III SA/Wr 1344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. M. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w sprawie zmiany wysokości renty strukturalnej. Pismem z dnia [...] r., jeszcze przed rozprawą, strona skarżąca cofnęła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym podlegało umorzeniu. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Strona skarżąca – jako wyłączny dysponent skargi – może swobodnie nią rozporządzać na każdym etapie toczącego się postępowania sądowego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi ono do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Jednocześnie należy stwierdzić, że na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis (pkt II sentencji postanowienia).