III SA/Wr 135/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj, Magdalena Jankowska - Szostak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi E. K. przy udziale P.P. S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. nr [...] z dnia [...] r.; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi E. K. (skarżąca, strona, odwołująca się, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (DIAS, Dyrektor IAS, organ II instancji) z dnia 4 stycznia 2021 r. numer 0201- IEE2.711.240.2020.2.IW uchylające postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (organ I instancji, NUS, organ egzekucyjny) z dnia 9 listopada 2020 r. nr 0229-SEE.711.34/2020/7240/2 w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2014 r. i w tej części umarzające postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymujące zaskarżone postanowienie w mocy, przy czym orzeczenie organu I instancji dotyczyło odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 sierpnia 2019 r. nr 221077E1-65/WR/2019, na podstawie art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427, dalej jako: u.p.e.a.) Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. NUS wszczął postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie wystawionego przez P. SA - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej - tytułu wykonawczego, obejmującego zaległości z tytułu abonamentu RTV za poszczególne miesiące od stycznia 2014 r. do maja 2019 r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym z dnia 21 maja 2020 r. doręczono stronie w dniu 5 czerwca 2020 roku. Pismem z dnia 23 czerwca 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazując, że nigdy nie zamieszkiwała w K. przy ul. [...] [...], stąd też w oczywisty sposób nie mogła także używać pod tym adresem odbiornika radiowo-telewizyjnego. Podała również, że adres ten jest jedynie jej adresem zameldowania, o czym został poinformowany NUS w związku z rozliczeniem podatku PIT. W dniu 6 października 2020 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika strony z argumentacją uzupełniającą do złożonego przez stronę wniosku. Wskazano, że organ powinien przede wszystkim dokonać ustalenia, czy istniało wymagalne zobowiązanie z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej za wskazany okres oraz czy doręczono upomnienie skarżącej. Podkreślono, że zobowiązana nigdy nie został poinformowana o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, a organ nie przedstawił dokumentu rejestracji odbiornika. Również wierzyciel nie wykazał zarejestrowania odbiornika na imię i nazwisko zobowiązanej. Ponadto zdaniem strony organ nie uwzględnił z urzędu kwestii przedawnienia opłat abonamentowych, a dochodzenie dalszego zobowiązania w niniejszej sprawie ponad okres pięcioletni jest nieuprawnione. Organ egzekucyjny zwrócił się w tej kwestii do wierzyciela celem zajęcia stanowiska. W piśmie z dnia 28 października 2020 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A. jako wierzyciel stwierdził brak przesłanek do umorzenia postepowania egzekucyjnego. NUS postanowieniem z dnia 9 listopada 2020 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powołanego tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny powołał się na stanowisko i argumentację wierzyciela i stwierdził, że podniesione przez stronę argumenty nie stanowią przesłanki uzasadniającej umorzenie postępowania egzekucyjnego . Pismem z dnia 23 listopada 2020 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego, podtrzymując i rozwijając wcześniejszą argumentację. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia 4 stycznia 2021 DIAS uchylił postanowienie NUS w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2014 r. i w tej części umorzył postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ podkreślił, że, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, P. nadała skarżącej indywidualny numer identyfikacyjny nr [...], stanowiący dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujący dowód zarejestrowania odbiorników RTV w formie imiennej książeczki RTV. Zawiadomienie o nadaniu numeru wysłano na adres zgodny z rejestracją odbiornika. Wskazano, że egzekwowany obowiązek nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz przez konkretnego użytkownika. Ponadto wskazano, że skarżąca nie wykazała, iż w okresie objętym tytułem wykonawczym nie ciążył na niej obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, w szczególności, że dokonała prawnie skutecznego wyrejestrowania odbiornika. Kolejno organ odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych. Organ stwierdził, że w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako O.p.), przewidujący 5-letni termin przedawnienia zobowiązania. W niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (art. 70 § 4 O.p.), to jest zajęcia wierzytelności pieniężnych z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym, o którym to zajęciu stronę zawiadomiono w dniu 5 czerwca 2020 r. Natomiast zaległości za okres od stycznia 2014 r, do grudnia 2014 r., to ponieważ termin ich przedawnienia upłynął w dniu 31 grudnia 2019 r., a środek egzekucyjny do tego czasu nie został zastosowany, należność za ten okres uległa przedawnieniu i z tego powodu organ uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w powyższym zakresie. Z postanowieniem organu odwoławczego nie zgodziła się strona skarżąca i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze strona zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepełne, nierzetelne, wybiórcze zebranie materiałów dowodowych, w tym brak zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonenta, co powoduje, że zobowiązanie nigdy nie stało się wymagalne, zatem dla postępowania egzekucyjnego jest nieistniejące; - art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe niezastosowanie, a to prowadzenie egzekucji wobec skarżącej, w sytuacji, kiedy egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna ze względów merytorycznych, tj. w sytuacji, kiedy obowiązek nie jest wymagalny bądź w ogóle nie istniał; - art. 15 § 1 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie poprzez brak przesłania pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego; - § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. nr 187 poz. 1342) poprzez nie zastosowanie i uznanie, że istnieje wymagalne zobowiązanie wobec skarżącej z tytułu opłat abonamentowych, w sytuacji, gdy Poczta Polska nie spełniła obowiązku informacyjnego; 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i zastosowanie domniemania wynikającego z tego przepisu w sytuacji, gdy organ sam ustalił, że zobowiązana nie zamieszkiwała w miejscu, w którym zarejestrowany był odbiornik, a zatem nie mogła go użytkować. Mając to na uwadze, strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podtrzymano i rozwinięto dotychczasową argumentację. Wskazano, że organ nie ustalił i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, tj. kwestii zarejestrowania odbiornika, przesądzającej o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Strona podkreśliła, że skoro nie mieszkała pod adresem rejestracji odbiornika RTV, to nie była ona w posiadaniu takiego odbiornika, a zatem nie mogła użytkować odbiornika, nie dokonywała też wpłat opłaty abonamentowej. Warunkiem koniecznym istnienia obowiązku opłaty abonamentowej jest natomiast używanie odbiornika RTV. Wierzyciel ograniczył własną argumentację do konstatacji, że skarżącej został nadany indywidualny numer, co nie może zostać uznane za wystarczające. Nie przedstawił również wierzyciel żadnego dowodu, że miałoby dojść do wysłania skarżącej zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a tym samym do wypełnienia ważnego obowiązku informacyjnego nałożonego na wierzyciela. Również upomnienie nie zostało w ocenie skarżącej doręczone skutecznie, ponieważ zostało wysłane na adres, pod którym skarżąca nie zamieszkiwała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Sąd rozpoznający skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oceniając legalność postanowienia DIAS, wskazać należy, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie znowelizowane przepisy u.p.e.a., jednakże wobec brzmienia art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019, poz. 2070) nie mają one w niniejszej sprawie zastosowania. Przepis ten stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2019 r. (strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w dniu 23 czerwca 2020 r.), wobec czego zastosowanie znajdą przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W związku z powyższym, przywołać należy ówczesne brzmienie przepisów u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (§ 2). W przypadku spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a., organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zobligowany jest umorzyć postępowanie. Nie będzie miało znaczenia czy zostaną one stwierdzone z urzędu, wyartykułowane w zarzutach, bądź w jakikolwiek inny sposób zgłoszone organowi. Skarżąca powołuje się w uzasadnieniu skargi na przesłankę określoną w art. 59 § 1 pkt 2) u.p.e.a., twierdząc, że egzekwowany obowiązek, dotyczący uiszczenia opłaty abonamentowej RTV za wskazane okresy objęte spornym tytułem wykonawczym, nie istnieje, gdyż nie doszło do rejestracji przez nią odbiornika RTV pod wskazanym przez organ adresem, pod którym nigdy nie zamieszkiwała, a przedłożone zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego nie zostało jej doręczone. W tej sytuacji konieczne jest odwołanie się do (kolejno zmieniających się) przepisów w zakresie warunków powstania i ustania obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226) uchylone przez - obowiązującą obecnie - ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze. zm.). Zgodnie z jej przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1), w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ustawy. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo pocztowe. Istotna jest także treść art. 7 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. Reasumując, stwierdzić należy, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku TK z 16 marca 2010 r w sprawie o sygn. akt K 24/08, zgodnie z którym, po zarejestrowaniu odbiornika RTV, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej). Przyjąć również należy, że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z wskazanych ustaw (aktualnie jest to ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych), bez jego późniejszego wyrejestrowania, przesądza o istnieniu ustawowego obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym (wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16 , WSA w Gliwicach z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13, CBOSA). Dodatkowo wskazać należy, że stosownie do przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Powyższe rozporządzenie weszło w życie w dniu 13 grudnia 2007 r. Jeżeli zatem w chwili wejścia w życie rozporządzenia skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym lub radiowym, to - w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy - operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidualny numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z § 3 powyższego rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionowała fakt rejestracji odbiornika RTV, wskazując, że nie zamieszkiwała pod adresem: K. ul [...] [...]. Ponadto skarżąca wskazywała, że nie zostało jej doręczone zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego, które – jak wynika z akt sprawy - zostało wysłane skarżącej w dniu 03.09.2008 r. na adres: W., ul. [...] [...]. Zdaniem strony wydruk duplikatu zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego w żadnym razie nie potwierdza, że został on wysłany (a tym samym doręczony) skarżącej. Sąd podziela argumentację skarżącej odnoszącą się do kwestii braku doręczenia jej zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego i stwierdza, że kwestia ta nie została przez organ należycie wyjaśniona. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że użyte w § 5 rozporządzenia wyrażenie "powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia" oznacza, że zawiadomienie to można przesłać nawet w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczegółowej formy "powiadamiania", zastrzegając jedynie, że powiadomienie to winno zawierać zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Jednakże w ocenie Sądu zawiadomienie to powinno niewątpliwie zostać wysłane na prawidłowy adres. Wówczas możliwe byłoby przyjęcie, że do zawiadomienia w istocie doszło. W niniejszej sprawie brak jest natomiast podstaw do stwierdzenia, czy P. S.A. zachowała wymogi ustawowe w omawianym zakresie, a w szczególności, czy zawiadomienie to zostało wysłane na prawidłowy adres skarżącej. Skarżąca wskazywała, że nigdy nie zamieszkiwała w K. przy ul. [...] [...] oraz, że nigdy nie zamieszkiwała pod adresem wskazanym w zawiadomieniu (wskazywała również, że nie zamieszkiwała pod adresem rejestracji odbiornika). Zawiadomienie to zostało wysłane na adres: W., ul. [...] [...]. Z raportu: "Dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej", znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca od 2014 r. zamieszkuje w K. przy ul. [...] [...], wcześniej zaś zamieszkiwała we W. przy ul. [...] [...]. W ocenie Sądu sam wydruk duplikatu zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego wskazuje co najwyżej na czas w jakim został utworzony w systemie P. ale w żadnym razie nie potwierdza, że został on doręczony skarżącej. W szczególności nie przesądza on w żadnym razie, że wskazany tam adres jest prawidłowy (tj., że jest to ówczesny adres zamieszkania skarżącej). Ponadto zdaniem Sądu samo utworzenie takiego dokumentu przez wierzyciela, bez jego zakomunikowania stronie, nie może stanowić dowodu rejestracji odbiornika. Wskazuje na to w sposób jasny i czytelny sama nazwa takiego dokumentu. Trudno uznać, aby wygenerowanie dokumentu nazwanego "zawiadomieniem o nadaniu numeru indywidualnego numeru identyfikacyjnego" miało wywoływać skutki podnoszone przez wierzyciela i organ egzekucyjny, jeśli skarżąca de facto o takim nadaniu nie zostałaby w ogóle zawiadomiona. Trzeba podkreślić, że w przepisach rozporządzenia nie ma mowy o tym, aby to czynność nadania numeru identyfikacyjnego miała stanowić potwierdzenie faktu rejestracji odbiornika. Przepisy tego rozporządzenia wprost stanowią, że taką czynnością jest zawiadomienie o nadaniu powyższego numeru. Jeśli zatem nie doszłoby do dokonania takiej właśnie czynności (tj. "zawiadomienia" w znaczeniu nadania numeru i poinformowania o tym strony), to brak byłoby podstaw do uznania, że wygenerowany przez wierzyciela wydruk miałby w istocie stanowić jakiekolwiek zawiadomienie. Nie byłby to wówczas dokument, który mógłby stanowić dowód zarejestrowania odbiornika RTV. Skoro zatem skarżąca kwestionowała fakt rejestracji odbiornika pod powyższym adresem i fakt doręczenia jej zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a w sprawie nie ustalono, czy wierzyciel przedstawił właściwy dowód zarejestrowania odbiornika, zgodnego z treścią § 3 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia, to przedwcześnie organ uznał, że strona skarżąca miałaby być abonentem i że miałaby być zobowiązana do uiszczania opłat abonamentowych. Tym samym kwestia istnienia bądź nieistnienia obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) została przez organ oceniona błędnie i wymaga dokonania prawidłowych ustaleń stanu faktycznego. W ramach oceny stanowiska strony w zakresie podnoszonego braku doręczenia jej upomnienia, należy stwierdzić, że wierzyciel wypełnił ustawowy obowiązek w tym zakresie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłka zawierająca upomnienie wierzyciela została wysłana do skarżącej w dniu 10 czerwca 2019 r. na adres: K., ul. [...] [...]. Jak wynika z adnotacji samej skarżącej, przesyłka ta została przez nią odebrana w dniu 14 czerwca 2019 r. (przy czym skarżąca nie kwestionowała złożonego tam podpisu). Wprawdzie skarżąca zamieszkiwała wówczas w K. przy ul. [...] [...], który to fakt organom skarbowym był znany, ponieważ skarżąca składała zgłoszenia aktualizacyjne (co wynika z raportu: "Dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej", znajdującego się w aktach administracyjnych), jednakże decydujące znaczenie w tej mierze ma to, iż skarżąca mimo to faktycznie tę przesyłkę odebrała. Zatem kwestia doręczenia skarżącej upomnienia (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) została przez organ prawidłowo oceniona. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy zobowiązane są uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.