III SA/Wr 122/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki T. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wałbrzychu z dnia 29 stycznia 2025 r. nr SKO 4123/42/2024 w przedmiocie ustalenia kwoty niewykorzystanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, zobowiązania do zwrotu niewykorzystanych świadczeń wraz z odsetkami postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 21 lutego 2025 r. spółka T. sp. z o.o. we W. (dalej: strona skarżąca, skarżąca spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 29 stycznia 2025 r. nr SKO 4123/42/2024 utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z 25 września 2024 r. nr 130/CV-19/24 w przedmiocie ustalenia kwoty niewykorzystanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, zobowiązania do zwrotu niewykorzystanych świadczeń wraz z odsetkami. Na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z dnia 5 sierpnia 2025 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 387 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 25 sierpnia 2025 r. strona skarżąca wniosła zażalenie od powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2025 r. (sygn. akt I GZ 458/25) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. W związku z powyższym – na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z dnia 2 marca 2026 r. – wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, bowiem zarządzenie z dnia 5 sierpnia 2025 r. stało się prawomocne. Przesyłkę zawierającą wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 20 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. Wezwanie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 2 marca 2026 r. wysłano do strony w dniu 3 marca 2026 r. pod wskazany w treści skargi adres. Strona skarżąca nie podjęła przesyłki zawierającej wezwanie w wyznaczonym przepisami terminie – w ciągu 14 dni od dnia 6 marca 2026 r. czyli od dnia złożenia przesyłki w placówce pocztowej. Na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. Sąd uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 20 marca 2026 r. Wobec powyższego, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku fiskalnego skargi upłynął wraz z dniem 27 marca 2026 r. W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.