III SA/Wr 144/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, w placówce gastronomicznej przy ul. W. [...] w L. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta L. z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę 455 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) kosztów postępowania; III. orzeka, że decyzje wymienione w pkt. I nie podlegają wykonaniu. Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., w następujących okolicznościach stanu faktycznego. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] (Nr [...]), powołując się na art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), orzekł o cofnięciu z dniem [...] zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu, oraz piwa w placówce gastronomicznej przy ul. W.[...] w L. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż wystąpiły przesłanki dające podstawę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – zakłócanie porządku publicznego przez klientów tej placówki. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi administracji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez dowolną interpretację tego przepisu, a w szczególności poprzez przyjęcie, że w czasie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, z wykorzystaniem zezwolenia na sprzedaż napoi alkoholowych, doszło do naruszenia w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napoi alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Podniesiono także, iż strona została pozbawiona czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności prawa wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Nadto organ pierwszej instancji nie ocenił wiarygodności zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. opinii wydanej w przedmiotowej sprawie przez Policję i Straż Miejską. Ta ostania jest korzystniejsza dla strony i nią powinien posiłkować się organ rozstrzygając w przedmiotowej sprawie. Natomiast jako dowód w sprawie przyjął nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w L., Wydział [...] Grodzki z dnia [...]. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...], uchyliło decyzję w części dotyczącej terminu cofnięcia zezwolenia a w pozostałym zakresie utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z przepisami 18 ust. 10 pkt 3 powołanej ustawy, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Zdaniem organu w sprawie, o fakcie naruszenia porządku publicznego świadczy informacja z Komendy Miejskiej Policji w L., że dochodziło do zakłóceń porządku publicznego mającego związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w barze gastronomicznym "A" w dniach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Podejmowane w związku z tym zakłócaniem porządku interwencji zostały odnotowane w Książce Interwencji KMP L. Organ odwoławczy ponadto wskazał, iż strona była dwukrotnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w L., Wydział [...] Grodzki, na karę grzywny. Pierwszy wyrok z dnia [...] (sygn. akt [...]), wydany został w związku z wykroczeniem, które miało miejsce w dniu [...], drugi wyrok z dnia [...] (sygn. akt [...]), wydany został w związku z wykroczeniem, które miało miejsce w dniu [...]. W ocenie Kolegium z powyższych ustaleń w sposób bezsporny wynika, iż miały miejsce więcej niż dwa zdarzenia naruszenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez placówkę gastronomiczną prowadzoną przez stronę. Zdaniem organu, podnoszony w trakcie postępowania argument (notatka służbowa z dnia [...]), iż strona napominała opuszczających lokal o zachowaniu porządku i ciszy, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, skoro zakłócanie porządku publicznego nie ma charakteru incydentalnego a prowadzący punkt sprzedaży nie powiadamiał wcześniej organów powołanych do ochrony porządku publicznego w celu wyeliminowania tego niekorzystnego zjawiska. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt, iż powołany w uzasadnieniu wyrok Sądu z dnia [...] w dacie orzekania był nieprawomocny. Powyższe okoliczności nie dają ponadto organom administracji publicznej podstaw do analizowania opinii sporządzonych przez Policję i Straż Miejską w L. pod kątem, która z nich jest bardziej wiarygodna dla potrzeb sprawy. Fakt naruszenia porządku publicznego wskazany w opinii został stwierdzony przez organ kompetentny w tym zakresie, przy zachowaniu ustalonych procedur. Zdaniem organu niezasadny jest zarzut skargi, iż strona była pozbawiona prawa do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w pełnym zakresie. Strona została skutecznie powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, została zapoznana z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wypowiedziała się, co do ustaleń w nim zawartych. Natomiast uchylenie decyzji w określonym zakresie związane jest z faktem, iż organ pierwszej instancji nie posiadał podstawy prawnej do określenia daty cofnięcia zezwolenia, czym naruszył obowiązujące przepisy prawa. Nie godząc się z rozstrzygnięciem, strona - działając przez pełnomocnika - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji obu organów. Zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 7, art. 75 i art. 80 Kpa, przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzenia wszystkich dowodów, które doprowadziłyby do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Zarzuciła naruszenie art. 9 i art. 10 Kpa, przez nie zapewnienie stronie wyczerpujących informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, przez co strona nie mogła wypowiedzieć się na temat zebranego materiału dowodowego oraz zakwestionowała nie przeprowadzenie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy rozprawy. W uzasadnieniu wskazano, iż organy oparły się jedynie na notatkach służbowych funkcjonariuszy Komendy Policji, z pominięciem oceny dokonywanej przez Straż Miejską. Skarżąca przyznaje, iż była dwukrotnie skazana wyrokami Sądu Rejonowego w L., jednak z powodu zakłócania ciszy nocnej związanej z używaniem szafy grającej, co nie ma żadnego związku z niniejszą sprawą. Ponadto w uzasadnieniu podkreślono, że strona sprzedaje alkohol z marżą, jej bar posiada 7 toalet i klienci baru nie mogą zakłócać porządku publicznego poza terenem baru i zanieczyszczać miejsc publicznych. Natomiast w okolicy baru znajduje się siedem sklepów uprawnionych do sprzedaży alkoholu. W ocenie skarżącej to klienci tych sklepów, gdzie alkohol jest tańszy, mogą zakłócać porządek. Następnie w piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącej podniósł, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] skarżąca została uniewinniona od popełnienia czynu określonego w art. 51 § 1 KW, a była to okoliczność przesądzająca o zastosowaniu przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z uwagi na fakt, iż organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły prawidłowo postępowania dowodowego wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił skargę. W motywach swego orzeczenia Sąd, generalnie podzielając prawidłowość argumentacji organów administracyjnych w przedmiocie zarówno dokonanych ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak i stosowania norm postępowania oraz przepisów prawa materialnego, uznał tym samym, iż nastąpiło naruszenie porządku publicznego, o którym mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skutkujące cofnięciem zezwolenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy od momentu uzyskania przez skarżącą w [...] pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przynajmniej czterokrotnie w okresie od [...] do [...] doszło do zakłócania porządku publicznego przez klientów baru "A". Organy wskazały również, iż do zakłócenia ciszy nocnej doszło także w dniu [...], jednak okoliczność ta nie została potwierdzona, bowiem wyrokiem z dnia [...] (sygn. akt [...]), Sąd Rejonowy w L. Wydział [...] Grodzki uniewinnił stronę od popełnienia zarzucanego jej wykroczenia, tj. że w dniu [...] poprzez głośne puszczanie muzyki z szafy grającej oraz krzyki i hałasy, zakłóciła ciszę nocną i spoczynek mieszkańcom. Niemniej jednak – w ocenie Sądu - organy administracji na skutek wcześniejszych naruszeń porządku publicznego przez klientów baru "A" miały dostateczne podstawy aby uznać, iż nastąpiło naruszenie zasad sprzedaży alkoholu i cofnąć skarżącej pozwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu Sąd podniósł także, że jak wynika z akt sprawy, strona nie podejmowała także kroków w zakresie powiadamiania o tych zakłóceniach porządku, organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Po rozpoznaniu wniesionej przez stronę skarżącą skargi kasacyjnej oraz uznając zasadność podniesionego w niej zarzutu naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - rozumianego jako akceptacja stanowiska, że materiał dowodowy zebrany przez organy administracyjne był wystarczający do wydania zaskarżonych decyzji i dokonania ich prawidłowej kontroli sądowej w zakresie cofnięcia zezwolenia alkoholowego - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, przy czym sądy - sprawując kontrolę - stosują środki określone ustawą, a w konsekwencji - skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 - 150 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści zdania pierwszego art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zauważyć, iż "związanie wykładnią prawa", o czym mowa w cytowanym art. 190 dotyczy zarówno dokonanej oceny w zakresie przepisów materialnoprawnych, jak i norm postępowania. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa istnieje tylko wówczas, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, W-wa 2006, str. 191). W przedstawionym świetle, skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. orzekający ponownie w niniejszej sprawie związany jest wykładnią wyrażoną w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sygn. akt [...], albowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zachodzą wskazane wyżej przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone na podstawie stanowiska Sądu wyższej instancji. W uzasadnieniu wyroku kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest chybiony. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, literalne brzmienie wymienionego przepisu, w żaden sposób nie określa terminu wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Brak w szczególności unormowania wiążącego dopuszczalność wszczęcia postępowania czy wydania decyzji z datami wystąpienia naruszeń porządku publicznego. Ustawodawca wskazuje jedynie maksymalny upływ czasu pomiędzy następującymi po sobie naruszeniami porządku publicznego stanowiącymi przesłankę cofnięcia zezwolenia. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę na taki stan prawny i nie traktował jako podstawy faktycznej cofnięcia zezwolenia zdarzeń z okresu sprzed udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Niemniej w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA niezasadnie uznał, że ustaleń faktycznych organy administracji publicznej dokonały w zgodzie z art. 7, art. 75 i art. 80 Kpa., przyjmując za wystarczający dowód pozwalający na rozstrzygniecie w sprawie informację Komendy Miejskiej Policji w L. i akceptując brak wniosków dowodowych ze strony skarżącej. Uszło uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., iż ustalenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez prowadzony przez skarżącą punkt sprzedaży nie znajduje należytego oparcia w zebranym materiale dowodowym. Tymczasem, zdaniem NSA, zakres niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych wyznaczają przepisy prawa materialnego określające przesłanki przyznania lub pozbawienia uprawnienia względnie nałożenia obowiązku. W sprawie podkreślenia wymaga, że w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ustawodawca wymienia przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mianowicie: - powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, - brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży. Ziszczenie się pierwszej z wymienionych przesłanek nie zachodzi w każdym przypadku powtarzających się naruszeń porządku publicznego. Ustawodawca wprowadza kumulatywnie szczegółowe kryteria: - związku czasowego (co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy), - tożsamości miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (samo miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica definiowana w art. 21 pkt 1 ustawy jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw), - związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy administracyjne nie pozwalają na stwierdzenie, czy te wskazane powyżej przesłanki i kryteria zostały rzeczywiście spełnione. Zebrany materiał dowodowy nie zezwala na jednoznaczne uznanie, że organy administracyjne w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia alkoholowego ustaliły w sposób bezsporny związek przyczynowy pomiędzy miejscem naruszeń z miejscem sprzedaży. Stanowiące jako wystarczający dowód w sprawie pismo Komendy Miejskiej Policji w L. zawierające informacje o dokonywanych czynnościach nie wskazuje żadnych szczegółów interwencji funkcjonariuszy Policji. Wiadomo jedynie tyle, że w określonych dniach interweniowano w związku ze zgłoszeniami mieszkańców. Tym bardziej brak podstaw w tym piśmie do ustalenia omawianego związku przyczynowego, w szczególności wykluczenia prezentowanej przez skarżącą wersji co do związku zakłóceń z działalnością innych punktów sprzedaży. Skarżąca bowiem w toku postępowania podniosła, że w bezpośrednim otoczeniu prowadzonego przez nią baru "A" znajduje się kilka punktów sprzedaży detalicznej alkoholu (w tym sklep nocny) i, że ta okoliczność mogłaby stanowić bezpośrednią przyczynę zakłócania porządku. Zauważyć przy tym należy, że nie każde naruszenie porządku publicznego, w szczególności zakłócenie ciszy nocnej, musi mieć związek ze sprzedażą i spożywaniem napojów alkoholowych. Zważywszy natomiast na obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej i oficjalności wskazania wymaga, że to właśnie na organach administracji publicznej ciąży obowiązek działania z urzędu w zakresie zbierania dowodów celem dokonania niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. Strony postępowania uprawnione są zaś do podejmowania takich czynności, lecz nie mają obowiązku dostarczania dowodów, zatem ciężar dowodu co do istotnych okoliczności sprawy spoczywa w zasadzie na organach prowadzących postępowanie. Zatem nakaz działania z urzędu w zakresie zbierania dowodów służących wyjaśnieniu sprawy, nabiera szczególnej mocy, gdyż zbieranie dowodów z urzędu nie wymaga współdziałania stron. Innymi słowy stwierdzić należy, że brak aktywności dowodowej strony – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - nie może bezsprzecznie stanowić przesłanki uzasadniającej odstąpienie od dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji organy administracji publicznej winny uzupełnić zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości, w szczególności o notatki sporządzone przez funkcjonariuszy Policji w trakcie poszczególnych interwencji (zawierające m.in. dokładny opis zdarzenia, pozwalające na jednoznaczne ustalenie czy osoby zakłócające porządek w okolicach punktu sprzedaży, były klientami prowadzonego przez skarżącą baru "A", czy też były klientami innych punktów sprzedaży, w tym punktów wskazanych przez skarżącą) oraz o zeznania świadków, członków Wspólnoty Mieszkaniowej "B" w L. na okoliczność, czy w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży dochodziło do zakłóceń porządku publicznego, z naciskiem na ustalenie z jaką częstotliwością niniejsze zakłócenia miały miejsce, czy też wreszcie o zeznania skarżącej. Dopiero na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego możliwa będzie właściwa ocena, czy poszczególne zdarzenia stanowiły zakłócenia porządku publicznego o cechach określonych w art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a dopiero w dalszej konsekwencji zaistnieje możliwość zastosowania wskazanego kryterium czasowego. Skoro w sprawie, ustalania faktyczne organów administracyjnych nie pozwalają jednoznacznie na stwierdzenie, czy przesłanki art. 18 ust. 10 pkt 3 zostały rzeczywiście spełnione - skonstatować należy - iż w ogóle nie ma materiału do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co przy kierunku rozumowania NSA obliguje Sąd do uchylenia decyzji organów podjętych w I i II instancji. Wobec brzmienia bowiem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a inaczej ujmując - orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku postępowania przed tymi organami, nie czyni własnych ustaleń co do stanu faktycznego (z wyjątkami określonymi w art. 106 § 3 i § 4, art. 54 § 2 p.p.s.a.), nie rozstrzyga sprawy merytorycznie w zastępstwie organu, lecz dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej. Stwierdzony zaś brak ustaleń faktycznych w toku postępowania administracyjnego stanowi obrazę wskazanych norm postępowania - w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Z przywołanych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 152 i art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. – orzeczono jak w pkt I i III sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt II zgodnie z art. 200 p.p.s.a.