III SA/Wr 1225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi W.R. i A.R. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione, postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień [...] r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na postanowienie opisane w sentencji niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. Sąd, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega zakresowi jego kontroli. W tym zakresie mieszczą się kategorie aktów lub czynności organów administracji publicznej wyraźnie wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na – między innymi: ... "3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (celowe podkreślenia Sądu). W rozpoznawanym przypadku decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] r., Nr [...], adresowaną do skarżącego – A. R., ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zobowiązywała ona skarżącego do zwrotu nienależnie pobranych płatności na rachunek bankowy ARiMR. W związku z tym należało uznać, że w powstałym w ten sposób stosunku administracyjnoprawnym ARiMR jest wierzycielem, zaś skarżący – A. R. – zobowiązanym. Potwierdza to tytuł wykonawczy z dnia [...] r., Nr [...] wskazujący jako podstawę prawną obowiązku decyzję, o której mowa. W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionują postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, które utrzymuje w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia [...] r., Nr [...] wydane w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione. Postanowieniem tym wierzyciel (ARiMR) wyraża swoje stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego co do prowadzenia egzekucji administracyjnej (zarzuty wniesione pismem z dnia [...] r.). Postanowienie utrzymujące w mocy stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, należy traktować jako jedno z "(...) postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu". W niniejszej sprawie wyczerpana została więc przesłanka z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłączająca tego rodzaju postanowienia spod właściwości sądów administracyjnych. Mając na uwadze dotychczasowe wywody, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.