III SA/Wr 132/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A M na pisma Z D W L M U M W z dnia [...] i z dnia [...] o identycznych numerach [...], postanawia: odrzucić skargę. D i A M, pozostając jeszcze w związku małżeńskim, zawarli – w dniu [...], z G W – umowę najmu lokalu mieszkalnego przy [...]. W pkt. [...] wyroku z dnia [...] rozwiązującego ich małżeństwo przez rozwód (sygn. akt [...]) S O we W ustalił sposób korzystania ze wskazanego mieszkania. W dniu [...] D M wymeldowała się ze spornego lokalu i wypowiedziała umowę jego najmu z dniem [...], zaś A M (zwany dalej skarżącym) wystąpił do P W o zmianę stron umowy najmu tego mieszkania. Pismem z dnia [...] Z D W L M U M W poinformował zainteresowanego, że "zawiesza się postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia procesu sądowego o eksmisję P D M z samowolnie zajętego lokalu mieszkalnego". Na pismo to skarżący wniósł formalne zażalenie. W pisemnej odpowiedzi z dnia [...], ten sam organ wywodził, iż "Sprawa (...) nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu Kpa, a zatem podnoszone (...) zarzuty formalne nie są uzasadnione". Ponadto organ podkreślił, iż wniosek skarżącego zostanie rozpoznany "po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie samowolnie zajętego lokalu ko-munalnego". Skarżący potraktował oba pisma jako postanowienia wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazując jako podstawę prawną skargi przepis art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi organ stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, "albowiem nie mieści się w zdarzeniach prawnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 1-4" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Ponadto podniesiono, że spór między stronami dotyczy istnienia stosunku współnajmu lokalu mieszkalnego i może być rozstrzygnięty przed sądem powszechnym jako sprawa cywilna, skarżący zaś "może z łatwością zniweczyć bezczynność organu wytaczając powództwo o ustale-nie, gdyż ma w tym interes prawny (art. 189 kpc)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przy tym ściśle określony zakres zdarzeń, do którego prawodawca zaliczył w art. 3 § 2 p.p.s.a. przede wszystkim skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto sądy administracyjne rozstrzygają też spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie organ trafnie wskazał, że zaistniały spór dotyczy istnienia stosunku współnajmu lokalu mieszkalnego. Spór ten może być rozstrzygnięty jedynie przez sąd powszechny (w postępowaniu cywilnym), do którego wyłącznej kompetencji należy przesądzenie, czy skarżącemu przysługuje tytuł prawny do spornego lokalu. Sądy administracyjne nie mają natomiast żadnej kompetencji do rozstrzygania tego typu sporów. W konsekwencji, skarga strony, kwestionującego zasadność obu zaskarżonych pism, o których mowa w osnowie niniejszego postanowienia Sądu, również nie mieści się w zakresie kompetencji orzeczniczych sądów administracyjnych. Dodatkowo godzi się zauważyć, iż z woli samego skarżącego, który upatruje wszak podstawy prawnej swojego wystąpienia do tutejszego Sądu w art. 227 k.p.a., skargę należy w istocie zaliczyć do kategorii tzw. "skarg powszechnych", w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a. Zgodnie zaś z jednolitą i utrwaloną w tym zakresie linią orzeczniczą, rozpatrywanie tego rodzaju skarg nie mieści się także w zakresie kognicji sadów administracyjnych. Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji.