III SA/Wr 1302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2016 r. (nr [...]), nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 2.600 zł, w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazał m.in. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca zawarła - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu godzi się jednak podnieść, że - w świetle art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z o transporcie drogowym - karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Powyższe oznacza, że - w okolicznościach przedmiotowej sprawy - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło z mocy prawa, w związku z wniesieniem przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji zaś uznania, że skarżąca korzysta z ustawowego prawa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezprzedmiotowy. Wobec powyższego - na podstawia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - postanowiono jak w sentencji.