III SA/Wr 144/09

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M.i I. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody D z dnia [...] nr [..] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwol- nienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł, skarżący w piśmie z dnia 10 kwietnia 2009 r. zatytułowanym "zażalenie" wystąpili o "odstąpienie przez Sąd od wymogu uiszczenia tej opłaty sądowej". W uzasadnieniu wniosku wskazali, że jedynym dochodem skarżącego jest renta inwalidzka w wysokości 414, 15 zł, a skarżąca samotnie wychowuje sześcioletniego syna, jest bezrobotna, utrzymuje się z przyznanego jej synowi zasiłku rodzinnego oraz z alimentów w wysokości 250 zł. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2009 r. skarżący sprecyzowali, że wnioskują o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie zawodowego pełnomocnika. We wniosku złożonym w dniu 22 maja 2009 r. na urzędowym formularzu skarżący oświadczyli, że z łączny ich dochód wynosi 996 zł, przy czym z renty skarżącego komornik egzekwuje kwotę 150-220 zł, a na leki skarżący wydatkuje 120-150 zł. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Uwzględniając sytuację materialną skarżących uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika bowiem, że poniesienie przez nich kosztów sądowych mogłoby pozbawić ich środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.