III SA/Wr 133/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie w związku z weryfikacją uprawnień do kierowania pojazdami I. oddala skargę; II. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz adwokata L. O. – kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej oraz 17 (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie skierowania B. P. na badania lekarskie. B. P. złożył skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, kwestionując zasadność skierowania na badania lekarskie. Stwierdził, że dysponuje orzeczeniem lekarskim, w którym nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zarzucił osobom przeprowadzającym dnia [...] r. egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami niezrozumiałe wobec niego postępowanie, skutkiem którego był negatywny jego wynik. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię badań lekarskich w celu sprawdzenia stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami reguluje art. 122 i 124 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W wydanym w oparciu o delegację z art. 123 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15) zawarty jest przepis § 2 ust. 4 pkt. 1, według którego osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt. 4 i 5 ustawy, decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od egzaminatora o stwierdzonych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia osoby poddanej egzaminowi państwowemu. W rozpatrywanej sprawie taki wniosek wpłynął do organu I instancji dnia [...] r. Wniosek został poddany został ocenie merytorycznej. W wyniku tej oceny organy I i II instancji uznały, że uzasadnione są zastrzeżenia egzaminatora co do stanu zdrowia skarżącego, poddanego dnia [...] r. egzaminowi państwowemu. Według organu II instancji, wskazują na to wydarzenia w trakcie tego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje skarżącego do kierowania pojazdami, a także te, które nastąpiły po zakończeniu egzaminu. Zostało to szczegółowo opisane we wniosku egzaminatora oraz w notatce urzędowej Policji. W ocenie organów nie niweczy tych zastrzeżeń fakt, że skarżący otrzymał w dniu [...] r. orzeczenie lekarskie niestwierdzające przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zdaniem organu, zachowanie skarżącego w trakcie uczestniczenia w egzaminie państwowym dnia [...] r. odbiegało bowiem od zachowania, które można uznać za mieszczące się w przyjętej normie. Organ wskazał, że skarżący był osobą uprawnioną do kierowania pojazdami. Podlegał jedynie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w następstwie utraty uprawnień do kierowania pojazdami na skutek popełnienia przestępstwa oraz orzeczenia zakazu kierowania pojazdami na okres lat dwóch. Nie miał więc uzasadnionych podstaw do przeżywania szczególnego stresu z tym związanego, który by uzasadniał opisane zachowanie. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium Odwoławczego uzasadnione było skierowania B. P. na kontrolne badania lekarskie, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) "Sprawdzanie stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami" oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15). Według art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Zastrzeżeń takich nie może skutecznie zgłosić każdy podmiot. Winien to stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania. W wyniku przeprowadzonego postępowania muszą zostać ustalone okoliczności uprawdopodobniające istnienie stanów chorobowych, wpływających na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami (Wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. I OSK 79/05 LEX nr 191003). W rozpatrywanej sprawie organ I instancji skierował skarżącego na badania lekarskie z uwagi na zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, wskazane we wniosku egzaminatora przeprowadzającego egzamin państwowy dnia [...] r., którego przedmiotem było sprawdzenie kwalifikacji po upływie dwuletniego terminu utraty przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z uwagi na skazanie go za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu po drodze publicznej samochodem w stanie nietrzeźwości. Egzaminator opisał zachowanie skarżącego jako odbiegające od zachowania, które można uznać za mieszczące się przyjętej normie. Stan silnego pobudzenia psychicznego skarżącego został także potwierdzony w policyjnej notatce służbowej z dnia [...]r. Sąd podziela zatem pogląd organu II instancji, że zawarta w aktach administracyjnych sprawy dokumentacja jest wiarygodną informacją o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, mogącego powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych w rozumieniu § 2 ust. 5 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. Słusznie zatem organ II instancji stwierdził, że taka niezdolność może wyłączać lub ograniczać bezpieczne uczestnictwo kierującego w ruchu drogowym. Jest to jednak tylko prawdopodobieństwo, którego istnienia wymaga cytowany art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zatem w celu ustalenia, czy tak w istocie jest, skarżący został decyzją organu I instancji, utrzymaną w mocy przez organ II instancji, skierowany na badania lekarskie. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja ma podstawy materialnoprawne oraz faktyczne z uwagi na wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. Skarżący wyraża natomiast błędne przekonanie, że nie ma podstaw do skierowania go na takie badania, gdyż dysponuje wynikami aktualnych badań lekarskich o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane prawo jazdy Kategorii B. Sąd nie podziela tego poglądu. Przedłożone przez skarżącego orzeczenie lekarskie zostało bowiem wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w W. dnia [...] r., a orzeczenie psychologiczne zostało wydane [...] r. Okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę do skierowania skarżącego na badania lekarskie w postępowaniu będącym przedmiotem kontroli sądowej miały natomiast miejsce po tej dacie, a mianowicie dnia [...]r. Stąd powoływanie się przez skarżącego na wcześniejsze orzeczenie lekarskie nie może być uwzględnione. Co do zarzutu skarżącego, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie odbywało się bez jego udziału, sąd stwierdza, że pisma w toczącym się postępowaniu kierowane przez organ I instancji na adres zamieszkania skarżącego nie były przez niego notorycznie odbierane. W takim stanie rzeczy stosowano zgodny z prawem tryb doręczenia zastępczego, określony w art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzję I instancji skarżący odebrał natomiast osobiście dnia [...]r. Biorąc to pod uwagę Sąd nie stwierdził zatem naruszenia w postępowaniu administracyjnym zasady czynnego udziału strony, wyrażonej w szczególności w art. 10 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.