III SA/Wr 145/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy A, B, BE, C, CE postanawia: zawiesić postępowanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. ([...]) zatrzymującej odwołującemu się prawo jazdy kat. A, B, BE, C, CE nr [...]– utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu adresat decyzji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi drugiej instancji naruszenie przepisów prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny już we wstępnej fazie rozpoznawania skargi uznał, że w sprawie wystąpił przypadek opisany w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Ponieważ podstawę prawną kwestionowanych decyzji stanowiły unormowania zawarte w art. 5 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa K 23/10 z wniosku Prokuratora Generalnego o zbadanie zgodności art. 5 ust. 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przeto ocena przez Sąd legalności zaskarżonych decyzji stała się zależna od toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, którego orzeczenie będzie prejudykatem w rozpoznawanej sprawie. Zastosowaniu dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stoi na przeszkodzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. (P 46/07) uznający art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) za niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Należy bowiem zauważyć, że sprawowana wówczas przez Trybunał Konstytucyjny kontrola wiązała się z pytaniem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczącym przepisu zamieszczonego w innym, nieobowiązującym obecnie akcie prawnym, nie obejmowała jednak – mimo dostrzeżonych przez TK podobieństw unormowań zawartych w art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. i w art. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – regulacji przyjętych w ustawie z dnia 7 września 2007 r. Skoro więc wynik zainicjowanego przez Prokuratora Generalnego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie oddziaływał nie tylko na orzeczenie w rozpoznawanym przypadku, ale także na stanowisko sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, należało orzec jak w sentencji postanowienia.