III SA/Wr 1272/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi W.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia [...] i [...] listopada 2015 r. skarżący wywiódł dwie odrębne skargi (jedną samodzielnie, drugą przez profesjonalnego pełnomocnika) na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skargi te zostały połączone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III do wspólnego rozpoznania. W jednej ze skarg skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, aczkolwiek wniosku tego nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r, poz. 270), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie zaś art. 61 § 3 zdanie 1 tej samej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zdania 3 w § 3 art. 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego kwestionowanego orzeczenia, tj. czy jest ono zgodne z prawem (zaskarżona decyzja, do momentu jej uchylenia, korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma natomiast charakter szczególny. Jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący w zasadzie nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczył się jedynie do uzasadnienia zasadności samej skargi. Tymczasem analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem uwzględnienia żądania o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie, badaniu przez Sąd podlegały akta sprawy, w których nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek zastosowania reżimu suspensywności wobec zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dlatego też, Sąd wziął pod uwagę argumenty skarżącego - stanowiące w istocie uzasadnienie samej skargi. Skarżący jako [...] letni mężczyzna, samodzielnie prowadzący gospodarstwo domowe, nieposiadający krewnych podał, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami znacznie utrudni mu codzienną egzystencję. Uniemożliwi mu przede wszystkim dojazdy na zaplanowanie wizyty lekarskie (choroba [...]). Utrudni mu również sprawowanie opieki nad dorobkiem zmarłej siostry (sprawowanie opieki na domem znajdującym się w pobliskiej miejscowości W.). Skarżący nie przedłożył jednak żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej sytuacji życiowej (chociażby dokumentacji lekarskiej z której wynika, że rzeczywiście jest chory na nerki) i finansowej (chociażby potwierdzenia nabycia spadku po siostrze) oraz wykazałyby jaki wpływ na niego będzie miało wykonanie decyzji. Ponadto na uwadze należy mieć, że celem decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami z powodu wydania orzeczenia psychologicznego, z którego wynikają przeciwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. Wstrzymanie zatem wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami, które w niniejszej sprawie nie zostały wykazane, a za takie nie mogą zostać uznane podniesione przez wnioskodawcę w samej skardze okoliczności dotyczące "nienaruszenia zasad bezpieczeństwa, czy też niespowodowania żadnego zagrożenia swoim zachowaniem na drodze". Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.