III SA/Wr 129/10

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2009 postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł, skarżący wystąpił o zwolnienie go z tej opłaty wskazując w uzasadnieniu, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. We wniosku złożonym w dniu 8 kwietnia 2010 r. na urzędowym formularzu skarżący wystąpił o zwolnienie go z kosztów sądowych wskazując, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z dopłat z Unii Europejskiej, z dochodu uzyskanego z 2,5 ha gospodarstwa rolnego (ok. 840-1200 zł rocznie) oraz z pomocy rodziny, a jego wydatki kształtują się następująco: opłata za energię elektryczną- 170-180 zł; za gaz- 45-48 zł; za wywóz śmieci- 76 zł na rok; podatek od nieruchomości – 78 zł rocznie; paliwo do obsługi sprzętu rolniczego- 500 zł rocznie. Dodał, że do grudnia 2009 r. otrzymywał z Opieki Społecznej zasiłek. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Uwzględniając sytuację materialną skarżącego uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzekł jak w sentencji.