikowalnych. Co się zaś tyczy odmienności w ocenach poszczególnych kryteriów, to słusznie zauważa IZ w odpowiedzi na skargę, że każde kryterium oceniane jest w ramach jego warunków zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPO WD. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p., orzeczono jak w sentencji wyroku.