III SA/Wr 133/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w W. działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29-08-1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749; zwanej dalej w skrócie "o.p."), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej spółki z o.o. "A" na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...]-09-2014 r. nr [...] w sprawie obciążenia kosztami - stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania W uzasadnieniu orzeczenia między innymi podano, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone stronie w dniu [...]-09-2014 r. Pismem z [...]-11-2014 r., strona reprezentowana przez adw. K. B. złożyła zażalenie. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 236 § 2 pkt 1 o.p., który stanowi, iż zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, w ocenie organu II instancji termin na złożenie zażalenia od tego postanowienia upłynął w dniu 07-10-2014 r., jednakże jak wynika z stempla pocztowego, znajdującego się na kopercie, w której nadano zażalenie, przesyłka ta została nadana w dniu 17-11-2014 r., czyli po terminie wymienionym w cyt. wyżej art. 236 § 2 o.p. Zgodnie zaś z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Na mocy art. 239 o.p. powyższe stosuje się odpowiednio do zażaleń. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że jest zobligowany do stwierdzenia bezskuteczności zażalenia wskutek uchybienia terminu do jego wniesienia. W skardze opisanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 145 § 2 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że strona uchybiła terminowi do złożenia zażalenia, podczas gdy przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącej spółce a spółka ma ustanowionego pełnomocnika w tej sprawie, któremu zgodnie z brzmieniem przepisu art. 145 § 2 o.p. powinny być doręczane wszelkie pisma kierowane do strony postępowania, a zaniechanie tego obowiązku przez organy jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu, a w konsekwencji powoduje, że postanowienie nie zostało skutecznie doręczone. Mając na uwadze powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Na poparcie skargi argumentowano, że w związku z udzielonym pełnomocnictwem za prawidłowe należałoby uznać doręczenie powyższego postanowienia na adres Kancelarii Prawnej [...]. Doręczenie powyższego postanowienia należy zatem uznać za nieskuteczne skoro stosownie do treści art. 145 § 2 o.p. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Zarówno w doktrynie jak i w judykaturze dominujące jest stanowisko, że wyrażona w tym przepisie dyspozycja ma charakter obligatoryjny, statuuje zatem po stronie organów podatkowych obowiązek doręczania wszelkich pism pełnomocnikowi, o ile został on umocowany do reprezentowania strony w konkretnej sprawie. Dotyczy to każdego etapu postępowania i wszystkich terminów. Skutki prawne, w tym w szczególności bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego, związane są z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi, zaś sam fakt doręczenia decyzji stronie (w przypadku, gdy ma ona ustanowionego w sprawie pełnomocnika), nie ma żadnego znaczenia procesowego. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi akcentując, że twierdzenie, iż w sprawie postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone skarżącej spółce, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi, jest nieprawdziwe. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia wynika, że doręczono je właśnie umocowanemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 30-09-2014 roku. Na treści tego dokumentu widnieją bowiem nazwiska "K. A. K. B." oraz adres "Kancelaria Prawna, ul. K., [...] W.". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Jak wynika z treści art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (który to przepis znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń na mocy art. 239 § 2 o.p.) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy zażalenie zostanie złożone po upływie przewidzianego w art. 236 § 2 pkt 1 o.p. siedmiodniowego terminu - liczonego od dnia doręczenia postanowienia stronie. W sprawie niniejszej sporna pozostaje kwestia prawidłowości doręczenia postanowienia stronie, gdyż w skardze zarzucono, że postanowienie skierowano bezpośrednio do strony postępowania zamiast do reprezentującego ją pełnomocnika. Według bowiem art. 145 § 2 o.p. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W tej materii należy wszakże zauważyć, iż organ nie uchybił regule wynikającej z dyspozycji cytowanej normy prawnej. Lektura akt administracyjnych sprawy nie potwierdza przekonania autora skargi, że doręczenie nastąpiło bezpośrednio na adres siedziby strony skarżącej, to jest z pominięciem ustanowionego przez nią pełnomocnika. Przeciwnie, z dokumentu urzędowego jakim jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotowe postanowienie organu pierwszej instancji wynika niezbicie, iż zostało doręczone ustanowionym pełnomocnikom – adwokatom – K. A. oraz K. B., na adres Kancelarii Prawnej [...], przy ul. K., [...] W.. Na dokumencie tym widnieje prezentata Kancelarii z datą wpływu przesyłki "30-09-2014" i podpisem: "Asystent M. K.. Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości a w niniejszym przypadku strona skarżąca żadną miarą nie obaliła tego domniemania, pozostając zresztą w mylnym przekonaniu co do sposobu doręczenia. Skoro korespondencję nadano i doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej (adwokatowi) - na podany adres kancelarii, zatem znajdują tu zastosowanie przepisy dotyczące doręczenia przewidziane dla osoby fizycznej, co oznacza, że korespondencję doręcza się w tym miejscu osobiście pełnomocnikowi albo osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. W świetle bowiem art. 148 § 1 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, według zaś § 2 pkt 2 pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 września 2012 r. (I FSK 1123/12), "miejsce pracy", o którym mowa w art. 148 § 1 o.p., jest to każde miejsce, w którym adresat pisma wykonuje pracę, bez względu na podstawę prawną świadczenia. Tak samo jak miejsce pracy należy rozumieć miejsce prowadzenia przez adresata działalności gospodarczej (wyrok NSA z 4 stycznia 2012 r., II FSK 1292/10). Zatem doręczenie przesyłki na adres kancelarii prawnej, w ramach której pełnomocnik strony skarżącej wykonuje swą działalność zawodową, uznać należy za doręczenie w "miejscu pracy". Należy przyjąć, że osoba zatrudniona w kancelarii prawnej – bez względu na charakter prawny stosunku zatrudnienia - dysponująca pieczęcią jednostki i potwierdzająca odbiór korespondencji jest upoważniona do odbioru pism. W tej sytuacji organ miał pełne podstawy przyjąć skuteczność doręczenia postanowienia w dniu 30 września 2014 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg od tej daty i upływał z końcem 7 października 2014 r. Bezsprzecznie termin do wniesienia zażalenia nie został dochowany skoro strona nadała przesyłkę zawierającą zażalenie dopiero w dacie 17 listopada 2014 r., zatem zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w związku z art. 236 § 2 o.p. organ zasadnie stwierdził uchybienie terminu. Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.