III SA/Wr 1231/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. Z., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi (k. 34). Na niniejsze postanowienie skarżąca wywiodła zażalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] lutego 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków zażalenia poprzez uiszczenie wpisu od zażalenia oraz przedłożenie 1 odpisu zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Z uwagi na okoliczność, że skarżąca wpis uiściła, aczkolwiek nie przesłała odpisu środka zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. odrzucił niniejsze zażalenie (k. 52). Niniejsze postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] kwietnia 2016 r. (k. 58). Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że zobowiązanie zawarte w wezwaniu Sądu z dnia [...] lutego 2016 r. nie było dla niej czytelne (zrozumiałe). Jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu było dla skarżącej "czytelne i klarowane". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminowi, nie wskazują także, iż skarżąca nie mogła dokonać czynności w terminie. Przede wszystkim podnieść należy, że przyczyną niewykonania wezwania Sądu (przedłożenia 1 odpisu zażalenia, celem jego doręczenia stronie przeciwnej) przez skarżącą było niezrozumienie przez nią treści tegoż wezwania.. W ocenie skarżącej wezwanie Sądu sformułowane było bowiem "niezrozumiałym dla niej językiem prawniczym". Niniejsze argumentacja nie zasługuje jednak na aprobatę Sądu. Po pierwsze wskazać należy, że "niezrozumiałe" dla skarżącej wezwanie zawierało szczegółowe, czytelne pouczenie, z treści którego wynika, że zażalenie winno zostać złożone wraz z odpisami dla pozostałych stron i uczestników postępowania (pkt 3), a po wtóre zawierało telefoniczny numer kontaktowy Wydziału Informacji Sądowej tutejszego Sądu, pod który skarżąca - w terminie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia - mogła zadzwonić i uzyskać szczegółowe informacji w sprawie (w tym, w szczególności ustalić w jaki sposób uzupełnić brak zażalenia). Skarżąca jednak nie podjęła żadnych czynności w tym kierunku, czym wykazała jedynie brak należytego zainteresowania sprawą i brak należytej staranności, której winno wymagać się od strony inicjującej postępowanie sądowe. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.