III SA/Wr 1258/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Anna Siedlecka, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] (czterysta [...]) złotych kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej także: "Agencja" lub "ARiMR", organ odwoławczy, organ drugiej instancji), po rozpatrzeniu odwołania Z. A. (dalej strona, skarżący), od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji w W. (dalej też: organ pierwszej instancji) z dnia [...] maja 2015 r. (nr [...]) w sprawie przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich oraz innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2014 r., utrzymał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2014 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności ONW na 2014. W sekcji VII wniosku – "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" strona wskazała 43 działki ewidencyjne. W sekcji VIII wniosku – "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" strona wskazała do płatności 14 działek rolnych o łącznej powierzchni 235,75 ha. W dniu 2 czerwca 2014 r. strona złożyła zmianę do wniosku, w której zmniejszyła powierzchnie działki rolnej N z 1,30 ha do 1,10 ha , oraz dotrzymała dotychczasowa deklarację pozostałych działek. Wezwaniem (nr [...]) z dnia [...].10.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do złożenia wyjaśnień w sprawie wykrytych nieścisłości polegających na tym, że działka rolna AF, D, AD, AH, C i N nie jest położona na graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych. Ponadto powierzchnia działki rolnej AF, D, AC, Al jest większa od powierzchni największego spójnego obszaru, uprawnionego do uzyskania jednolitej płatności obszarowej. W dniu 14.10.2014 roku strona złożyła pismo, w którym w związku z brakiem możliwości złożenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie zwraca się z prośbą o wydłużenie terminu złożenia wyjaśnień do 14 dni. Pismem z dnia 8.12.2014 roku Kierownik Biura Powiatowego wyznaczył stronie na podstawie art. 10 § 1 kpa siedmiodniowy termin celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyznaczył termin do 22.12. 2014 r. W odpowiedzi strona w dniu 17.12.2014 roku złożył formularz wniosku z zaznaczonym celem jego złożenia - wycofanie części wniosku, wskazując w sekcji VII wniosku (Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych) działki ew. nr [...] jako wycofanie z przyznania pomocy finansowej. Do formularza wniosku załączono także pismo, w treści którego strona podniosła, iż od dwóch lat stara się udowodnić, iż powierzchnia gospodarstwa rolnego, zgodnie zaświadczeniem Urzędu Miejskiego w M., wynosi 267,7779 ha gruntów rolnych z czego do dopłat zgodnie z PEG deklarowanych jest 235,55 ha. Strona nie zgadza się z ustaloną przez organ powierzchnią działek rolnych uprawnioną do otrzymania pomocy finansowej i zwraca się z prośbą o wnikliwe rozpatrzenie sprawy i zakończenie sporu. W dniu 17.03.2015 roku strona złożyła korektę wniosku, w której podtrzymała dotychczasową deklarację działek rolnych Ł, AH, N, zwiększył deklarację działki rolnej C z 68,41 ha do 68,82 ha, działki rolnej D z 51,74 ha do 52,63 ha, działki rolnej AA z 18,77 ha do 19,80 ha, działki rolnej AD z 4,02 ha do 4,21 ha, działki rolnej AF z 2,75 ha do 2,91 ha, działki rolnej A z 1,70 do 1,91 ha, zmniejszył powierzchnię działek rolnych M z 14,90 ha do 14,88 ha, AB z 0,57 ha do 0,48 ha, AC z 29,82 ha do 27,07 ha, Al z 1,30 ha do 1,12 ha. Dodatkowo strona zadeklarowała następujące działki rolne: DA (0,44 ha), DB (0,22 ha), ACC (2,39 ha), Ali (0,18 ha), O (5,28 ha), P (1,14 ha). Organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. przyznał stronie płatność na rok 2014 w łącznej wysokości 31.613,30 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 2.153,80 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu podał, iż powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej wyniosła 235,55 ha. Z kolei powierzchnia stwierdzona w trackie kontroli administracyjnej wyniosła 228,27 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Organ I instancji przedstawił poszczególne działki rolne podając powierzchnię deklarowaną we wniosku, jak i powierzchnię stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej. Organ wskazał, iż pomniejszenie powierzchni nastąpiło w przypadku następujących działek rolnych: AC z 27,39 ha do 25,15 ha, AH z 14,55 ha do 13,80 ha, CC z 0,64 ha do 0,52 ha, CCC z 15,55 ha do 15,19 ha, D z 21,07 ha do 20,83 ha, DC z 17,84 ha do 15,37 ha, DH z 6,82 ha do 5,72 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 3,1892%, co zgodnie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 uzasadniało pomniejszenie płatności o wysokość dwukrotnej różnicy. W odwołaniu zarzucono wydanej decyzji naruszenie: - art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, poprzez jego niezastosowanie; - art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez oparcie ustaleń w sprawie na podstawie kontroli administracyjnej bez uwzględnienia, iż powierzchnia wskazana we wniosku jest powierzchnią rzeczywistą uprawniającą do płatności; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, poprzez nieuwzględnienie wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym w szczególności powierzchni działek wskazanych we wniosku, a w konsekwencji nieuwzględnienie, że wniosek o przyznanie płatności zawierał wskazanie powierzchni rzeczywistej uprawniającej do płatności; - art. 11 , art. 107 § 3 kpa, polegające na pominięciu w uzasadnieniu decyzji szczegółowego wyjaśnienia dlaczego organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji posłużył się pierwotną treścią wniosku i nie wziął pod uwagę ostatecznej wersji wniosku o płatność; - art. 7 w zw. z art. 9, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa czego konsekwencją było wadliwe postępowanie przed organem I instancji i pobieżnie przeprowadzone. Wniesiono także o przeprowadzenie kontroli na miejscu. Do odwołania dołączono szereg załączników. W dniu 24.08.2015 r. pełnomocnik strony złożył pismo, w którym podał, iż organ odwoławczy nie przeprowadził w sprawie żadnych czynności, o które wnoszono w odwołaniu. W szczególności nie zostały przeprowadzone żadne czynności zmierzające do skonfrontowania wyników przeprowadzonej w czerwcu 2014 roku kontroli na miejscu z danymi zawartymi w systemach, którymi posługuje się organ I, jak i organ II instancji. Po rozpatrzeniu odwołania organ drugiej instancji utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu, na wstępie powołał przepisy regulujące tryb i warunki przyznawania przedmiotowej płatności. Wskazał, że tryb i warunki przyznawania płatności ONW uregulowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 173), w dalszej części uzasadnienia zwanym "rozporządzeniem". Dyrektor ARiMR przytoczył następnie konkretne przepisy tej ustawy (oraz innych aktów prawnych), które miały zastosowanie w sprawie. Dalej podniósł w uzasadnieniu, że zasadniczy spór sprowadza się do prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2014. Mianowicie zadeklarowana przez stronę we wniosku pomocowym powierzchnia działek rolnych wyniosła 235,55 ha. Z kolei powierzchnia tychże działek stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 228,27 ha. Co związane to było z redukcją powierzchni działek rolnych, które były większe od powierzchni największego spójnego obszaru uprawnionego do uzyskania przedmiotowej płatności rolnej.. Mianowicie, jak wskazał to organ I instancji, na działkach rolnych AF, D, AD, AH, C i N stwierdzono, że ich powierzchnie użytkowane rolniczo są niespójne, gdyż nie są położone na graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych. W wyniku dokonanej kontroli administracyjnej, mając na względzie powierzchnię największego spójnego obszaru, dokonano podziału działki rolnej AC położonej na działce ew. nr [...] o powierzchni 29,82 ha na działkę rolną ACC o powierzchni 2,43 ha oraz działkę rolną AC, której powierzchnia stwierdzona została ustalona na poziomie 25,15 ha wobec powierzchni deklarowanej 27,39 ha. W wyniku uwzględnienia powierzchni największego spójnego obszaru dokonano podziału działki rolnej AH, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...]o powierzchni 18,09 ha na działki rolne AH, AHH i AHHH. W przypadku działki rolnej AH położonej na działce ew. nr [...] powierzchnia stwierdzona PEG wyniosła 13,80 ha wobec powierzchni deklarowanej na tejże działce ewidencyjnej - 14,55 ha. Ustalenie mniejszej powierzchni tejże działki spowodowane było wykluczeniem z płatności terenów (tj. 0,75 ha) niekwalifikujących się do uzyskania pomocy finansowej (zakrzaczenia). Powierzchnia działki rolnej AHH położonej na działce ew. nr [...] została ustalona na poziomie 2,79 ha. Z kolei powierzchnia utworzonej w wyniku powyższego podziału działki rolnej AHHH, położonej na działce ew. nr [...] wyniosła 0,18 ha. W przypadku działki rolnej C położonej na działkach ewidencyjnych [...] o łącznej powierzchni 68,41 ha, w wyniku uwzględnienia powierzchni największego spójnego obszaru, dokonano jej podziału na działki rolne C, CC, CCC, CCCC, CCCCC. W wyniku powyższego podziału ustalono, iż powierzchnia działki rolnej C położonej na działce ew. nr [...] wynosi 23,99 ha, czyli odpowiada powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Dla działki rolnej CC położonej na działce ew. nr 100 stwierdzono areał 0,52 ha, czyli powierzchnię mniejszą od zadeklarowanej we wniosku pomocowym na tejże działce ewidencyjnej o 0,12 ha. Powierzchnia zadeklarowana przez stronę na działce ew. nr 100, na której położona jest działka rolna CC wyniosła 0,64 ha. Z płatności wykluczono bowiem teren zadrzewiony niekwalifikujący się do przyznania pomocy finansowej. Również w przypadku wyodrębnionej działki rolnej CCC, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej, pomniejszono jej areał. Powierzchnia stwierdzona tejże działki rolnej wyniosła 15,19 ha i okazała się mniejsza o 0,36 ha gruntów od powierzchni deklarowanej we wniosku wynoszącej - 15,55 ha. W przypadku pozostałych wyodrębnionych (z uwzględnieniem największego spójnego obszaru) działek rolnych CCCC (działka ew. nr [...]) i CCCCC (działka ew. nr [...]) ustalono powierzchnię odpowiednio: 9,33 ha i 18,90 ha, czyli odpowiadającą wcześniejszej deklaracji strony gruntów na działkach ewidencyjnych, na których położone są wymienione działki rolne. W wyniku uwzględnienia powierzchni największego spójnego obszaru dokonano także podziału działki rolnej D położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] o łącznej powierzchni 51,74 ha. W wyniku podziału wyodrębniono działki rolne D, DA, DB, DC, DD, DE, DF, DD, DG, DH i DI. W przypadku działki rolnej D położonej na działkach ewidencyjnych [...]stwierdzono, iż w przypadku działki ewidencyjnej nr [...] powierzchnia stwierdzona PEG wynosi 2,57 ha wobec powierzchni deklarowanej - 2,59 ha, dla działki ewidencyjnej nr [...]powierzchnia stwierdzona PEG wyniosła 5,99 ha wobec powierzchni deklarowanej 6,21 ha. W przypadku zaś pozostałych działek ewidencyjnych nr [...]powierzchnia stwierdzona odpowiada powierzchni zadeklarowanej we wniosku i wynosi odpowiednio: 6,43 ha i 5,84 ha. W efekcie powyższego łączna stwierdzona powierzchnia działki rolnej D wyniosła 20,83 ha wobec powierzchni deklarowanej we wniosku 21,07 ha. Mniejszy areał ustalono także w przypadku działki rolnej DC położonej na działkach ewidencyjnych [...]. W przypadku działki rolnej DC położonej na działce ew. nr [...]o powierzchni deklarowanej 13,45 ha stwierdzono areał 12,85 ha. Również mniejszy areał ustalono dla działki rolnej DC położonej na działce ewidencyjnej nr [...], gdzie powierzchnia stwierdzona PEG ustalona została na poziomie 2,52 ha wobec deklarowanej - 4,39 ha. Z płatności wykluczono tereny niekwalifikujące się do uzyskania pomocy finansowej (zadrzewienia). W efekcie powyższego łączna stwierdzona powierzchnia działki rolnej DC wyniosła 15,37 ha, wobec powierzchni deklarowanej wynoszącej - 17,84 ha. Pomniejszeniu uległ także areał działki rolnej DH położonej na działkach ewidencyjnych nr [...]. Powierzchnia stwierdzona tejże działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr [...] wyniosła 0,22 ha wobec deklarowanej 0,41 ha. Powierzchnia stwierdzona dla działki ewidencyjnej nr [...] wyniosła 0,82 ha. Z kolei dla działek ewidencyjnych nr [...], deklarowanych odpowiednio: 1,42 ha i 4,10 ha powierzchnia stwierdzona wyniosła odpowiednio: 1,05 ha i 3,63 ha. W efekcie powyższego łączna stwierdzona powierzchnia działki rolnej DH wyniosła 5,72 ha i okazała się mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku o 1,10 ha gruntów. W konsekwencji, w wyniku dokonania pomniejszenia powyższych działek rolnych łączna stwierdzona powierzchnia działek rolnych uprawnionych do uzyskania pomocy finansowej wyniosła 228,27 ha. Wskazano w uzasadnieniu, iż weryfikacja działek rolnych została dokonana w oparciu o ortofotomapy cyfrowe zaimplementowane do posiadanego przez ARiMR systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), co wynika z art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Natomiast ortofotomapa będąca elementem systemu LPIS i stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej (przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności w skali 1:10000). Powyższe oznacza, ze pomiary odległości, jak i powierzchni można wykonywać tak ja na mapie, a ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni. W następnej części uzasadnienie odniesiono się do zarzutów odwołania. Odnośnie zarzutu - dokonania błędnej oceny materiału dowodowego, poprzez przeprowadzenie kontroli administracyjnej na podstawie danych niewyjaśnionego pochodzenia - wskazano, że kontrola administracyjna została przeprowadzenia na podstawie aktualnych danych zawartych w systemie ZSZIK. Mianowicie data wykonania zdjęcia ortofotomapy zawarta w systemie ZSIK została określona na dzień 24.07.2013 roku. Jednakże dane zawarte w tym systemie zostały uzupełnione o dane uzyskane podczas przeprowadzonej w dniach [...].05.2014-[...].06.2014 roku kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym strony. Tak więc kontrola administracyjna w trakcie której ustalono powierzchnie PEG poszczególnych działek rolnych wykazanych we wniosku pomocowym została przeprowadzona w oparciu o zaktualizowane dane uzyskane podczas przeprowadzenia kontroli na miejscu w tym samym roku kalendarzowym. Podniesiono w tym miejscu, że strona powiadomiona o stwierdzonych nieprawidłowościach w zakresie powierzchni dotyczącej działek rolnych AF, D, AC, Al nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających prawidłową wielkość powierzchni poszczególnych działek rolnych zadeklarowanych we wniosku pomocowym. Strona po otrzymaniu wezwania wycofała z przyznania płatności część działek ewidencyjnych oraz złożyła korektę wniosku, dokonując jego dalszej modyfikacji. W tej sytuacji nie sposób uznać naruszenie art. 77 § 1 kpa, art. 9 kpa i art. 80 kpa. Bowiem, stosownie do postanowień art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, postępowanie wyjaśniające w sprawach o przyznanie płatności jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. W zakresie zarzutu dotyczące błędnego przeprowadzenia kontroli administracyjnej w oparciu o błędne dane zawarte w bazie danych Agencji, (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Organ odwoławczy podniósł, że powierzchnia poszczególnych działek ewidencyjnych została wyznaczona w sposób prawidłowy, w oparciu o najbardziej aktualne dane posiadane przez organa Agencji w systemie ZSZiK. Potwierdzeniem tego jest fakt, iż powierzchnie poszczególnych działek ewidencyjnych, ustalonych przez organ I instancji, dotyczących płatności na rok 2014 są takie same, jak w wydanej uprzednio przez organ I instancji decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich dla strony na rok 2013, gdzie podstawą ustaleń faktycznych był raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach od [...].05.2014 roku do dnia [...].06.2014 roku. Ustalenie wielkości powierzchni działek ewidencyjnych w 2014 roku na takim samym poziomie, jak w 2013 roku spowodowane są tym, iż w trakcie kontroli administracyjnej przeprowadzonej w ramach kampanii na 2014 roku organ I instancji uwzględnił (zaktualizował) dane pozyskane ze wspomnianej kontroli na miejscu. Powyższe dowodzi, iż prawidłowo ustalono powierzchnię poszczególnych działek ewidencyjnych. Nie uzasadniony jest więc zarzut, jakoby złożony wniosek był zgodny ze stanem rzeczywistym, a ewentualne nieprawidłowości nie wynikały z winy strony. Odnosząc się do dowodów w postaci nie uwzględnienia wypisów z rejestru gruntów, stwierdzono w uzasadnieniu, iż takie dokumenty nie mogą stanowić podstawy ustalania rzeczywistej powierzchni gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku pomocowym. W trakcie kontroli administracyjnej powierzchnie danych działek rolnych nie weryfikuje się w oparciu o dane zawarte w EGiB, lecz o stan faktyczny na podstawie pomiarów na ortofotomapie. Ponadto wyniki kontroli administracyjnej w żaden sposób nie dezawuują danych ujawnionych w EGiB, a tym samym rozbieżność miedzy stanem faktycznym, a prawnym nie obliguje Agencji do przeprowadzenia kolejnej kontroli na miejscu. W związku z powyższym brak jest podstaw do przeprowadzenia kolejnej kontroli na miejscu, czy też powtórne dokonanie pomiarów. Wskazano w tym zakresie, że z § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina., Dlatego podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności - powierzchni gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został złożony poprawnie, a zawarte w nim dane są zgodne z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych. Wypis z rejestru gruntów, jak też wyrys z mapy ewidencyjnej nie stanowią dowodu potwierdzającego powierzchnię działek rolnych, gdyż nie obrazują powierzchni faktycznie użytkowanej w danym roku przez rolnika, a jedynie pokazują powierzchnie, na których mogą ale nie muszą znajdować się działki rolne. Podniesiono w uzasadnieniu, że odwołujący ubiegając się o płatności na rok 2014 podpisał się pod oświadczeniem na wniosku, że znane mu są zasady przyznawania płatności. Dlatego skutki działań i zaniedbań - tak pozytywne jak i negatywne obciążają odwołującego. Tym samym w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których stanowi przepis art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym obniżek i wyłączeń nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, ze nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Producent rolny nie wykazał skutecznie, że wniosek jest poprawny pod względem faktycznym lub, że jest niepoprawny, lecz nie ponosi winy za te nieprawidłowości. Podniesiono dalej, iż brak jest podstaw do przeprowadzenia kolejnej kontroli na miejscu w sytuacji, gdy obecne wartości powierzchni poszczególnych działek rolnych wynikają z danych ZSZiK uzyskanych podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od [...].05.2014 roku do dnia [...].06.2014 roku, których prawidłowości strona nie podważyła. Wskazano, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 15 kpa. Dyrektor OR ARiMR we Wrocławiu dokonując analizy przedmiotowej sprawy uznał, iż kontrola administracyjna kwestionowanych działek rolnych została przeprowadzona prawidłowo. Potwierdzeniem powyższego jest zgromadzona w sprawie dokumentacja przedstawiająca położenie poszczególnych działek rolnych z wyszczególnieniem powierzchni gruntów wykluczonych z płatności. W zakończeniu uzasadnienia przedstawiono sposób wyliczenia przyznanej w sprawie płatności rolnej. Wskazano, iż w myśl art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw. W konsekwencji powyższego wyliczenie płatności przedstawia się następująco: powierzchnia deklarowana = 235,55 ha; powierzchnia stwierdzona podczas kontroli administracyjnej = 228,27 ha; zawyżenie powierzchni deklarowanej = 7,28 ha; procentowe zawyżenie powierzchni = 3,1892% (z wyliczenia 7,28 ha/228,27 ha*100%); powierzchnia, dla której przyznano płatność z uwzględnieniem pomniejszenia: 228,27 ha - 2 * 7,28 ha = 213,71 ha; średnia stawka płatności: 147,96363840 zł; płatność wyliczona w wyniku zastosowania sankcji: 213,71 ha * 147,92613120 zł = 31.613,30 zł. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów, strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009, w.z. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiającego szczególne zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 roli w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, przez jego niezastosowanie, tj. zastosowanie zmniejszeń i wyłączeń przewidzianych w art. 16 ust.1 tiret 1 rozporządzenia Komisji (UE0 nr 65/2011, mimo, że skarżący złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym, w oparciu o mapy i dokumenty otrzymane od ARiMR, a ewentualne nieprawidłowości nie wynikają z jego winy; 2) art. 6 ust. 1 tiret 3 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009, przez brak precyzyjnego określenia dokumentów umożliwiających lokalizację oraz pomiar działek tych, które to dokumenty powinien skarżący załączyć do wniosku o przyznanie płatności; 3) art. 28 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 w zw. z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, przez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie kontroli miejscu, mimo, iż w okolicznościach niniejszej sprawy jej przeprowadzenie byłoby zasadne prawnie oraz celowe z uwagi na charakter zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego, a także z uwagi na analogiczne postępowania dotyczące dopłat za lata poprzednie, w których kontrole administracyjne wykazywały znacznie mniejszy areał użytkowany przez skarżącego, co następnie zostało podważone wynikami kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie maj-czerwiec 2014 r.; 4) art. 7, 9, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i błędną ocenę sprawie, w tym w szczególności oparcie ustaleń w sprawie na ustaleniach kontroli administracyjnej, bez uwzględnienia, że z dokumentów uzyskanych przez skarżącego - powierzchni ewidencyjnej działek, oraz z kontroli na miejscu, przeprowadzonej w okresie [...] maja - [...] czerwca 2014 roku wynika, że powierzchnia działek uprawnionych do płatności jest zgodna z powierzchnią wskazaną we wniosku, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że płatności winny ulec pomniejszeniu; 5) art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności oparcie się na zawierającej błędy i nieprawidłowości kontroli administracyjnej oraz nie uwzględnieniu sporządzonego i przekazanego przez ARiMR skarżącemu, przed złożeniem wniosku o płatność, dokumentu dotyczącego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działki ewidencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że płatności winny ulec pomniejszeniu; 6) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., polegającym na pominięciu w uzasadnieniu skarżonej decyzji szczegółowego wyjaśnienia dlaczego nie uwzględniono zastrzeżeń strony co do sposobu obliczenia powierzchni działek i nie wzięcia pod uwagę ostatniej wersji wniosku o płatności; 7) art. 7 w zw. z art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez wadliwe i pobieżne przeprowadzenie postępowania - co doprowadziło do brak ustaleń prawidłowego stanu faktycznego, nie wyjaśnienia istoty sprawy oraz dokonania, dowolnej oceny zebranych dowodów, co skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków, zastosowaniem niewłaściwych podstaw prawnych, wydaniem merytorycznie błędnych decyzji, a także wadliwością uzasadnień, które nie zawierały wyczerpującego wyjaśnienia w zakresie podstaw faktycznych i prawnych; 8) naruszenie art. 15 kpa - zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 9) niezastosowanie art. 8 k.p.a, a mianowicie prowadzenie postępowania w sposób nieuwzględniający faktu, że strona działała w zaufaniu do sporządzonego i przekazanego przez ARiMR dokumentu dotyczącego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działki ewidencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych; 10) naruszenie art. 78 § 1k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie kontroli na miejscu; 11) art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach sytemu wsparcia bezpośredniego, poprzez brak realizacji procesowej gwarancji zapewnienia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez nie uwzględnienie wniosków dowodowych. W obszernym uzasadnieniu rozwinięto powyższe naruszenia. Wskazano w szczególności na nieprawidłowości przy ustalaniu powierzchni działek uprawniających do płatności. Sposób prowadzenia postępowania, w którym udziela się stronie informacji o niewiążącym charakterze danych zawartych w dokumentach PEG, następnie zaś dane zawarte w PEG są podstawą do weryfikacji złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności i wydanie wobec niego niekorzystnej, nie wypełnia dyspozycji art. 8 kpa. Natomiast organ II instancji nie dokonał żadnych własnych ustaleń, aprobując w całości ustalenia organu I instancji w tym zakresie. Podniesiono, że na przestrzeni ostatnich lat PEG zmieniał się znacznie, tj. w 2012 roku wynosił - 246,59 ha, w 2013 roku - 247,49 ha, w 2014 roku - 221,5867 ha, w 2015 r. - 233,84 ha mimo, iż hektary fizyczne są takie same, użytkowane jako trwałe użytki zielone. Wskazano, że w analogicznej sprawie - bo dotyczącej należnych skarżącemu dopłat za poprzednie okresy, Wojewódzki Sąd Administracyjny polecił w wyroku z dnia 25.09.2014 roku (sygn. III SA/Wr 219/15), by organy ponownie rozpoznające sprawę odniosły się do pomiarów wykonanych w ramach rekontroli na miejscu prowadzonej w okresie maj-czerwiec 2014 roku w gospodarstwie skarżącego (które do tej pory są w zasadzie jedynymi niespornymi pomiędzy stroną o organem danymi), jak również do danych zawartych w piśmie Ministerstwa Rolnictwa z dnia 29.04.2014 roku. Organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę tego stanowiska wyrażonego przez Sąd, w przedmiotowej sprawie. Podniesiono, że skarżący wskazał rzeczywistą powierzchnię użytkowanych przez niego gruntów, które uprawnione są do płatności, możliwych do określania na podstawie miarodajnych danych, którymi dysponował. Dołożył więc należytej staranności w zbieraniu tych danych a ewentualne inne ustalenia organów prowadzących postępowania co do danych powierzchni deklarowanych nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zawinienia ze strony. Tym samym nie może być stosowana sankcja w postaci pomniejszenia należnych dopłat o 2-krotność stwierdzonej różnicy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko wraz z jego argumentacją. Dodatkowo podniesiono, że za nieprawidłowe uznać należy stanowisko skarżącego jakoby organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie zobligowany był do przeprowadzenia kontroli na miejscu. Stosownie do art. 28 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, obowiązek przeprowadzenia takiej kontroli znajduje zastosowanie jedynie w przypadku wykazania nieprawidłowości w trakcie kontroli krzyżowych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie takowa sytuacja nie zachodzi. Błędne są twierdzenia skarżącego, jakoby organ nie wziął pod uwagę ostatecznej wersji wniosku o płatność, gdzie skarżący zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 245,17 ha, a nie jak ustalił organ areał 235,55 ha. Złożenie dnia 17.03.2015 roku korekty wniosku pomocowego nie skutkuje tym, iż łączna zadeklarowana we wniosku pomocowym powierzchnia działek rolnych wynosi 245,17 ha. Spowodowane to jest tym, iż korekta wniosku z dnia 17.03.2014 roku została złożona po ostatecznym terminie na dokonywanie jakichkolwiek zmian we wniosku pomocowym. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, rolnik może zgłaszać poprawki na dokonanie zmiany w uprzednio zgłoszonym wniosku po terminie 31 maja, ale przed ostatecznym terminem na złożenie wniosku (w 2014 roku 15 maja + 25 dni), przy czym dla działek zgłoszonych do płatności w tym terminie stosuje się zmniejszenia o 1 % na każdy dzień roboczy kwoty płatności przypadającej na faktyczną powierzchnię tych działek. Jeśli opóźnienie będzie wynosiło ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek nie zostanie przyjęty. Z tychże przyczyn korekta wniosku złożona dnia 17.03.2015 roku w wyniku której strona zadeklarowała dodatkowe 9,65 ha nie mogła zostać przyjęta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym Materialnoprawną podstawę rozpoznawanej sprawy stanowią przepisy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 173), w dalszej części uzasadnienia zwanym "rozporządzeniem". Na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Zasadniczą kwestią podniesioną w skardze, wokół której sformułowane zostały przez skarżącego liczne zarzuty, jest rozbieżność pomiędzy wielkością powierzchni wskazana we wniosku o przyznanie płatności, a wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o ortofotomapy i przy zastosowaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych LPIS. Skarżący akcentuje również, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia tego, że we wniosku o przyznanie płatności strona zadeklarowała powierzchnię na podstawie map i dokumentów otrzymanych z ARiMR przed złożeniem wniosku. Powyższe, jego zdaniem, przyczyniło się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organy i błędnej jego oceny. W tym kontekście w skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postepowania, w szczególności art. 7, art. 77, art. 9 i art. 80 K.p.a. Zważywszy, że podstawowym warunkiem prawidłowego zastosowania normy materialnoprawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocena, a te podlegają kontroli Sądu poprzez odniesienie działań organu administracji do norm postępowania, regulujących obowiązki tegoż organu co do ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy, konieczne jest wyraźne zakreślenie wymogów stawianych organom w tym zakresie w przypadku postepowań o przyznanie płatności rolnych. Dokonując oceny zachowania organu Agencji w przedmiotowej sprawie odnośnie ustalenia stanu faktycznego w zakresie powierzchni kwalifikującej do przyznania przedmiotowej płatności, podkreślić należy, że zgodnie z art. 21 ust.1-3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz, 427 ze zm.), organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, aby ustalony stan faktyczny był zgodny z rzeczywistością. Okoliczność można uznać za udowodnioną jedynie po ocenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych – powinno przy tym znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do standardu określonego w art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych powyżej reguł, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie można przyjąć, iż organ wydał swoje rozstrzygnięcia po prawidłowym, nie budzącym wątpliwości ustaleniu stanu faktycznego, co uniemożliwiało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Jak już wskazano, spór w sprawie sprowadza się do prawidłowości poczynionych przez organy Agencji ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie przedmiotowej płatności na rok 2014, ich redukcji w stosunku do wniosku skarżącego. W tym zakresie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ Agencji wskazała, że weryfikacja działek rolnych została dokonana w oparciu o ortofotomapy cyfrowe zaimplementowane do posiadanego przez ARiMR systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), co wynika z art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Kontrola administracyjna została przeprowadzenia na podstawie aktualnych danych zawartych w systemie ZSZIK. Data wykonania zdjęcia ortofotomapy zawarta w systemie ZSIK została określona na dzień 24.07.2013 roku. Jednakże dane zawarte w tym systemie zostały uzupełnione o dane uzyskane podczas przeprowadzonej w dniach [...].05.2014-[...].06.2014 roku kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym strony. Wynika z powyższego, że kontrola administracyjna w trakcie której ustalono powierzchnie PEG poszczególnych działek rolnych wykazanych we wniosku pomocowym została przeprowadzona w oparciu o zaktualizowane dane uzyskane podczas przeprowadzenia kontroli na miejscu w tym samym roku kalendarzowym. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor ARiMR wyjaśnił bardzo szczegółowo, podstawy prawne systemu LPIS, zasady jego funkcjonowania oraz jego dokładność, znaczenie ortofotomapy przy ustalaniu powierzchni działek rolnych. Nie przedstawił jednak, także istotnego w tym zakresie dokumentu, jakim jest protokół z przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniach [...].05.2014-[...].06.2014 roku, na który powołuje się przy ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Nie wskazał w szczególności, jakie rozbieżności występowały pomiędzy danymi z LPIS, a danymi uzyskanymi w toku kontroli na miejscu, z jakich względów doszło do rozbieżności między tymi danymi z LPIS, a danymi uzyskanymi w toku kontroli na miejscu, które z nich uwzględnił, a które nie i dlaczego. Tym samym nie zaprezentował istotnych okoliczności, przy pomocy których dokonano weryfikacji działek rolnych przy ustalaniu powierzchni uprawniającej do płatności rolnej. Niewątpliwie było to konieczne, zważyć na okoliczność, że sam organ odwoławczy nadał kontroli na miejscu tak istotne znaczenie w sprawie, a ich ustaleń nie neguje skarżący. Powyższe nieprawidłowości, zdaniem Sądu, uniemożliwią odniesienia się do argumentacji organu odwoławczego w tym zakresie ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Brak bowiem przedstawienia dokonanej przez organ konfrontacji wyników obu podstawowych w sprawie dowodów: z kontroli na miejscu i z przeprowadzonej kontroli administracyjnej powierzchni zadeklarowanej we wniosku skarżącego, mimo – jak twierdzi Dyrektor ARiMR prawidłowego przeprowadzenia jednej i drugiej kontroli – powoduje, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie poddaje się w istocie weryfikacji Sądu, bo jawi się jako dowolna (a nie swobodna, a więc dopuszczona w art. 80 k.p.a.) ocena całego materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie. Nie zrozumiałe jest przyjęcie wyników kontroli na miejscu, przy podejmowaniu ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, bez wyjaśnienia podstawowej kwestii,: dlaczego i które wyniki kontroli na miejscu, mają znaczenie w sprawie. Z pewnością nie można uznać za wystarczające w tej mierze samo tylko stwierdzenie organu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że dane zawartych w systemie ZSZIK zostały uzupełnione o dane uzyskane podczas kontroli na miejscu. Ponadto, co też jest istotne, w aktach administracyjnych sprawy brak protokołu z przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniach [...].05.2014 r.- [...].06.2014 r. Do skargi strona dołączyła jedynie ksero dokumentu: Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W tej sytuacji, Sąd akceptując ustalenia organu i jego ocenę materiału dowodowego naruszyłby nie tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 21 ust.1 3 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, nakazujący organowi orzekającemu w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc orzekać na podstawie istniejącego materiału dowodowego, ale również art. 133 § 1 p.p.s.a., nakładający na sąd obowiązek orzekania na podstawie akt sprawy. Stwierdzone naruszenia proceduralne obligowały Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego skontrolowanej decyzji, skoro podjęte rozstrzygnięcie przyjęło za podstawę niewyjaśniony w istocie stan faktyczny. W ponownym postępowaniu organ powinien zatem dokonać konfrontacji wyników obu kontroli (na miejscu i administracyjnej), w szczególności jednoznacznie i logicznie wyjaśniając: o które dane i dlaczego z kontrola na miejscu zostały uzupełnione dane uzyskane w ramach kontroli administracyjnej; dlaczego przyjęto jedne wyniki za bardziej precyzyjne i w związku z tym – za mające decydujący wpływ na kierunek rozstrzygnięcia. Skoro wszczęte skargą postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić naruszenie wskazanych norm postępowania, które (z oczywistych powodów, czego dowodzą dotychczasowe wywody) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. – należało orzec, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt II) rozstrzygnięto na podstawie art. 200 tej samej ustawy.