III SA/Wr 123/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następujący Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody D. 4 lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: Skarżący R. W. pismem z dnia 21 lutego 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego dnia 4 lutego 2006 r. Nr [...]. Pismem z dnia 22 marca 2006 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków skargi - w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - przez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100,00 zł. Odpis powyższego wezwania, wysłany na podany w skardze adres do korespondencji - zgodnie z informacją umieszczoną na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru- został doręczony skutecznie stronie skarżącej w dniu 30 marca 2006 r. (karta 10 akt sądowych). W dniu 10 kwietnia 2006 r. skarżący uiścił opłatę sądową natomiast nieprzekraczalny termin do usunięcia braku skargi - zakreślony skutecznie doręczonym pismem - upływał z dniem 6 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji z treścią art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Przepis ten, w razie odrzucenia skargi, stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie brak formalny skargi polegał na nieuiszczeniu wpisu sądowego. Mimo wezwania skarżącego do uzupełnienia tego braku skargi pod rygorem jej odrzucenia, czynność ta nie została dokonana w ustawowym terminie, który upłynął w dniu 6 kwietnia 2006 r. Wykazane uchybienie - wobec kategorycznej dyspozycji art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 1 ustawy procesowej - prowadzić musiało do odrzucenia skargi. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji.