III SA/Wr 14/09

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z wpisu sądowego do skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z wpisu sądowego od skargi w zakresie przekraczającym kwotę 100 zł (sto złotych); 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący wraz ze skargą na ww. decyzję złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wskazując w uzasadnieniu, że sam prowadzi gospodarstwo domowe, jedynym jego dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.352, 53 zł, jednak kwota ta nie wystarcza na utrzymanie mieszkania i zakup leków. Poinformował, że posiada mieszkanie o pow. 120 m2. W piśmie z dnia 27 stycznia 2009 r. skarżący sprecyzował, że wnosi o zwolnienie go z wpisu sądowego od skargi i oświadczył, że posiada wysokie zadłużenie z tytułu wcześniej prowadzonej działalności gospodarczej, ma 80 lat, otrzymywane świadczenie rentowe wynosi 940 zł netto, a gdyby chciał wykupić leki na swoje choroby, to musiałby wydać co najmniej 300 zł. Dodał, że byłby w stanie uiścić opłatę w wysokości 100 zł. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Podniesione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku w części. Konieczność partycypowania przez skarżącego w kosztach sądowych (choćby w niewielkim zakresie) znajduje uzasadnienie w posiadanej przez niego sytuacji materialnej, w szczególności, iż sam wnioskodawca przyznał, iż jest w stanie uiścić opłatę sądową w wysokości 100 zł. Podkreślić należy, że dochód skarżącego mają charakter stały i nie ma on nikogo na utrzymaniu. Istotne jest, że wnioskodawca - mimo wezwania- nie wykazał w jakiej wysokość ponosi niezbędne wydatki i jakie aktualnie posiada zadłużenie. Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny np. syna czy pożyczka od osób trzecich). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.