III SA/Wr 1360/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Protokolant specjalista Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy kat. B, C R. B. na okres 6 miesięcy, tj. od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] października 2016 r., na podstawie art. 102 ust. 1c i ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 627) oraz art. 163 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu [...] kwietnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w O. wpłynęło zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. z Komendy Powiatowej Policji w O. informujące, że R. B. w dniu [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości S. kierował samochodem osobowym, dopuszczając się przekroczenia prędkości o 54 km/h na obszarze zabudowanym i popełnił czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie przekazano zatrzymany stronie dokument prawa jazdy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Starosta O. orzekł o zatrzymaniu R. B. prawa jazdy kat. B, C na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] lipca 2016 r. na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. Następnie w dniu [...] czerwca 2016 r. do Starostwa Powiatowego w O. wpłynęło zawiadomienie z dnia [...] maja 2016 r. z Komendy Powiatowej Policji w S. informujące, że R. B. w dniu [...] maja 2016 r. w S. kierował samochodem osobowym w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami. W dniu [...] czerwca 2016 r. zostało złożone osobiście w Starostwie Powiatowym w O. zawiadomienie strony z dnia [...] maja 2016 r., informujące że otrzymane przez stronę pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. strona traktuje jako projekt decyzji, ponieważ pismo to nie zawiera podpisu osoby upoważnionej. Organ pierwszej instancji, orzekając w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o przedłużeniu okresu zatrzymania stronie prawa jazdy na okres 6 miesięcy, tj. od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] października 2016 r. wskazał, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. została doręczona stronie w dniu [...] kwietnia 2016 r. i stała się ostateczna z uwagi na niewniesienie przez stronę odwołania. Prowadzenie przez stronę samochodu osobowego w dniu [...] maja 2016 r. pomimo zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy, skutkuje obligatoryjnym przedłużeniem okresu zatrzymania prawa jazdy na okres 6 miesięcy. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 102 ust. 1c i 1d ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 107 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy, pomimo że nie została wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, albowiem pismo z dnia [...] kwietnia nie posiada podpisu osoby uprawnionej do wydania decyzji, - art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu w związku z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. przez zastosowanie wobec tej samej osoby fizycznej za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie z art. 94 § 1 kw., - art. 2 Konstytucji RP i art. 45 Konstytucji RP przez brak adekwatnych gwarancji procesowych w sytuacji, gdy Sąd Rejonowy w O. rozstrzyga w tej sprawie i to Sąd jest właściwy do wydania postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy na czas trwania postępowania, - błąd w ustaleniach faktycznych w sytuacji, gdy stronie w dniu [...] kwietnia 2016 r. został doręczony jedynie projekt decyzji, ponieważ pismo nie zwierało podpisu, czyli istotnego i koniecznego elementu decyzji. Strona wniosła również o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i przeprowadzenie dowodu z poświadczonego za zgodność z oryginałem pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r. zatytułowanego "decyzja" - oryginał pisma do okazania na żądanie organu, pisma strony do Starosty O. z dnia [...] maja 2016 r., akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. pod sygn. akt II W [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i na etapie odwołania, strona nie przedstawiła oryginału (lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem) dokumentu, którego kompletność i prawidłowość kwestionowała. Strona nie okazała również oryginału dokumentu w trakcie spotkania w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu [...] czerwca 2016 r. W aktach sprawy znajduje się oryginał decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., zawierający wszystkie wymagane elementy, w tym podpis osoby upoważnionej. SKO wskazało, że podstawą wydania decyzji przedłużającej okres zatrzymania prawa jazdy jest, poza faktem wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, również sama czynność zatrzymania prawa jazdy przez Policję. Nawet więc, gdyby nie została jeszcze wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, organ wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy od razu na okres 6 miesięcy. SKO wyjaśniło, że organy administracji nie są uprawnione do oceny powszechnie obowiązujących przepisów prawa pod względem zgodności z Konstytucją RP. Natomiast orzeczenie TK o niezgodności określonego aktu normatywnego z Konstytucją RP stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. Organy administracji nie posiadają również uprawnień do badania okoliczności zdarzenia drogowego i prawidłowości postępowania organów kontroli ruchu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 102 ust. 1c i 1d ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 107 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy, pomimo że nie została wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, albowiem pismo z dnia [...] kwietnia nie posiada podpisu osoby uprawnionej do wydania decyzji, a tym samym nie może być ono uznane za decyzję w rozumieniu przepisów k.p.a., - art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez zastosowanie wobec tej samej osoby fizycznej za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie z art. 94 § 1 kw. Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów: z pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r. zatytułowanego "decyzja" - oryginał pisma do okazania na posiedzeniu Sądu, pisma skarżącego do Starosty O. z dnia [...] maja 2016 r., akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. pod sygn. akt II W [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował, że przekroczył prędkość aż o 54 km/h, ponieważ w tym miejscu obowiązywała prędkość 50 km/h, a nie 30 km/h, a ponadto pomiar prędkości został wykonany w miejscu zakłócającym działanie radaru. Po przeprowadzeniu robót budowlanych znak ograniczenia prędkości nie powrócił na swoje miejsce, jednakże policjant uznał za wystarczające, że skarżący był świadomy, iż znak ten "zawsze tu był". Skarżący wskazał również, że pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie zawierało żadnego podpisu, w związku z czym nie można go traktować jako decyzję w rozumieniu przepisów k.p.a. Dlatego skarżący nie odwołał się od rzekomego rozstrzygnięcia. Brak decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy oznacza, że skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami, a jedynie nie posiadał dokumentu potwierdzającego ten fakt. Skoro pierwsza decyzja nie została wydana i nie weszła do obrotu prawnego, to nie można było wydać decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy. Wobec skarżącego, wbrew twierdzeniu organu, nie została dokonana czynność zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawa o ruchu drogowym. Według strony dwukrotne zastosowanie środka represyjnego za ten sam czyn wobec tego samego podmiotu (ukaranie mandatem, wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy) musi być traktowane jako ewidentne naruszenie standardów demokratycznych. Zatrzymanie prawa jazdy jest bowiem sankcją karno-administracyjną podobną do środka karnego, jakim jest zakaz prowadzenia pojazdów. Dochodzi więc do kumulatywnego zastosowania odpowiedzialności karno-administracyjnej i wykroczeniowej, co stanowi wyraz nadmiernego rygoryzmu prawnego i nie uwzględnia zasady proporcjonalności. Zaskarżona decyzja narusza również art. 45 Konstytucji RP, bowiem w postępowaniu administracyjnym skarżący nie mógł przedstawić dowodów na swoją niewinność, a organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja, utrzymująca w mocy decyzję, dotyczącą przedłużenia okresu zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. B, C do 6 miesięcy, wydaną na podstawie art. 102 ust. 1c i ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami. Należy wskazać, że stosownie do art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Co istotne w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541), do dnia 31 grudnia 2016 r. podmiot, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie za naruszenie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem, a podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, do dnia 31 grudnia 2016 r. organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W myśl art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje powyższą decyzję na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawa o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy (art. 102 ust. 1d). W rozpatrywanej sprawie, w dniu [...] kwietnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w O. wpłynęło zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. z Komendy Powiatowej Policji w O. informujące, że R. B. w dniu [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości S. kierował samochodem osobowym, dopuszczając się przekroczenia prędkości o 54 km/h na obszarze zabudowanym i popełnił czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie przekazano zatrzymany stronie dokument prawa jazdy. Po otrzymaniu powyższego zawiadomienia Starosta zobowiązany był do wydania decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] lipca 2016 r. Decyzja ta została wydana przez Starostę w dniu [...] kwietnia 2016 r. i doręczona skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2016 r. Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym twierdzenie skarżącego, jakoby w dniu [...] kwietnia 2016 r. został mu doręczony jedynie projekt decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r. z uwagi na brak podpisu osoby upoważnionej do wydania tej decyzji na egzemplarzu otrzymanym przez skarżącego. Wprawdzie skarżący do pisma z dnia [...] maja 2016 r. załączył kserokopię decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., na której brak jest podpisu osoby wydającej decyzję, to jednak ani w trakcie postępowania administracyjnego ani też w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący nie przedłożył otrzymanego oryginału decyzji, w celu wykazania, że otrzymany przez stronę egzemplarz decyzji rzeczywiście nie został podpisany. Otrzymany przez stronę oryginał decyzji nie został przedstawiony do wglądu organowi pierwszej instancji w dniu [...] czerwca 2016 r., pomimo wizyty strony w tym dniu w organie i podniesienia zarzutu dotyczącego braku podpisu na otrzymanym egzemplarzu decyzji. Oryginał decyzji nie został także przedłożony przez stronę organowi odwoławczemu, jak również Sądowi, pomimo zapowiedzi w skardze co do okazania oryginału decyzji na posiedzeniu Sądu. W trakcie rozprawy w dniu [...] marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że nie dysponuje oryginałem decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ dokument jest w posiadaniu skarżącego, który nie chciał zostawić dokumentu w kancelarii pełnomocnika, ponieważ jest on dla niego "zbyt cenny". Natomiast skarżący nie stawił się na rozprawę w celu okazania powyższego dokumentu. Sąd nie miał więc możliwości przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z oryginału decyzji, otrzymanej przez skarżącego. Natomiast pismo strony z dnia [...] maja 2016 r. załączone jest do akt administracyjnych sprawy, a Sąd rozpatrując sprawę uwzględnia materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Znamienne jest też, że pismo strony z dnia [...] maja 2016 r. wraz z załączoną kserokopią decyzji (doręczenie decyzji nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2016 r.) złożone zostało osobiście w Starostwie Powiatowym w dniu [...] czerwca 2016 r., a więc już po stwierdzeniu w dniu [...] maja 2016 r. przez organ kontroli ruchu drogowego kierowania przez skarżącego pojazdem, pomimo wcześniejszego zatrzymania prawa jazdy. Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się podpisany egzemplarz decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania, tak więc w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do kwestionowania zamieszczenia na tej decyzji podpisu osoby upoważnionej. W konsekwencji, po otrzymaniu zawiadomienie z dnia [...] maja 2016 r. z Komendy Powiatowej Policji informującego, że skarżący w dniu [...] maja 2016 r. w S. kierował samochodem osobowym, starosta zobowiązany był do wydania na podstawie art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy. Należy nadmienić, że stosownie do art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami w sytuacji nie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy od razu na okres 6 miesięcy. Tak więc uprzednie wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nie jest warunkiem niezbędnym do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 6 miesięcy. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 102 ust. 1c i 1d ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 107 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy, pomimo że nie została zdaniem skarżącego wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, Nietrafny jest również zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez zastosowanie wobec tej samej osoby fizycznej za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie z art. 94 § 1 kw. Trzeba bowiem wskazać, że w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 (OTK-A 2016/77) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym: a) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003 r., Nr 42, poz. 364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167), b) w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających – ze względu na stan wyższej konieczności – kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wskazywał na jakiekolwiek okoliczności usprawiedliwiające przekroczenie prędkości ze względu na stan wyższej konieczności. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2016 r. nie zmienia więc sytuacji prawnej skarżącego. Należy również wskazać, że świetle przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1713 ze zm.), zwanej dalej k.p.w., nałożenie grzywny w drodze mandatu jest zawsze uzależnione od zgody sprawcy. Z art. 97 § 2 i 3 w zw. z art. 99 k.p.w. wynika, że sprawca wykroczenia może odmówić przyjęcia mandatu karnego. Funkcjonariusz Policji nakładający grzywnę ma w związku z tym obowiązek wskazać wysokość grzywny, określić wykroczenie, za które ma być nałożona, a także pouczyć sprawcę o prawie odmowy przyjęcia mandatu oraz o konsekwencjach tej odmowy, czyli o tym, że sprawa będzie wówczas skierowana do sądu. Z twierdzeń skarżącego wynika, że skarżący z tej możliwości skorzystał. Po otrzymaniu informacji Policji, organ orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jednoznacznie przesądził, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy do dnia 31 grudnia 2016 r. jest wskazana wyżej informacja, która stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi zatem własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, ale z woli ustawodawcy w okresie od 18 maja 2015 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r.) do 31 grudnia 2016 r. zobowiązany jest oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu przez Policję informacji. Ani organ administracji ani też sąd administracyjny, kontrolujący zgodność z prawem aktów administracyjnych, nie są władne do przeprowadzenia postępowania dowodowego, mającego na celu ocenę prawidłowości czynności podjętych przez organ kontroli ruchu drogowego. Stąd też wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. pod sygn. akt II W [...] został oddalony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.